Netgedichten over kerstmis

Kerst zonder bezoek: vrede, zei het spreekwoord al – begint bij jezelf.…

je deed kleine pasjes lachte halve rondjes tot pirouettes in een overwinningsdans want de angst was ineens totaal verdwenen in samen kijken naar de opgaande zon waar de dagen in het stilaan langer worden als lentedag gingen zomeren naar klein geluk dat lange tijd afwezig was geweest omdat voor bestaan alle energie moest worden…

ik voelde hoe je blik langs mijn gezicht gleed in het proberen een glimp van de corona argwaan op te lichten voor even een doorkijkje naar het leven van voor deze tijd bevrijd van angst elkaar te raken en dan de ander ziek te maken totdat je lach me warmde en mij met lange armen weer knuffelde als toen in gouden momenten…

het laatste licht van de kortste dag fonkelde op jouw gezicht je hebt de tranen laten gaan na een jaar moeizaam sparen gelegenheden genoeg maar emoties laten zich nu niet meer bedaren de liefste dingen zijn ons afgenomen door op afstand te coronen alles wat van waarde is wordt nu door het negeren opzettelijk gemist ik heb je…

rondom de regenbogen innerlijke ogen stil en bewogen schrijf ik met sidderende hand mijn kerstgroet onder de avondlamp verstart om al de ademloze smart maar sterker dan de pijn zal de lamp voor mijn voeten zijn dat in een dorstig dal gevuld met olie voedt…

zij kende geen zwavelstokken wist wel alles van regen en ijskoude wind zocht en vond een kleinigheid warmte met een ander kind verstopt achter een modderig stuk plastic als een klein huisje voor twee te koud om te slapen maar voor even niet helemaal alleen er is geen stilte in menselijk leed waar niemand echt telt je de ander…

In een grote tuin ligt de stapel hazelnoten vergeten te rotten verspreidt langzaam aan de geur van gevallen loof dat in de bosgrond bedolven en verkruimeld vergaat om leven te schenken gelijk Kerststemming ieder jaar blij komt _ weemoedig weer verdwijnt bij het dagelijkse doen en gewone gebeuren ingetogen stroomt door het bloed van mensen…

als wij met een lach en een traan terugblikkend bij het vooruitzien dat afronden wat nog nodig is peuteren wij hoop en verwachting uit de kreukels van het oude jaar als het jaar nog maar net begint onze rugzak gevuld met voorspoed genieten wij van het florerend geluk dat als een hoorn van overvloed geen bodem meer lijkt te hebben kleurrijk…

wat hulst een dennentak rode lijsterbessen een witte eenzame kaars misschien zelfs een vermoorde gepiekte boom lichtjes aan de dakrand een ster voor het raam ieder jaar gebruikelijk heel gewoon overdadige kerstmaaltijden die zonder verplicht dankbare gasten onder het ontbreken van gezelligheid lijden en toch is het dit jaar een waardevol…

In aankomend duister glanzen de Kerstdagen al vol aansporing en belofte roepen alle mensen die gezegend werken in 't Olterterper Witte Huis tot eensgezind denken en doen geurige dampen zingen over warme spijzen welke binnen grote pannen wachten op hun geboortes om zich eervol te mogen geven aan smaakvol genot keurende ogen en handen…

Met een hongerig gevoel in de trein achter zijn mondkapje zag hij de vrije ganzen vliegen boven het aangrenzende polderlandschap alsof ze regelrecht naar de kerstafel van zijn overleden moeder in de hemel vlogen zo voelde hij zich bevoorrecht in de trein die eigenlijk nergens naar toe ging nergens anders dan naar de kruidentuin van…

Zuur van regen dat op de aarde valt gaat de dag over in de nacht vermoeid en half gebroken sluiten we de ogen droombeelden die samen komen op het gefluister van de dood soms lijkt moeder aarde het toneel waarin eenieder een rol moet spelen alleen de kerstboom blijft staan door de eeuwen heen wit als sneeuw van vrede dat daalt als een…

ongerept en onbetreden krijgt de tijd iets van weleer samenlevend in 't heden blijkt verdraagzaamheid soms teer... Lejo…

Subtitel: Ik vraag bootvluchtelinge (II) Ik vraag wat haar heeft doen vluchten 'Na drie keer verkracht te zijn' (respectloos) 'En reeds daarvoor verlangde ik al naar een land met VREDE VRIJHEID (GELUK)' Leugens waarmee jij bent geconfronteerd Betreffen nimmer, echt nooit een waarheid Mijn God, waarom vieren wij straks feest'lijk…

De licht blauwe en zilverkleurige engeltjes aan de kerstboomtakken worden strelend getroffen door kruisende lichtstralen uit kaarsen of lampen hun glanzende vleugels en mantels geven geleidelijk aan stille lust weg te zweven door dak en muur zoeken naar wijde lucht _ heelal deze kleine versieringen van het winterse sparrengroen wekken…

De eerste donkere dagen voor kerst spoelen joelend van de daken. Ze schuimen klinkerweg en asvalt af jagend op takke-loof en zomerstof. Schuiven, rukkend aan de schutting, groene klikos op een hoop. Ze vinden kieren in mijn huis, fluiten er leipe deuntjes door. En dan, dan slaan ze met een deur, rammelen een beetje roet uit de pijp.…

In 't lage weideland van Frisia werd in december gans de koegemeente van 't melkveesyndicaat Campinia gezegend met de blijde komst des heren Men sprak van Adam, naakt en hooggeboren die miste deerlijk één rib uit z'n lijf een ander, naaktgeboren, zonder wijf was, naar men zei, vroeg in de wei geboren Maar vooraleer die bij z'…

Deze vijfentwintigste December vier ik feest en neem mij voor prettig te zijn bij gezin en medemens ik tracht als een engel te zijn ben daarbij wellicht ongewild ook een Satansknecht.…

Rond Kerst hangt er een soort grote stille wolk Het is er voor en door het hele wereldvolk Het is geen mist of nevel of een witte waas Onzichtbaar krachtig hangt het als een stille Baas We kunnen dingen voelen, binnenkomen, stromen Niets hoeven we ervoor te doen of ervoor te laten niets geloven in wijzen uit het oosten of in sterren die over…

het donkert buiten een stilaan verwachten nog schuifelen mens en dier naar een schuilplaats hier sommige hebben al zicht op heden in verliezend verleden maar als tekens niet liegen en sterren nooit bedriegen zal een geboorte de vervulling van een belofte zijn uit de schrift te midden van hen door de volkstelling op drift…

de melodie trilt in het witte zonlicht van de bloemen zingend in extase zuivere dauw hangt boven blauwe wierookwolken kerststerren en iconen rondom vlammende kaarsen en knielende mensen Gods liefde die de ziel verwarmt weerkaatst in reine ogen van de ander het brood gedeeld de wijn is zoet stroomt rood als bloed als alles…

De zondvloed duurt maar voort: 't regent reeds eeuwen Abels. Blijft er wel een Noach over, veel mensen hebben niet gegeten van de appel met kennis, of ... zwijgt hun verdrongen geweten? Torens van Babel, gebouwd voor verrijkende rijken, op het zweet van armen, in één wartaal: de ik-heb-zucht. David versloeg Goliath niet. Het gouden…

Als het kerstavond is dan zullen we de kaarsen ontsteken, gedenken het lichtende teken, de glans van hemelgloed tot in verre streken Bethlehem waar Gods Woord heeft geklonken voor een duistere wereld in zonde gezonken de Koning van ‘t heelal geboren in een kribbe in een schamele stal de hemel openging en herders kwamen toegesneld…

Zacht is het, de winter moet nog komen de kerstboom gaat gebukt onder vrachten van onechte sneeuw, van onder die deken wordt alles met elkaar vergeleken, we blikken terug naar het nu of naar het verleden straks vieren we de kortste dag en keert het licht in onze ogen terug. We zingen een eindeloze deun die met de kandelaars elk…

laat je niet gevangen houden door wettische gebouwen met ogen vet en wil is wet die noch van mens of broeder houden de getrouwen hun woord de strot in douwen roofzuchtig hun aardse huisje bouwen de begerige ogen astraal gaan ze keer op keer met dat wat een ander toebehoort aan de haal met een hart van staal…

sierlijk glinsterend domineert de glazen engel al jarenlang onze kerst haar voeten stralen sterrenlicht uit het verre heelal naar krib en stal het evenement is al eeuwen onveranderd maar de sleet heeft nu een slachtoffer geëist de engel is in duizend flitsen gebroken vervlogen naar van waar hij ooit gekomen is de stal oogt…

Er komt een man die zijn luie stoel verlaat, zich kalm verheft, zich naar believen kleedt, z’n baard herschikt en zich verdiept naar eigen traktaat en met zijn hand de uitstoot van het jaar behoedzaam van de rode mantel slaat, hij maakt zich even vrij om een nieuwe gesp aan zijn broekriem te maken, elk jaar komt er een gaatje…

het is een troost jou naast mij te weten door de kuilen van de nacht beroofd van kracht terwijl de wolven huilen als wij bij elkaar schuilen in de met sneeuw bedekte winternacht rondom witte sparren pracht een moeder met een kindje in de kribbe herdacht Hemelse Vader heeft aan een in schuld verloren…

witte sneeuw hard glinsterend onder de stekende zon al wat zolang al treurt en kermt knarst onder Goliaths voet in nederlagen in de donkerste dagen een brug over het ravijn de ster het lied van leven een kerstgeschenk aan jou gegeven het paradijs herschiep berg en dal weer juichen liet rondom de zon…

ik zag licht het vege lijf redden toen de deur het donker buitensloot nog rammelden vage flitsen smekend om entree uitdovend in nee er was balans in sterkte en kleur het vormenspel verleidde geur in manueel contact deelden wij warmte vrede onttrokken wij aan ieder gezag de wereld was weer toe aan huizen van stilte dieren…