211 resultaten.
Waar naamloos hoog
netgedicht
1.3 met 6 stemmen
708 heb de trollen niet gewekt
de smidsen laten loeien
of het staal geplet
daar waar naamloos hoog
roodgloeiend zijn
agressie spuugt
weet ik me in het dal
waar volle maan de elfendans
in uitvoering ziet gaan
nog is de boomgrens
ongeschonden maar
de confrontatie is nabij
het naast elkaar bestaan is
door klimaatverandering gedaan
de…
Geen demasqué
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 je acteert volleerd op
het podium van leven
waar schijnwerperlicht
jouw gezicht laat stralen
speelt in een
zelfgekozen decor van
spiegels die kaatsen om je
volledig zichtbaar te maken
maar na het doek
is er geen demasqué
alleen wie aandacht heeft
leeft in jouw idee
het donker neemt
je naamloos mee
er is geen spiegel die
nog groet…
waar het licht gloeit
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
657 en als ik dan even met mijn hoofd
schud
de zee zie
die zoveel te dragen heeft
wanneer de zon met pompoenoranje ogen
haar schouders naar de nacht richt
vogels nog een laatste keer opstijgen
in de weemoed van mijn gedachten
om daarna spoorloos te verdwijnen
de hele nacht lang
dan weet ik
dat, hoe naamloos ook, ik op de donkere golven…
Beginselen
netgedicht
4.8 met 17 stemmen
453 De beginselen begreep ik
voor handen uit hemelse bron
schaduw zonder verlangen
zonneschijn in schemerstilte
hoorde ik jouw naam, onuitspreekbaar
alsof er niemand jou werkelijk kende
was je alleen, soeverein en stoer
teder aangetast door sentimenten
riep je mij naamloos
terug in het verleden
de beginselen ontroerden mij
jij was mijn…
De dood bruuskerend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 de sater grijnst
later klatert haar lach
de dood bruuskerend het marmer af
de zwarte weduwe
verlaat voldaan het levenloze vod
na hun intens gepaard genot
er is geen graf
voor hen die levend van de roem
ten onder gaan
pracht en praal kleurt slechts
de buitenkant terwijl hun geesten
naamloos dansen in het schimmenland…
Binnengrenzen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
534 In schaamteloze onzindelijkheid
van hen die naamloos heten.
Welgelegen is elke geboden kans.
Wij dienen slechts onszelf ter ere,
onbekommerd in beschonken dans,
om eigen zaligheid te hoereren.…
Polderdijk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
441 Kaarsrechte polderdijk
Naamloos fietspad
Ernaast voor hen
Die het duel
Met de eenzaamheid
Durven aan te gaan -
Juist hier de
Eenzaamheid die
Ik voel om wie
Ik verloren heb
De boomkruinen
Wijzen mij loom
De windrichting
Aan waarin ik
Mijn troost mag
Zoeken, ze wuiven
Met zachte beweging
Mij de troost toe
Die ik zo…
Het grijze
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
465 ik heb het
grijze opgezocht
om mijn kleurloos
leven wat meer
inhoud te geven
me opengesteld
voor alle sferen
en stemmingen
om andere tracés
te proberen
tussen wit en
zwart kende ik
de contrasten
in grijs voelde
het wat onzijdig
zonder richting
en houvast gleed
ik weg in naamloos
zonder evenbeeld
ik bleek te week
en verdronk…
zal niet naamloos gaan herrijzen
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
876 zoeken woorden troost
als jij mij nagelt en
het kruis gesloten houdt
roepen zinnen
om vervulling van verlangen
door voor jou te hangen
bind mij met beloften
die de tijd heeft afgeperst
de voetensteun was scherts
doorsteek me met een toekomst
die me schijndood houdt
sterven is me al vertrouwd
ik zal niet naamloos gaan herrijzen…
Vol speelse helden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
475 we hebben
de witjes gezien
op gele velden
een zomers palet
vol speelse helden
in naamloos fladderen
vrijwel niet
te volgen in het
kleine doelloos vlagen
van een warme wind
die al die duizenden
moeiteloos kan dragen
daar waar thermiek
de kop opsteekt krijgen
zij eindelijk de hoogte
die hen doet verdwijnen
in het ijle wolkenwit…
Rohrsach
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
392 ik decibel
over heerlijke
ronde tonen
een spel dat
ik vroeger al
naamloos droomde
buiten
genieten van
moleculen lucht
die in hun wind
gevlaagde vlucht
muziek maken
meegaan in
de flow van
abstraheren
tot de bron
waar zon haar
storm laat keren
zoals rohrsach
zijn vlekken niet
benoemd zijn er
geluiden dat energie
ons…
Rapunzel
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
382 moet
de mycologische sporenuitval
de alles in één klap verwoestende
aan het zicht onttrokken rapunzelklokken
is de paddenstoel,
het noodzakelijk kwaad
als beschermheer, patron
tegen wat zich voltrok
als salomonsoordeel
- de weerbarstige conditio
sine qua non -
dat wil zeggen,
met zoveel woorden
de eens en voor altijd
naamloos…
POINT OF NO RETURN
gedicht
3.1 met 17 stemmen
13.299 Voel ik niets,
vraag ik me af of ik niet beter
naamloos, zoals ik naamloos heb gezwoegd,
verduurd heb, uitgebuit ben en ben weggetrokken,
een naamloos graf had kunnen vinden
in vreemde grond.
Er hebben teveel voeten over mij gelopen
en teveel ogen mij niet gezien.…
via moderna
netgedicht
2.1 met 9 stemmen
1.323 hij ziet hoe prominenten
door het prominentenpoortje
bij hun kuipje en katharsis komen
euer grab und leichenstein
soll dem ängstlichen gewissen
ein bequemes ruhekissen
und der seelen ruhstatt sein
en hij mag naamloos in de rij
voetje voor voetje naar het loket
schuifelen om daar te horen
dat zijn passie helaas is uitverkocht…
Ze hebben
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
941 Het raam gebroken
en mijn naam gestolen
Naamloos en onbekend
trek ik doelloos de heuvels in
waar de uren dagen duren
en de schemering even
hardnekkig is als poolijs
de zomerwarmte slechts
mijn droge huid maar niet
mijn verlaten hart verwarmt
De lege nachten vul ik met
poëzie over gebroken
Delfts blauw
en over de zeven zwanen
die…
Bodemde met ragfijn zand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
661 jij bent mijn zon
ik naast koelte uit
de bron die we samen dolven
jij lierde stenen
die diepte schampten
verwondde zo mijn schenen
ik groef uit vergaarde
buit van wateraders
die lang waren verdwenen
bodemde met
ragfijn zand gefilterd
op een naamloos strand
we putten zee en zon
draaien zo met hemels water
het woestijnen nogmaals…
Nachtrit
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
1.238 zeg het aan niemand
dat morgen dit blad
onbeschreven zal zijn
de dood komt immers
mijn handen binden
aan ‘t hoefgetrappel
in de nacht
waar zweepslagende
doden stormen over
natte straten en
lichamen verraden,
naamloos geketend
aan de zwarte adem
van de stad
zeg het aan niemand
dat ik morgen
onbewoond zal zijn
wanneer een…
het water
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
632 rijken baden nog in weelde
de rivier is een naamloos
graf voor jodenkinderen
een zoon uit ‘t water
gered en voorbestemd
bevrijder van slaven
onbegrepen en gekwetst
eenzame in zijn woestijn
thans herder naast god
wat had hij een medelijden
met de onsnapte naar egypte
die stierf door blinde haat
verraden en gekruisigd
verlaten in…
in eigen diepte
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
650 had gedacht
misschien zal je mij vertellen
waar gemis faalt
of in dit geval liefde
maar ik ben niet sterk; nog vaker
ben ik bang
spreek mij moed in;
in dat wat leeft
in dat wat buigzaam overleeft
langer dan een dag
en de leugen van begeren
jij draait je om
er is geen dwalen meer, goed of slecht
een vlucht in naamloos…
Nog piekt de pijn
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
565 je rolde weg
na jarenlang het zicht
gedomineerd te hebben
bergafwaarts
in een wolk van steen
en gruis het stof vooruit
om later naamloos
weer het dal te vullen tussen
andere tekenen des tijds
jouw tand ontbreekt
zodat de bergkam
slissend stormen preekt
nog piekt de pijn
als lage wolken poetsen
erosie kent alleen het samenzijn…
St. Lorenzo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
711 Ik heb je beeld gevonden in het halflicht zonder tijd
Diep Godshuis voor de eeuwigheid
Uit oergrond gehouwen en geboren
Toen godenschemer nog godengloren
Toen zee nog blauw en naamloos was
Laat jouw spelonk maar heilig blijven
Je witte stenen preekstoel
Je marmerschaken vloeren
Je dak van mozaïek
Je zwijgende altaren
Ja ‘t zwijgt…
Talentvolle sopranen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
581 je vingers
speelden de
lichte tonen
in het scenario
van jouw muzikale
lichaamstaal
toch blikten
je ogen af en toe
even snel een
nog niet geziene
uiterst bijzondere
hoge aria
waarbij het
naamloos
stemmingskoor
de klim steunde
met wat jonge
talentvolle sopranen
handen en armen
omstreelden een
zwierige ritmiek
in een sprankelende…
Brandmerk
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
548 Bloemen bloeien overal
frisse kleuren vouwen
steel en blad soms samen
handen grijs en grauw
sluiten een verbond met nummers
geslagen maar voor altijd naamloos
zij duikt onder
en graaft in het onnozele
waar verval ooit
eigen wetten schreef
letters krassen tijd
waar onbekend rust
en een kaarsje brandt
bloemen bloeien overal…
Wat sfeermuziek
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
596 speels klinkt
wat sfeermuziek
in het azuurblauw van de lucht
vleugels vegen wolken
naamloos glijdt geluk voorbij
in zachte zuchten wind
idyllisch is ontmoeten
in het openbaren van de geest
intiemer is het nooit geweest
het serene samenvloeien
tot geheel
genereert begrijpen van gods taal
bestaan en eindigheid
zijn aardse termen…
Sta te blazen in de wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Ben vergroeid
Met de natuur
En alle schoonheid
Die zij meebrengt
In het dik pak
Sneeuw ben ik
Die ene vlok
Die onzichtbaar
Met de andere
Vervlochten is
In de felle
Regenbui ben ik
Die ene druppel
Die naamloos met
De andere mengen
Zal - in de ijsvloer
Waarmee het kanaal
Voor mijn huis
Is toegedekt ben
Ik die ene ijskristal…
Vleugel gevrij
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
371 ik heb
de bloemen
in je voetsporen
zien groeien
zij markeerden
in bloeien
het pad van wij
nog vaagjes
naastgelegen
wat wilde
vegen verwaaid
en ongebaand
in een naamloos
tegenstreven
waren ooit
een stel uit
chaos en obstakels
verbinding was
er wel maar nooit
iets van een door ons
gedragen perspectief
wij waren vrij
de wereld…
Vlaktespiegeling
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
435 Langs het snijvlak van naamloos land
en een onbegrensde zee,
loop ik over korrelig zand
met het ritme van de golven mee.
Waterrijke ruigte, weelderig behept,
tijdloos doch tijdig van aard.
Mijn weemoed, zoals de zee die schept
is hier een terloopse gedachte waard.…
Kleurt het leven fel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
450 ik heb met kleuren getracht
de kracht van leegte te breken
het is me niet gelukt
wel heb ik ruimte geschapen
door grenzen te verleggen
maar het onpeilbare bleef bestaan
die ruimte hebben wij gevuld
met een levenslange competentiestrijd
en het ontwikkelen van engelengeduld
ik zie de vuren doven
uit naamloos diepe kloven
sluipt langzaam…
Als de spiegel beslaat
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
442 de groten uit
de geschiedenis hebben
altijd een naam gehad
maar door hun leven
liep een schaduw
die de echte macht bezat
zij waren naamloos
moeilijk te traceren
deze onzichtbare heren
hoewel soms dames
staat konden maken
zij liepen minder in de gaten
ook in het klein
spuugt schaduw zijn venijn in
levens die met lach lijken omgeven…
De aanstootsteen
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
443 lief dansten
kleurtjes
in ons blikveld
naamloos droegen
noten de
kleine figuurtjes
in onze regie
waarvan het
onderscheid ook
voor een kenner
niet duidelijk was
nooit groepten
zij bijeen maar
ieder koos een
eigen pad zonder
confrontatie met
de aanstootsteen
niet wij maar zij
trokken aan de
touwtjes kozen
kleuren en melodie
om…