Alle inzendingen over verblijven in de natuur

31746 resultaten.

Sorteren op:

magma is mijn hart

netgedicht
3.4 met 31 stemmen aantal keer bekeken 7.509
je vingers op de rots een hand met energie geladen tastend naar de lijnen die potentieel laten verdwijnen in een wisselende stroom het lijkt een droom om alles weer te weten tijd als factor te vergeten in steen vloeit de geschiedenis tot heden weer ineen magma is mijn hart zee en wind koelen hitte van mijn huid in vogels vinden zich…

De kleine ark

netgedicht
4.4 met 21 stemmen aantal keer bekeken 993
Dit is het stukje aarde Dat ik mijzelf heb toegeëigend En dat ik deel Met alles wat er leeft Waarvan ik weinig zie Maar des te meer kan horen: Gefladder en geklapwiek in de bomen, Gescharrel en geritsel op de grond En stilte vol gekwetter Dat overgaat in kreetjes van paniek Wanneer een kat of een verdwaalde vos Het territorium betreedt.…

De populier

netgedicht
4.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 949
Als afgekeurde stek Vanwege krom en veel te spichtig Bij toeval in de tuin beland En daar voorlopig ingekuild, Was ik hem even uit het oog verloren. Nu, Dertig zomers later En nog meer meters hoger, Kan ik er moeilijk nog omheen: Ik denk dat hij hier blijven zal Op deze plek Waar ook ik wortel heb geschoten. Ik vraag me enkel af Wie…

de verte mist in wervelend zand

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.793
stippen op een kale vlakte de verte mist in wervelend zand wind kuift wit op vale zeeën jaagt hen op met straffe hand de hoofden zijn gebogen in eerbied voor natuurgeweld of ter bescherming van de ogen de storm heeft het niet verteld hij duwt het grijs in groene golven giert uithalend spetterend nat zag een wandelaar zeer verbolgen kijken…
wil melker26 december 2003Lees meer >

water zich met lucht vergist

netgedicht
3.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.297
ik zie patronen in de regen sluiers weven nattigheid die neerslaan op tapijt dat buiten heet en in zijn kleur van de seizoenen weet druppels rijgen zich tot stromen en ontmoeten zo elkaar al spetterend vertellen ze spontaan van waar ze ooit gescheiden zijn van warme zon en oceaan ze rollen dollend in een meer rust keert weer in onderduiken…
wil melker29 december 2003Lees meer >

Onze zomertuin

netgedicht
4.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 935
Een zonnige dag, een vroege morgen ontwaken zonder zorgen blij dat ik er zijn mag. Het vijverwater rimpelloos de goudvisjes nog stil onder het dauwige lis daarnaast de ontluikende roos. Plots wordt alle rust verstoord een statige reiger loerend als een tijger komt tot aan de boord en snel als een havik zijn snavel wijd open en alle…

wuiven traag als oud publiek

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 710
hij dwarrelt rond je hoofd en golft je lange haren vertelt verhaaltjes aan je oor en gaat er met je stem van door hij ritselt in het bos de blaadjes los de takjes laat hij dansen dennen met hun groene piek wuiven traag als oud publiek zuchtend kijkt hij onder donkergroen en tilt de takken op de bosmuis vlucht een vogel wiekt een schreeuw…
wil melker22 januari 2004Lees meer >

Echt waar gelogen

hartenkreet
3.8 met 29 stemmen aantal keer bekeken 4.979
Op zijn puurst is een erotisch vers een lichaam op zijn naakst. Woorden, zinnen dus zoals arm voor de borst hand voor de schaamstreek wenkende vinger glimlach die de passie preekt. Een zucht van ongestild verlangen die taal aan stukken breekt hoorbaar en zichtbaar wordt op weg naar het hoogste punt zout smaakt, zich verliest blote huid…

waarom streel je mijn gezicht

netgedicht
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.072
waarom streel je mijn gezicht met warmkoude handen wil je zachtjes met me landen duiken in het wuivend licht je vlaagt in mijn gedachten wervelt spoken door de nachten in de onrust die je waait of, zijn het ideeën die je zaait draag me met je krachten als ik storm kan verwachten dwarrel toekomst voor mijn oog vlucht met de herinnering…
wil melker1 februari 2004Lees meer >

WONDER

hartenkreet
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 867
Aan de zee en op het strand, daar wil ik graag zijn. Dat is heus mijn ware land, daar voel ik me fijn. Rollende branding, hagelwit, de zee met al haar kleuren, golven hoog, met zoveel pit, de heerlijke zilte geuren. Nooit zal ik mij hier vervelen, dit gevoel is zo bijzonder, Met iedereen wil ik dit delen, het is een waarlijk wonder…
Sokkel21 februari 2004Lees meer >

Nocturne

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.210
Starend in de nacht de luisteraar in zichzelf een uil de eerste wacht en daar een ster. Dichtbij en dan ver een dromerige blik vooruit vaag geritsel, opgeschrikt geluid. De stilte is lang niet altijd op haar plaats zo hier, sluipt natuur’s gang langs oor voorbij.…

gewoon in donderstralen

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 757
breek licht nee, niet in kleur dat is geweest gewoon in donderstralen kauw dat geluid zo, dat je oren openspringen licht kan binnendringen door het tochtig gat nee, niet dat, wind heeft al te vaak gedwarreld met geur gescharreld die is uitgebeest terug naar het breken, gebroken licht, vertel ons wat me moeten weten of, donderstraal…

De zee is mijn aarde

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 624
De zee is vrij en werpt frisse lucht op het strand. Meeuwen krijsen en krassen hun kreten in de vlucht. De zee is wassend water. Zij blust, loutert, doorbreekt. Wolken vatten vlammen, oranjerood de onblusbare zon. Al mijn papieren verbleken. Inktzwarte zonden spoelen weg. De zee is heilig vuur. Zij woedt, verteert, zegent…

Troosteloos

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 667
zandstralende schurende scherpte schrijnt in hoopjes tegen het glas hier veegt het oud papier in knispers over een voorbije zomer ritselt het vergeten verhaal over ondersteboven tafels opgewonden schermen en standjes niet te troosten parasols hebben hun rokken gestreken in zedigheid daarachter plaagt de zee de kust vleit en komt…

soms leek het op leven soms zelfs meer

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 753
wat kraakte de loopplank en prachtig de schepen ze zingen en kreunen ze zeggen het weer aan jonge geliefden die likken als honden zij lusten er pap van wat willen zij meer aan slammers poëten die schrijven op armen over billen en borsten over tepels en teer aan ouden van dagen die zochten niet vonden de dood onder ogen en pijn van…

verrassend gezond die natuur in de supermarkt

hartenkreet
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 823
in plastic verpakt met een struikje broccoli een lieveheersbeestje…

sferen

netgedicht
3.4 met 8 stemmen aantal keer bekeken 692
waterkant, aflopend zand glinsterende watersplinters spatten door fladderende kwekkende eenden uit boven de rieten oeverkant stotende zonnestralen op een wazig herhalend transparant trekgordijn dromerige projectie op een waarnemersbrein zwoel is het dampend gras door regenwater gedoopt ruikt weer naar jeugdig elan dat blindelings…

roerloos

netgedicht
4.4 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.177
in volstrekte nederigheid legt het meer zich neer offert haar rimpels aan de oevers houdt de vissen onderhuids stil om alleen maar een spiegel te kunnen zijn van het magische maanlicht…
jandeb1 april 2006Lees meer >

Klepelt de kerkklok kerklatijn

hartenkreet
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 538
balanceer mezelf in poëzie schraap mijn kleren van de stoel kleed mij aan, kijk naar buiten doe een rondedans, praat in mijzelf elke dag weet ik weer zal er een nieuwe dag aanbreken de herfstparels nodigen mij uit afgestemd op hun frequenties gaan gedachten hun eigen gang op de slipweg hoog in de wind scheen het maanlicht als een lichtbaken…
Quicksilver17 september 2008Lees meer >

maanzicht

netgedicht
4.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 581
de maan speelt oog door een boom schikt een aura rond de kruin waardoor de hemel enkel nacht uitbeeldt dat is het natuurlijk ook nacht en een oog en geen uil die nog huilen wil voor dageraad…
jandeb25 september 2008Lees meer >

Graancirkel.

netgedicht
4.2 met 22 stemmen aantal keer bekeken 1.344
kunst van verlichte zielen in gewas,zand en sneeuw hoe mooi schijnt de zon op het omgebogen graan in het gouden landschap je ontstaan is verstopt in wonderlijke licht magie ik vlieg over je heen aanschouw de geometrie in zijn prachtige vormen ik wacht op een teken vanuit jouw schepping de geheime boodschap in wiskundig denken…
J.J.v.Verre11 oktober 2008Lees meer >

Tuin om jou

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 538
Ik maak een tuin die om je heen zal groeien met vaste hand bed ik je in druk ik de grond rondom je voeten Vlei je maar neer omwoel de aarde met je wortels tussen monarda en kardoen vertraag de hartslag van de aarde mijn ranke juffertje-in-'t-groen Schik dan het blad van de accantus als een groen deken om je heen en laat je geuren me bedwelmen…

Boomstammen

netgedicht
4.0 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.968
wezenloze gestrekte gestalten uitgeteld in omgevallen kracht stapel van stil wachtende stammen liggend in een houten gareel doorgesneden woudreuzen huilend in druipende hars houten wachters langs de bosrand gestapeld in lange rijen toekomstige planken of masten geschapen voor het scheppende takken ontbindend in de rottende aarde…
J.J.v.Verre11 december 2008Lees meer >

Bosnimf

netgedicht
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 831
o, nog groene nimf bewandel heelhuids de weg naar volwassen tak…

Waimes (Ardennen)

netgedicht
2.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 648
het pad gehuld in vochtige geuren van mos en vers gestapeld hout het water nog ruisend in tijdloze klanken, de stenen glanzend rond geslepen het licht getemperd onder oeroude bomen, het dorp in glooiende rust de avondzon gedoofd mijn blik met louter schoonheid gevuld…

ontmoeting

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.090
hoge oude boom we hebben elkaar ontmoet jij staat en ik loop…

Rechtdoorzee

netgedicht
3.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 628
slaan de rusteloze zee knaagt aan het land zonder een voet aan de grond te krijgen als een ongelijke strijd vastbesloten onstuimig bij voorbaat verloren zeevogels scheren krijsend langs immense rotspartijen overstemd door het natuurgeweld lijken ze enkel lucht te happen maar in de razende wind door mijn haar voel ik de adem van de natuur…

Ongerimpelde schoonheid

netgedicht
3.2 met 13 stemmen aantal keer bekeken 654
door een donkerblauwe saffier wordt de witte diamant omsloten als een verlichtend middelpunt gekoesterd in geheimzinnigheid zelfs de wind houdt zijn adem in zodat deze schoonheid ongerimpeld blijft sterren spelen voor publiek dansen op de waterspiegel als ritmische speldenprikjes rond de wachter van de nacht pas als dag dreigt op te…