655 resultaten.
19/02/1985
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 De woestijn, wat haatte ik
dat strand immens groot
zonder toeristen op vakantie
zonder zee van verwachtingen.
Ooit wenste ik een vloed van troost
doch vond hier enkel een oase.
Druppelsgewijs doordringend mij ...…
Dorst
gedicht
4.0 met 4 stemmen
865 ik wil met iemand spreken
een zin die regen zegt
maar tussen woorden met woestijn
en dorst als tegenteken
ofwel een ander vreemder
al weet ik dat het woord
dat tussen u en mij zal zijn
de ademweg zal breken
ik wil met iemand spreken…
ontwaken
netgedicht
3.3 met 15 stemmen
16.502 Ontsluierd dagdromen,
in een vergeten poel,
van een zonovergoten woestijn.
Een idylle waar je voor moet vechten.…
diep vanbinnen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
840 vergrendeld
droge woestijn
terwijl
buiten
regendruppels
huilend
neervallen
alsof ze zeggen willen
laat ons
jouw droogte
besprenkelen
...
diep vanbinnen…
Dreigende Droogte
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.159 Het wordt pas
eng wanneer
de beek opdroogt
zoals een
korte regenbui
in een woestijn
van verderf.…
Opgeruimd
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
725 Odai en Koesai zijn in een vuurgevecht
-de oudste zonen van Saddam Hoessein
verkrachters, moordenaars uit de woestijn-
door Amerikaanse troepen omgelegd.
Nu de vader nog, maar déze wrede blagen
kunnen het Iraakse volk niet meer belagen.…
Opgedroogde ziel
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.185 Een glinsterend meer
zij heeft stralend gehoopt
op een oase in de woestijn
dichtbij en teer
haar toeverlaat blijkt
enkel een fata morgana te zijn
wijkt naar ver
zwarte tranen huilt
haar diep zuchtende ziel.…
Om Lili Marlene
gedicht
2.5 met 56 stemmen
16.776 Hij draait nog weleens haar stem
haalt een verdwaalde schouder op
drijft een lach de woestijn in
slaat de traan dood die meezong.
---------------------------------------------------
uit: 'Zal ik je wijzen waar ik woon', 1967.…
Bevroren hitte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
924 In de verwaterde sponde
waarbuiten zij haar schoot
ontsloot, is zij gegijzeld
door het hart van de vorst
Schraal beweegt de wind
in twijfelende vlagen
het koude vlees rilt,
terwijl een hete woestijn
zich uitstrekt in haar…
Aan God
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
875 Verhiervandaan midden in de woestijn
een uitgemergelde moeder
aan haar borst een kind huilend
van honger en pijn
Een jonge soldaat zwaar verminkt
amper man eigenlijk nog kind
God waarom moet dit zo zijn…
Verkleuren
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
458 Echtheid verkleurd
rituelen verscherpen
afstand langzaam groter
meer vergeetmenietjes
roepend in woestijn
monologen in cirkels
groeit liefde intenser
onzichtbare rouw
kleurt de wereld kleiner…
stranden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
560 tot gisteren was hij in de wereld
monddood voer hij over oceanen
blind doolde hij door woestijnen
doof worstelde hij zich door regenwouden
met brokstukken in zijn handen
aan de rand van de wereld
hoorde hij het laatste lied
hij wachtte niet op het eind.…
Abiy Ahmed Ali
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
616 Bij Ethiopië denk je al gauw
aan langeafstandslopers in een lijn
Aan honger, droogte, stammentwist, woestijn
Aan loze arbeid in de akkerbouw
Nobelprijs voor de Vrede…goed doordacht
en beter nog dat Greta even wacht……
Keep Dreamin'
snelsonnet
3.1 met 11 stemmen
459 Ik droomde dat het sneeuwde in de zomer,
Een slak bewoog nog sneller dan het licht,
In de woestijn was een bassin gesticht,
De machtelozen werden autonomer.
En ik zag Trump die gloeide als de zon,
En de Nobelprijs voor de Vrede won.…
Kan het hen nog bommen?
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
857 Woestijnen worden polen, polen worden water.
Stof wordt ijs.
Als er genoeg stof heeft gewaaid, zal hun hart dan ook eindelijk smelten?…
ritueel
netgedicht
2.9 met 44 stemmen
6.152 je wast mijn haar
bij de dorpspomp
giet je bekers water
over mijn hoofd
's avonds loop ik de woestijn in
alleen onder de groeiende maan
tot de stemmen achterblijven
eeuwig wil ik hier zijn…
Hoe ver moeten wij gaan
gedicht
1.8 met 31 stemmen
7.667 Hoe ver moeten wij gaan: tot aan het punt
waar alle harde angsten samenvallen
in nog heter zand?
Waar is dan rust; waar kruipt de slang
niet meer naar de dichtstbijzijnde,
de weerloze; waar ligt zij stil,
zonder haar venijn?
Voorbij het boze oog.
Voorbij de zwarte vrouwen van de evenaar
huilt de hyena nog.
---------------------------…
Wachtend op een schreeuw
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
739 Woestijnen reiken horizonnen ver
tot waar de prooi gestorven ligt
als zand tot stof gemangeld
ogenschijnlijk lijkt de aarde dood
maar in de diepzee kiemt nieuw leven
in het licht dat moeder aarde straalt
het toeval neemt zijn kansen waar
stort bui na bui op elke rotspartij
tot kolkende stromen over kale akkers
mossen kleuren al wat…
Liefdesbrieven
poëzie
3.5 met 15 stemmen
5.518 Maar als het kon wou 'k door woestijn en water
Wel eeuwig naar oase' en havens tijgen,
Als 't zeker was in elk een brief te krijgen.…
Vakantiewaan
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.134 Een bonte stoet van praalzieken
worstelt zich over smalle wegen
naar het onbereikbare azuur
op weg naar droomfabrieken
waarin grote ketels de regen
wordt gehard met glanzend glazuur
Op de top slaapt tegen het okergeel
het silhouet van het begeerde oord
van valse rust en verboden lusten
een overvloed van voedsel en veel
rumoer dat de lichte…
Na hun godvergeten zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
853 het is de regen
die me parten speelt
ze drupt in regelmaat
al mijn gedachten stuk
haar monotone vallen
schept toch een paradijs
voel woestijnen weer bevallen
na hun godvergeten zijn
juich de bloemen toe
in een voortvarend bloeien
droom de rijke oogst voordat
de droogte hen zal snoeien
hier miezert het
in somberheid en nostalgie
ja…
Schrijven
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.327 schrijven is niet moeilijk
maar vaak pijnlijk
woestijnen droge stilte
in het willen begrijpen
zit gedrevenheid
altijd weer rijzen vragen
die als nomaden
door het denken zwerven
net als je denkt te weten
ijlt de waanzin voorbij
spaties van leegte
die het hart niet konden vullen…
Geen fata morgana
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
803 in niemandsland
pak ik je hand
in ogen op verloren
stappen in het zand
van de woestijn markeren
slechts je laatste sporen
mag ik in groen weer de
oase zijn nee geen fata morgana
wel je paradijsje na alle pijn…
De wilde bloemen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
708 ik woestijnde
jij droeg water aan
de wilde bloemen zijn
we samen langsgegaan
het zand was
door ons vingers en
de hand gegleden maar
hitte opende verleden
toch zal alles
op jouw water groeien
jij ontluikt en in onze ogen
zal mijn woestijn weer bloeien…
Ontmoeting
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.052 Binnen het afgebakende zwijgen
verraadt elk geluid, hoe miniem
een daad van verstoring
het struikelt binnen
vraagt welke dag het is
maar in de woestijn hebben
dagen geen namen
we spreken in gebarentaal
over de doorwaakte nachten
het vergeten doen we in de ban
het hunkert naar de contouren
van het verlaten landschap
naar de verdwenen delen…
Bodemde met ragfijn zand
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
661 jij bent mijn zon
ik naast koelte uit
de bron die we samen dolven
jij lierde stenen
die diepte schampten
verwondde zo mijn schenen
ik groef uit vergaarde
buit van wateraders
die lang waren verdwenen
bodemde met
ragfijn zand gefilterd
op een naamloos strand
we putten zee en zon
draaien zo met hemels water
het woestijnen nogmaals…
morgen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
1.756 amos de woestijn
zal morgen bloeien
als een roos
ga naar buiten
raap de rijm op voor de zon
die smelten doet
en koel je tong
zodat die noemen kan
de duizend soorten
mos en ieder trillend
haartje en de verborgen knop
die op de lente wacht
-----------------------------------------------
24 december 2001
zonneleen 24…
Woestijnmorgen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
731 Verzengende zon
Een slang stelt zich kwetsbaar op
Na een koude nacht…
Tropennnacht
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
551 Achterhaalde woestijnen doemen op
Dorst en waanideeen zijn hier genoeg
Zweet verdwijnt hier als bier in de kroeg
Een echte oase of rest mij de strop?
Gelukkig zijn dromen vaak nog bedrog
En lijkt alles te verdwijnen in mijn kielzog…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 Zo staart in Libië’s woestijn
De kranke pelgim, uitgestoten,
Verlaten door zijn tochtgenoten,
Naar hen, die reeds zo verre zijn.
Hij ziet geen Karavaan, hij ziet
Van verre slechts een stofwolk wemelen,
Hoort van de drijver van de kemelen
Nog ’t slepend en wegstervend lied.…