2600 resultaten.
avond bij Holte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 in een fel
licht-donker contrast
van ondergaande zon
leveren de wolken
aan de horizon
een veldslag
zo reusachtig
dat het verrast
het land ligt rustig
het wassende graan
zwaluwen scheren lustig
af en aan
ik was nog druk
reed over de wegen
maar de sfeer, het land
houdt me tegen
maakt die
overweldigende indruk
lang kijk ik
en stil
dit…
Steracteur
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 Muizenissen van de zomer
lezen lectuur op de bank
over een horizon die niet liegt
terwijl jij droomt in verhalen
probeer ik de liefde te vertalen
het raam is niet veel verder dan
de steracteur die open en dicht kan
met hetzelfde gevoel als gisteren
maar het lijkt verder hier vandaan
muizenissen van de nacht
ze kruipen over het tapijt…
Levenslicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 Waarom zou ik ongelukkig zijn
Of zelfs ook ontevreden
Zolang ik kan genieten van zonneschijn
En de vrije natuur kan betreden
Iedere ochtend wordt langs de horizon
Het geluk mij aangedragen
Het wonder van het licht als levensbron
Dan mag ik echt niet meer vragen.…
Een waas
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
417 Als de zon is ondergegaan
en de warmte verdwijnt
en de maan opkomt,
komt er een waas voor de horizon
een waas in jouw gedachten
jouw gedachten die afdwalen
je ziet een waas,
een waas in de stilte
de stilte van het moment
en de schemering van de avond
een waas,
een warmte die je nooit eerder voelde
die de hoop doet opkomen…
Samen, duizenden uren
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
572 samen zeilen
op de boot van het licht
niets dan het blauwe water
gouden horizon in het zicht
samen winnen
van de spelende nijvere wind
jou en mijn krachten samen
gebundelde zonnestralen aan een lint
samen op weg gaan
alsof we het leven nog kunnen sturen
elke schipbreuk kunnen weerstaan
grenzeloos, jij en ik en duizenden uren
samen…
afgelegen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
441 zwerf door diepe, donkere bossen
aan de rand van mijn achterland
zwijg mensenluw mijn vergeten naam
proef bloed, aarde en zand
adem is hier vleeslegerig met een
ijdele hang naar gevallen blad
de schemer zalft, verder gaat dit niet
deze aarde is nu plat
de horizon is ondergegaan
bomen hebben hun bladeren afgelegd
een stilte is verzwegen…
perspectief blijft in gebreken
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
621 heb ik
de horizon verkeerd
penseel ik wel
de juiste streken
de wereld is weer
vreemd voor mij
herken niet eens
mijn eigen schilderij
lijnen zijn
op maat alleen
het perspectief
blijft in gebreken
ik wilde ruimte
ook voor jou
het schuintoelopend
gaat zich wreken
toch zal ik
nooit breken
in kruisen
kennen wij elkaar
want…
zacht pulseert de dood
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
644 druppels kleuren
licht het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen…
stierf met je de laatste pijn
netgedicht
3.5 met 29 stemmen
3.448 gebroken takken
stervend blad
de helling die
zijn hoek vergat
toen jij
de horizon
zag buitelen
houvast dat brak
zijn wortels
niet meer had
en meeging in
de schreeuw die
eindeloos weerkaatste
in de sneeuw
ik zag je ogen
toen de val
je brak
het weten dat
je niets meer had
die blik kan ik
maar niet vergeten
ik zag het weten…
Lichaam IV
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 Overdag doe je dingen in de wereld
’s Nachts in een droom ren je naar de horizon
Wapper je je armen omhoog en omlaag
In gedachten kun je als een lange sliert
Door het sleutelgat of door het oog van een naald
Je stijgt met enige schroom op
En voelt de duizeling terwijl je uitdijt
(alsof je lief je voor het eerst kust)
Je overgave is…
Grijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
560 Een grijze leegte,
een vlakte van oog tot oog,
zo ver als de horizon reikt.
Geen stip, geen lijn, geen omtrek.
Er is niets wat er hoort te zijn.
Het is leeg.
Een grijze omgeving,
zonder plek van mij.
Geen beschutting,
een grote ruimte,
die van niemand blijkt te zijn.
Ik sta erin en kijk er naar.
Maar mijn figuur derangeert.…
en zacht pulseert de dood
netgedicht
3.0 met 12 stemmen
1.316 druppels kleuren
licht, het regent
duizend rozen
harten scheuren
warmrood, en zacht
pulseert de dood
handen breken
in verleden tijd
vrijen weer vandaag
kom ook morgen
want de uren
gaan zo traag
keer het leven om
neem een andere horizon
verlaat de dromen
ontwaak toch
uit de slaap en laat
de dag maar komen.…
Lichtbrekende regen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
416 ik heb
met jou de
regenboog
zien opgaan
in een door zon
verblinde bui
waarbij
donker zwarte
wolken de
horizon raakten
en met hagel
schade maakten
de volle kleuren
kregen nog een
schaduwboog
tot cumulus
de lichtbrekende
regen verschoof
en wij nog vol
ontzag voor dit
immens natuurlijk
gebeuren de intense
kleuren nog op het…
Nachtwacht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
226 De zon verdrinkt,
De horizon vliedt heen,
Hij wacht op haar,
Die verdween
In de zwarte hemelnacht,
De sterren straalden hun licht,
In de nacht zij verdween uit zicht,
Van hem die op haar wacht.…
Die lange tenen
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
228 Die lange tenen steken niet eens
over de rand van een begin heen
waar voorbij zo’n verre horizon
iets schoons zou kunnen gloren
waarvoor in de wieg gelegd zijn
niet iedereen aangewaaid komt
Maar met de goede voelsprieten
de behendigheid van een insect
kan achterlopen niet echt deren
zolang er tijd is om op te schalen
als een schelp…
De broedermoord
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
468 ik zag je ogen
in de trillende hitte
oplichtten in blikkend
stroboscopisch geweld
kantelend over de horizon
juist daar waar
kleuren vluchtten
uit de regenboog
onder het magisch
geluid van de donderbui
die in zijn mystiek
groen wervelend
ontstaan uit de bocht was
gegaan met mysteries
uit het scheppingsverhaal
die in hun religieuze…
De schaduwen van het leven
hartenkreet
2.5 met 20 stemmen
2.456 De schaduwen van het leven
namen mij gevangen
De schim van onzekerheid
boeide twijfels als ketens
De leegheid als reisgenoot
en het spoor bijster
Gebroken en geslagen
door de realiteit
MAAR
Jouw licht aan de horizon
gaf me kracht om te breken
Het was een gids om
het juiste pad te bewandelen
Nu loop ik je langs je mee
en…
Aan de waterkant
netgedicht
4.1 met 17 stemmen
2.125 Nooit was de horizon zo verzonken
in de mist, nooit was het land
zo onbemand
maar het kind dat blootsvoets
in de verte uit het mistlicht
verscheen
wist zich veilig
aan de waterkant te houden.…
De eerste leg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
533 zij groende
met een lichte
zucht wat bomen
aan de horizon
in volle vlucht
narciste
groepen geel
met een handje
warme zon voor
zij het wisten
had in
het perk de
krokusbolletjes
al uitbundig
bloeiend bemerkt
waar zij pauzeerde
defileerden de
bonte vliegers
hun blijdschap over
haar vroege komst
de nesten af
en gereed voor…
Meervrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
974 Een meeuw schreeuwt
de zee achter het duin,
wind verstuift het land,
passie tussen eb en vloed
helm geeuwt wuivend,
wortels diep in zand
genegen in het zwin,
het zilt bekoort en voedt,
bevrijdt ze de elementen
in haar aardse tuin,
die kleine zeemeermin,
- mijn godin -, die golf
en horizon berijdt,
meer waarde,
meer vrouw, meer min.…
Woudreus
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 de sage
verbonden zijn levensverhaal
gegeven in acht blinde lagen
zij droegen die zwijgende taal
waar dromen je ogen bedekken
doolt eenzaam de roep van zijn geest
vertrekken stil scheurende takken
daar zijn koude uren geweest
toch laat hij zich huiverend zakken
achter het lied van de maan
schuifelen op bebloemde paden
tot tegen de horizon…
Miranda
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
676 Ik droog je af met een zweem gewoonte
als lichtlilablauwe lavendelbloesems
met slapverwaterde haarwortels
bengel je voor mij aan de zinkende horizon
Want ’s avonds of daarna
bubbelen jouw kooipoten en je
episch epicentrische kopje
mee als granieten pelgrims
op zoek naar de bodem van dit heelal
Kan ik rustig de bloemen op de grenzen
van…
Kringloop
gedicht
4.4 met 108 stemmen
7.528 Ik tel de dagen van mijn reis
Die lang is als de horizon.
Soms als ik in een spiegel kijk
Zie ik, dat ik op niemand lijk.
Zilveren glasplaat dat ben ik,
Die langzaamaan beslaat van schrik
Naarmate ik het beeld herken
En zie dat ik mijn moeder ben.…
Mijn dorp sterft
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
999 Mijn bloemrijk dorpje met
uitzicht verder dan een kinderoog
grote lindes langs de laan
reikend tot de hemelboog
Zij is op sterven na dood
Het licht is uitgegaan
van baksteen is de horizon
dampend grasland platgewalst
begraven onder asfalt en beton
Achter de oude ligusterheg
rest slechts het houten kruis
met de getaande tekst
treed…
Bolt van decadentie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
499 ik heb de boot getuigd
zeilen gehesen
om de golven te breken
eindelijk verder
dan de eerste horizon
die bolt van decadentie
ik wil met jou
het avontuur weer aan
veilige havens hebben afgedaan
het ruime sop
spot met zelfgenoegzaam zijn
speelt gevaren uit in angst en pijn
samen gaan we
elementen trotseren en
voorbij de grenzen weer…
De veteraan
netgedicht
3.7 met 27 stemmen
1.065 De beelden weggevoerd
naar de verre horizon
van de abstractie
bouwden stalen muren
waarachter in het diepste geheim
het kind jammerlijk huilde.
Naast het zweet- woelende bed
stonden de spoken
van verjaagde beelden
bestreden met tabletten
weggevaren met de drank
der verdoofde vergetelheid.…
elfjes op papier
netgedicht
4.0 met 59 stemmen
6.866 alsof ontelbare handen
een horizon bouwden, warm en rijk
als zilvervuur rond flower fairies
en jij er bij hoorde, vol van schoonheid
in een taal die ik niet spreken kan
slechts liefhebben
in het verlegen lilalicht en in de eenvoud
van je verdriet
ik zag je daar
naar een regenbloem gebogen
-kom binnen-
ik zag het hart…
Dromenvanger 2
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
528 een roze wolk ver over de horizon
daalt neer met een streling
op een door weer en wind
gelooide mannenwang
hij laveert op hoge golven
kapitein op eigen schip
al zoveel seizoenenlang
heel even
denkt hij terug
met wat weemoed
in zijn ogen
aan het meisje van toen
dat zijn hart zo bekoorde
windwhisper 11 september 2009.…
De nevel voorbij
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.094 Drenkelingen zijn we
die wanhopig over schemergrenzen reiken
naar het licht dat werd geroofd uit ogen
van een mens wiens zien zo lief had
tevergeefs
de dood
heeft elke sprank gedoofd
en laat ons achter in een leven zonder
tastend
zoals de horizon
die voor zichzelf ongrijpbaar lijkt
maar vaag een stormzee nog in het oneindig voert…
Spiegelschrift
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
735 Je hebt de grens te ver verlegd
om doelen te bereiken
en zo jezelf het woord ontzegd
achter gebroken dijken
op zeeën zonder horizon
raakt ambitie vlot op drift
in spiegelschrift op oud carbon
staat je eerste tekst gegrift:
"ïk ben veel kleiner dan de zon
en zal nooit feller schijnen
ik zie de hemel als balcon
voor jou en al de mijnen.…