Netgedichten over woede

Vroeger dacht ik moet het leven zin hebben, maar tegenwoordig geloof ik in de heilzame zinloosheid en bolle borsten, die zich ongehinderd laten strelen en wijn die door het keelgat glijdt als minzame parels die absolute verlichting brengen. Er zit iedere dag een dikke man lievevrouwemelk naar binnen te werken, weer of geen weer, de buurt spreekt…

zwarte gedachten pakken zich dreigend samen donderbui op komst senryu…

Godsamme! Niet uw Maar je hond aan de lijn De honden mogen hier niet spelen Wat is je naam Ja!- je naam Snotneus met de functienaam BOA! Buitengewoon Opsporingsambtenaar Te behalen bij de LOI in drie maanden Mijn god wat een ellende Uw naam Ja- hij zei U Maar! Niets maar! Een boete van zestig euro Adres! En het kind schreef driftig…

veel gezeur en veel gezeik want volgens ma heb ik ongelijk ik ben dom bezig en denk aan mezelf maar kijk eens naar haar ze lijkt net elf ze kijkt naar een ander maar nooit naar der zelf want stel je voor je ziet jezelf…

Er waart een beest hier door de straten het is woedend niets ontziend wees voorzichtig kom hem niet tegen want ik maak je af…

ik ben de pelgrim der voorlaatste dagen nog even dan is het gebeurd is alles onherstelbaar gedeponeerd alleen de laatste dag is wat ons rest die draag ik over aan wie maar wil want ik heb het gehad ik heb het wel gezien h.…

mijn muil korf ik geluidloos blijf vooral rustig ademen anders ontplof ik met een knal neuzels en treuzels zijn zo precies zij beproeven mijn geduld irritatiepunt kookt over…

hem dreigt de hoek van de vervallenen waar men wel gezien maar niet ervaren wordt van vormloos mummelen van morsen op de slab van ongewiste tranen waar niemand meer op let van wachten wachten wachten…

het waren jouw kleerscheuren die je hier had laten liggen welke me pas opvallen wanneer ik er bijna over struikel ik waande me op grote hoogte waar de wind mijn rokken deed bollen het spiegelbeeld bleek in diepe rouw buigende treurwilg helde over pardoes val ik op de grond verwens ik jou ten zeerste als ik 'n plan smeed *…

Jij zei dat jouw rotssterke vriendschap veel te goed was en dat ik nog niet waarlijk voor minder dan de helft wist waar het leven werkelijk om gaat Kippen nog eerder tanden zouden krijgen het zou gaan sneeuwen in de hete hel Alles dat ik deed, af te doen was als onbelangrijke, onzinnige liefhebberij afleiding voor zelfgeschapen onwetenheid…

Honger, ongestild koos alles in wat ik leef, soms oeverloos, ongewild, tergend achter mij en kielzog aan, daarop de woede te verkwisten, bleef genoeg te redetwisten,zo het wachten ingegaan,dat ene woord wat kwijnde, als milder antwoord me schuldig bleef, draag het bitter tot het einde.…

Verwensingen spellen fanatieke oren ongehoord lang verse klemtonen uit betrouwbare bron verspreken zij illusies, vangen tongen bot in oeverlicht Dichtgestucte lucht ontketent opgebouwde waarheden vrijwel onvervoegbaar op slinkse heterdaad verhangt zij vuile was, heulen oren eigen schoonschrift.…

Natuurlijk is er met Amsterdam nog een band van de kinderjaren ben ik wel los gekomen maar ik heb er toch iets van meegenomen, dus...wat is er daar in hemelsnaam aan de hand. Misschien zijn ze daar wat te tolerant of, zijn er problemen die worden verzwegen? Je kunt natuurlijk alles blijven overwegen maar waar rook is,is dikwijls ook brand.…

Het park is aardedonker mijn voeten stappen straf ongenaakbaar over paden vol drammen in de benen. Knisperend kraken zolen ik plet de slakken dood die groene onderkruipels moeten subiet vermorzeld. Het adellijk loof kaalgevreten door het vunzig ongedierte van horden rups en bladluis in walgelijk wuft gewemel. De tengels kringelen…

Na een lange strijd Neemt Hij tot zich Een onschuldig kind En Waarom waarom! Kinderarbeid is verboden Zelfs in de hemel Mag ik hopen Verdomme Neemt Hij tot zich Neem mij Roep mij Laat mij eeuwig branden in jouw hel De hemel loop ik mis Terug het kleine kind Jouw stilte is diep Het spreken oppervlakkig ‘Rouwen vriend Volgens Kübler-Ross…

Nadat hij met zijn vuist op tafel had geslagen en daarmee de bodum glazen om zeep geholpen had, mompelde zij met de tong van haar moeder: krijg de mexicaanse griep... Olé.…

Maakte mijn komst jou blij? Heb je ooit gehouden van mij? Je hebt het nooit tegen mij gezegd, en nooit iets uitgelegd!    Jij hebt nooit je liefde voor mij getoond, Ik deed alles fout, werd nooit beloond. In jou ogen deed ik nooit iets goed, in alles ontnam jij me de moed!   Ik heb de banden verbroken tussen ons, en gaf je op mijn manier…

daar hang je dan het web kleeft aan, ook al ben je zo'n prachtige zwaan de brekelijkheid van het bestaan ziet in jou een lelijke eend…

woorden werden rondgestrooid als het kussen leeggeschud vanaf de heuveltop omlaag gegooid stoof het snel van hut tot hut. woorden droegen immer verder dreven dreigend op de wind kwamen in steeds verder oorden waar men nu ook veren vindt Wie zal al die veren rapen uit die kussensloop ontsnapt of een laster in doen slapen die uit alle naden…

fotograaf kwam zo close flitsen dat de hele kroeg zag die heeft waan zelf voor het vogeltje te kunnen gaan al dacht-ie zelf leep te blitsen terug van mokkels gaaf jennen bleek mijn plek bezet ik moest verkassen zat een staartmeesje daar dom te krassen aan pixels nog te herkennen brutaal klonk si si si sirrrrr churrup piepte tsie err…

mijn wereld is een woestijn waarin ik verzand in de brandende zon van mijn haat tegen alles wat anders is…

Iedere keer als ik het land betreed valt het hek met een klap in mijn nek onderstreept eigenlijk de misère een verdwaalde zachte sneeuwvlok glijdt mijn visjack binnen en oja, de kometen komen hot hot een snelle steen wat licht misschien zo gaat het gewoon en misschien weer zo een oorlog die krijsend najaagt wat geluk en dan tot oorlog sterft…

het zal mij aan mijn reet roesten zuurstof vreet de aanstoot is CO2 heel fijn kankerend verlaat ik dit leven stof tot overdenken zo ver ga ik.....…

Zij heeft een knobbel in haar borst Snel naar `t ziekenhuis De noodzaak kan schreeuwend zijn Een onderzoek Wachten vooral afwachten Slapeloze nachten Tranen Het leven staat stil Geen zorgen zegt een verzekeraar U is mens En Wij Menzis helpen onzekere mensen Komt u bij Menzis verzekeren Door onze speciale afspraken Weet u snel zeker.…

Het lijkt mijn beurt Te sterven Ik kan het niet geloven Mijn medestrijder Hij haalt mij in Haalt mij, Mij, Urs Urs Is Dood…

Ik doop mijn pen Niet in het gif Maar stoot mijn lans En schrijf met bloed Mijn letters branden in de lucht Ik kalk Zwarte geschiedenis Getekend: Urs…

Ik zing en dans op de puinhopen Hef het glas Zet het aan mijn mond Ik zuip Me klem Wijn stroomt als bloed Morgen Wast de regen alles schoon En ik begin opnieuw Ik, Urs Graf…

Ik stamp de bomen plat Leven en liefde verdelg ik Ik roei uit Zaai dood en verderf Als ik heb gemoord Roof en plunder ik Ik ben machtig In de bloei van mijn leven Ik ben slecht En geniet ervan Ik ben Urs Graf…

hoe vroom klinkt de zegen borrelend uit jouw mond je vleermuisvlerken verheven en ogen op het plafond massaal klinkt het amen! psalmen galmen devoot het orgel achterna terwijl kleine jochies de pijn verbijten die jij bloeddorstig in hen schoot en jij, jij roept amen! de knaapjes van jouw koor die jij aan het kruis sloeg naast hun…

Ik heb het hier weer gezien, vandaag, elke dag hetzelfde liedje De vieren onder de mooiste gedichten, het is gewoon een schande bleef het er nou bij één, dan zou ik zeggen, Mwah! Dit maakt mij eerst depri- en dan agressief; maar ik pik het nu niet meer, ik kocht zojuist een jachtgeweer! Ik word dan maar veroordeeld tot twaalf…