Netgedichten over jaargetijden

Die morgen waaiden de bladeren als vlinders, bevlekten de bodem om de aarde te bedekken paddenstoelen te beschutten tegen de belofte van de kou de winter uit het noorden Kracht zuigt zich uit het blad spaart zichzelf in het sap Het stroomt langzaam op weg verdikt zich in de wortels herinnert zich het groen het wit van sneeuw en ijs…

herfstige brandhaard zijn kroon draagt vlugge vlammen opgewaaid in goud als de vorst zijn scepter draagt komt koning winter zwaaien…

herfstig kleuren bomen de zomer toe tussen druppels regen en schuchter zonlicht schitteren roodbruine kruinen in de benevelde lucht een schilderij om nooit op uitgekeken te raken…

wat staan de ogen hoog vanmorgen hoger dan de zon dan de neus die voelt hoe fris het is en zich terstond een rode kleur aanmeet gezelschap voor de mond de nazomer, sleepboot van de herfst, passeert scharlaken bakens door ochtendkou uitgezet de gezongen versie is te beluisteren op http://veradebrauwer.punt.nl/…

elk jaar opnieuw laten bomen zich gelaten ontkleden huivering is er bij elk vallend blad geworteld in aarde zullen regen en kou het naakte hout raken tot een nieuwe lente met nestelende vogels .…

de avond nu prevelt over de akkers zwart licht schijnt nu door de vensters onze gedachten zijn lang in de dagen die nu korter zijn nergens hoeven wij te zijn we zijn gelukkig in de warmte van onze kamer in trance gedreven voelen we de kleuren van onze innerlijke wereld we zoeken de kracht van binnen in de balans van geven en nemen…

Het was op zo een koude zondagmorgen, de stramme handen heiden traag de klok die boven in de toren wakker schrok en begon een wijsje zo lang verborgen, want door de week slaat hij de stille uren die vertellen van vergeten en voorbij van de houten banken, de mijmerij van de jaren in zijn zware muren. Weet iemand hoever zijn klanken dringen…

er schuift een wolk langszij ze duwt de zon naar achter, tot een vale kleur haar koperrode glans bedekt overal valt bladergeel overal is licht in het vergezicht van lang geleden huilt de winter om wat toen -is aangericht…

dit is de tijd dat duister het licht ontluistert steeds vroeger valt de avond, verdonkeremaant de nacht de dag want de nacht wacht niet als zij lengt en steeds kouder invalt, gelijk de winter alleen herfsttijloos geeft nog een sprankje roze…

Een zomer sterft weg, gedaan met het buitenleven. Een spin wacht geduldig in haar web, het doodskleed is reeds geweven. Zomergasten vluchten, de schaduw van de avond werpt zich gulzig op de late dagen alsof de julimaand nooit bestond. Koudvuur van het aangezicht, bloeddoorlopen, koperkleurig, gehuld in de geur van aarde, met een stem…

Nu de dagen breken met lommerrijk groen, de zon haar immense kracht verliest, verkleuren bomen pronkend hun fatsoen, de wind die stil aan hun bladeren briest. Oneindige kleuren komen in beeld, pracht glinstering door ochtenddauw, roodbruine warmte dat wijds aanbeveelt, tegen de horizon in hemels lichtblauw. Fraaie beelden in zoete vlammen…

De zon glinstert op de kabbelende watergolfjes en de geuren van het hooi doen de herinneringen aan vroeger weer naar boven komen. Wat een boeket van kleuren op de achtergrond waar de bladeren toch met een zekere regelmaat loslaten en dwarrelen in de zonnestralen om even daarna te gaan liggen, zonder verweer. Hoe mooi kan de herfst zijn, maar…

Zomerlicht waast als oranje menie achter mijn gesloten oogleden en Zomerwind drijft mijn gemoed op tot romantiek - ik verbaas mij nergens over er is niet meer dan het genoeg- Een mussenorkest vertolkt de groei van mais…

Ik weet maar weinig woorden mooier. Niet vanwege bomen die zich uitkleden in de wind en zo, of hongerige meeuwen in natgrijs beweeglijke wolken die je naam krijsen. Dat is het niet. Gewoon als woord weet ik geen mooier of jij moet een woord zijn en herfst zijn.…

Een nieuwe herfst rolt mijn erf op komt binnen zonder kloppen terwijl ik nog blader in een najaar van voorheen straks zullen ze mengen de verleden tinten met de nieuwe dood het kleurrijk dwarrelen zal sterven in een winterdans ik kniel op het tapijt van herinnering vormen van weleer boetseren beelden in mijn geheugen zetten zielloze…

ik wachtte op de lente verlangde naar de zomer zag uit naar de herfst en wilde de winter voorbij en steeds weer werd mijn geduld op de proef gesteld…

In de laatste zomerdampen bruisen buiten de herfstbuien hemelwater stroomt traag -zoals het bloed van Abel- schijnbaar achteloos het lege land in kreunende kruinen buigen diep ritselen kleedt zich in het geraas van een onzichtbare hand die meedogenloos het land ruw strijkt het fladderen sterft in bulderen weg totdat een schijnsel alles…

Als een op hol geslagen geest raas ik over het vlakke land zweep op het zand tot hoge duinen gesel fel de bomenkruinen met mijn machtig krachtenspel blaas heel hoog van de toren na die slappe zomertijd voel me eindelijk herboren na dat zuchten en wat briesen het is de herfst die mij verblijdt Laat de regens maar gauw komen wolken schud…

Flitsen vliegen langs de lucht het lijkt welhaast dag. De donder is vliegensvlug kijk daar valt een tak! Een auto zonder passagiers zit onder het gebladerte weinig resten rijp voor de sloop en ik denk alleen maar: wees blij, het is alleen schroot!…

de storm kreunt in kruinen stotend ontbladert het gewas de herfst nadert ras met schreden en weer lijkt de zomer eeuwen geleden…

is het ‘t vallend dwarrelend blad dat me somber maakt? zijn het de kleuren geel bruin rood of is het de geur van verschralend blad dat me zo weemoedig stemt? met ieder blad of iedere noot die naar beneden valt of rolt raak ook ik iets kwijt ik sterf mee, verlies iets van mezelf soms wil ik het verliezen maar meestal niet houd ik het…

Ze dacht: Het kan nog wel en ging voor het blote-benen offensief met langoureuze gebaren en dito blik, voelde zich duidelijk in haar schik. Flaneren, paraderen, neerstrijken op een terras, tot waar de schemering vroeg om een jas en zij de zon bleef vangen tequila sunrise en een mix van wijn. En hoe ze dacht: Nog één keer, zo hier…

juli stroop ik af als nat en klam vel de zon verhulde zich in lange grijze dagen mijn armen reiken naar zonneloomheid overvloed van trage uren waarin ik zalig niets doe 's avonds onder de plataan zal ik sterren tellen…

Hete stoom welt op uit vurige gloed. De vitale zinnen houden zich schuil in een lommerrijke hoek. Vogels doen er zich aan de koelte te goed. Liefde vloeit als gesmolten goud door warmgelopen aderen. In het licht van een fontein sprankelt vers leven dat de stralen van de zon vasthoudt. Vogels in eeuwige bomen, vissen in slome wateren, zetten…

leg mijn hoofd maar ter zijde weet niet of ik nog slapen wil er zijn geruchten aan het verspreiden is dat soms een modegril er zou een zomer zegevieren maar het blijkt hier nogal nat ontspannend gaan tuinieren alles vochtig ik heb 't gehad ga nu echt emigreren naar 'n heerlijk warm land waar je 't lazarus moet smeren van talen geen verstand…

Ik wens een ieder een hele fijne dag vandaag Loopt u vooral niet in zeven sloten en zeker niet tegelijk - mijn beeldvorming hieromtrent is onduidelijk nu- Aan de boeren is al gedacht, dat dan weer wel, kijkt U maar naar buiten Geen vogeltje dat het in z’n hoofdje zal halen om nu, overeenkomstig het liedje, te gaan zitten fluiten…

Geen handen zo zacht, Als linnen zijde en fluweel. Ik mag de zon zoveel Ik ben in haar macht Als de wind speelt met mijn jurk en haar, Dan zie ik mensen kijken daar. Ze kijken naar de zon en mij Ik word niet door de wind verleid Zon! Ga met me mij altijd Volg me van Leeuwarden naar Steenwijk Mijn ogen stralen, op mijn lippen brandt het…

Het Ankeveense pad is herfstig, stil en nat. Ik ga langs zwarte plassen. De wolken zijn gewassen en stevig uitgewrongen. Een lied vult nu mijn longen. De vogels gaan mij voor. Neuriënd loop ik door. (Fiets-variant van dit gedichtje: regel 3: Ik fiets ... regel 8: ... rijd ik door.)…

De Eftelingpoorten zijn in het najaar moe van haastig getrippel, kindergekrijs onder hun gewelven, waar wachters de prijs laten klinken bij een schuivende mensenschaar. 't Komende herfstgrauw maakt een vertrouwd gebaar voor Sprookjesbos, klein huis of paleis: "Bezoekers verdwijnen ras, dan galmt een wijs uit handen, die jullie sterk houden…

De zon op zondag, hoort te schijnen, maar mocht ze verlet aantekenen, denk dan aan de dagen dat ze wel present is.…