Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

Zelfanalyse

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.164
Een grauwsluier omgeeft golven van emoties een woeste zee splijt mijn gedachten Lopen door het water de horizon onbegrensd waar mijn eigen ik verdwijnt in de verte en het denken de macht bezit Het rijzen en dalen van mijn gedachten het zuigen naar het diepste diepere van de zee verdringt mijn pijn Overpeinzing doet met schuimende…
metha12 november 2003Lees meer >

Nabijheid op een horizon (2)

netgedicht
3.1 met 16 stemmen aantal keer bekeken 1.243
Mijn handen zijn leeg Durven niet te strelen Durven niet te kijken Maar zien zoveel verdriet Op jouw wangen rollen tranen Mijn handen doen maar wat Ze zoeken naar bereikbaarheid En gebaren Nabijheid op een horizon Zo is het wat ik voel Jij in bed en ik naast je in de verte op een stoel Zeggen kan niet Wat niet te zeggen is in jouw taal…
Jeroen Zwaal16 februari 2003Lees meer >

De prinses is gestorven

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.334
In de verte vlucht een ree. De prinses is gestorven. Aan de muur, naast de kast waar de verzonnen namen zijn opgeborgen, hangen keurig ingelijste verwijten. Herinneringen vergelen als kranten in de zon. De prinses is gestorven. Als scherven van beloftes krassen de kraaien in het stille winterland.…
Echo5 november 2002Lees meer >

dat je je schaduw haastte

netgedicht
2.4 met 25 stemmen aantal keer bekeken 3.777
je was hier pas en dacht de wereld vriendelijk je voelde je als gast in een omgeving die verraste ze zagen uit de verte dat je een vreemde was geen vriendinnen had dat je je schaduw haastte ze hebben je alleen gelaten omdat je niet voor slijmen koos ze waren niet echt boos er was gewoon niets te bepraten hun stemmen irriteerden…
wil melker5 december 2002Lees meer >

tastbare eeuwigheid

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.098
de zonovergoten polder scheen al dagen in diepe verstilling elke boom leek onbewogen het blad in lome zondagsrust langs de dijken stonden schapen peinzend voor zich uit te staren akkers luierden in aardse kleuren vogels hingen roerloos in de lucht in de verte dommelde een vrome toren tussen eenzame boerderijen weerklonk in het stille…

Dit ritselt

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 665
ruikt naar kuil cirkels door het gras trekt de tractor er achter verbergt het bos de stad als was zij er niet eens aren knikken heftig ja het geluid van werken betrapt me wielen raderen door het witte ritselland een kladblokje wappert op de weg naar Jelsum een klein jacht jakkert door de aarde als was zij er niet eens in de verte…
Jacob Bosma2 september 2007Lees meer >

Machteloos

hartenkreet
5.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.033
Slechts mijn oren vangen een voortdurend geruis op, ergens uit de verte Een daverende golflslag roept mij en ik vervolg mijn weg die niet en nooit zal eindigen…
Hanny31 mei 2007Lees meer >

Gewassen

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 416
Langs het pad liggen kleine kiezels met her en der wat ontluikend onkruid in de verte snelt een haas langs een lodderogende koe net niet gevangen paarden staan op hun achterste benen wapperende manen dansen in vrijheid gierende geur geeft bleke neusjes vleugels bramen binnen handbereik soppen nog niet plukrijp in vochtige…
metha23 juli 2008Lees meer >

En ga

netgedicht
2.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 677
kleine mens, onbezorgd schrijft over het leven verzen gevuld met wijsheden of stukjes flard, een inzicht af en toe een boze droom de regel is er is er geen dat regelt en neeft beter dan wat ritmisch bemeteren op kadansen liggen veteren tot suggestieve willekeur maar doe het dan toch zo in de verte, in de woestijn wordt geroepen van ikke…

Stervensuur

hartenkreet
3.8 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.619
Als een grote vogel vluchtte ze uit mijn armen vloog ze naar de verten, eindelijk uit haar kerker bevrijd.…

lief

hartenkreet
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.841
gebleven je schrijft hoe het is hoe de mensen daar zijn dat het je zo goed bevalt maar het doet zo'n pijn dat ik geen liefde proef waar is de warmte gebleven is de afstand dan brekend in ons leven lief, wat is het stil vertel me toch wat er is zie je mijn tranen dan niet voel je niet hoe ik je mis laat mij niet lijden in de verte…

lacht je zacht gezicht

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 771
je kijkt naar mij maar bent mijn horizon al lang voorbij doolt in onbekende verten ik voorgrond niet in een wereld waar de waan het spook verscheurt en vreemde geesten krijsen toch wil ik bij jou blijven als een laatste draad voor je ons voorgoed verlaat ik pak je hand je kijkt verschrikt en voelt ineens je eigen ik en lacht…
wil melker6 februari 2006Lees meer >

een wereld zonder ogen

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 747
je was hier pas en dacht de wereld vriendelijk voelde je als gast in een omgeving die verraste ze zagen uit de verte dat je een vreemde was geen vriendinnen had dat je je schaduw haastte ze hebben je alleen gelaten omdat je niet voor slijmen koos ze waren niet echt boos er was gewoon niets te bepraten stemmen irriteerden…

Moederland

hartenkreet
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.401
Ik sluit mijn ogen snuif de geur van wilde bloemen en voel de zon op mijn gelaat even voel ik mij terug in Afrika ver weg van hier was ik maar daar hoor ik het gebrul van leeuwen in verte voel ik het hete zand onder blote voeten even visualiseer ik de lange tocht in de woestijn rituelen en gebruiken beleef ik weer de meisjespijn…

mijn antwoord

hartenkreet
4.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 1.875
kolkende golven woest als mijn gevoelens verslindend als wolven beukend tegen rotsen en rustend op 't zand wind die rukt aan mijn haar en plots in de verte sta jij daar. kom, geef me je hand zeg je zacht, je kust me en lacht: gedaan wat ik kon alles gegeven maar met jou wil ik verder voor altijd en niet slechts voor even.…
anne c28 maart 2009Lees meer >

Tussen bijbel en banjo

netgedicht
4.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 792
stofwolken benemen het zicht op zandgeschuurde bergen toch ziet hij de verte zingen van wilde bloemen in het land tussen bijbel en banjo klopt Doc zijn pijp en Sara wakkert het vuur aan, speelt de rimpels uit zijn lijf onvervalst klinkt daar als echo van een waterval een stem, white blues Jimmie klatert in het schrale dal hij verjaagt…
Hanny20 augustus 2009Lees meer >

batterijen incluis

netgedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 663
buitensporig de verte in kijken alsof het niets is hoe ik correcties ontvang op zelfontplooiende wijze als een bezwering van het perfecte organisme buitensporig hoe de weg versmalt wanneer je je land achter je laat hoe de fantasie verschaalt in de weerspiegeling van de werkelijkheid hoe makkelijk de eenvoud uit zichzelf rolt…

op schoot bij de oorsprong

netgedicht
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 783
en het diepe spoorloos op vingers van zout ik wou dat je daar bodemloos kon vallen in een bedwelmend bedaren en gewichtsloos zweven op de nevel mezelf ontrukken van boven en onder maar ook weer wil ik er niet eeuwig blijven uit het niets of vanuit het vaderland het vamen van de wind van verandering duikt plots op als een noodbel in de verte…

Dromenvanger

netgedicht
4.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.886
Op lege dagen - zoals deze wanneer vogels weggevlogen mij verlieten voor een verte die ik nemen kon wellicht dacht ik aan langvergane dagen van verlaten witte wolken die genomen door de vogels zomerden in vergezicht In winters hing ik niet aan slaap die was voor dwazen - radelozen nee - nog liever brandde ik mijn ogen rood in evenwicht…
jan haak19 november 2009Lees meer >

geboortelandschap

netgedicht
3.8 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.566
Laag op laag van sporen in de verte evenwijdig aan een romp loodrecht op een hoofd dat scheef hangt van verbeelding afgetekende bergen op de vlakte van herkenning als een gewei-van fractalen vogels in V-formatie bomen strekkend in lange latten het Noorderlicht de boodschapper van de zon ergens het zuchten van een mens op papier schepsels…

Passanten in de mist

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 524
Waar is die man , waar zijn zijn zilveren haren 't is dwaasheid hij nadert me ik voel de vloed in de verte zijn golvende kruin daar komt het lastpaard dat ik mis. Ik neem de dag als dwaasheid op met de ongedekte haardos straks vat ik zijn hand van oude dromen die hij dacht te vergeten.…

Allemaal steden

poëzie
3.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 8.905
de stad weifelt over de huizen de morgen vaart over de daken de stad binnen de zon staat op tussen de huizen onder carillonmuziek de mensen wandelen in het donker als het elf uur is de zon spoelt aan op de daken aan het strand van de verten ligt de stille zee der lucht waarin het schip van een kerktoren flikkert in de buik…
Hans Lodeizen1 september 2021Lees meer >

We drinken met onze ogen

hartenkreet
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.951
En alle gevoelens en gedachten die we in ons hart meedragen drinken we met onze ogen op in de schoonheid van de oneindige horizon terwijl de zon ons in de verte een laatste goedkeurende knipoogje geeft.…

linkshandige waanzin

netgedicht
3.2 met 20 stemmen aantal keer bekeken 638
wat je ook beweert de zee is geen gezichtsbedrog, geen verzonnen signaal van mijn gekte tussen mij en het uitgevouwen getij -elk ogenblik beschreven- geen zoutige analyse opdat ik zou kunnen genezen van de stilte of van de watermannen uit jouw sterrenbeeld die met stukjes spiegelglas de verte van een rivier nabootsen wanneer ik…

DROMENDANS

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 698
De glazen dansvloer van mijn dromen met muziek sereen en zacht neemt me mee naar stille verten waar jij vol verlangen wacht Hand in hand zweven we samen van alle last en druk bevrijd langs het licht van duizend sterren door de grenzen van de tijd Begeleid door zang van koren ijl van zuiverheid en pracht dansen wij langs zilveren golven…
Ariadne11 december 2010Lees meer >

Alzheimer

netgedicht
2.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 744
Verten lachen toekomst dichterbij en tijden verdwijnen in luchtledig verleden door gaten zo zwart als nacht zonder kennis of weten. Rumoer verstomt tot weeïg zwijgen lachen stort zijn tranen uit en spreken vraagt om stille aandacht luisteren onwezenlijkheid in klanken.…

Zuivering

netgedicht
2.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 561
als korrels zand glip jij langzaam tussen de vingers van mijn hand spoelen jouw laatste woorden weg als de zee vervaagt in 't zand zoek jouw ogen in de sterren vertroebelen wolken mijn zicht regent het tranen uit de hemel hoe het in de verte weerlicht reinigt water al mijn zorgen dralend spoelen ze in de zee zie ineens de sterren staan…
LadyLove18 september 2011Lees meer >

Lichtheid van het bestaan

netgedicht
2.3 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.455
In zijn rookstoel bij het raam Zachtjes prevelt hij een naam Zijn blik verhult een groot verlangen De scheurkalender aan de muur Verhaalt een spreuk en bijbelwoord Dat als dagelijks slotakkoord Weerklinkt in ‘t vroege avonduur Ik hoor de gangklok soms nog slaan Als ik stil zit weg te dromen in een haast vergetelheid Hoor.. in de verte…

Lekker thuis.

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 806
Ik zie twee wegen in de verte; Links een zanderig karrenspoor Met nog meer links, armoedige boerderijen. Rechts, een paars-zwarte asfaltweg Met evenwijdige witte strepen en lijnen, Met nog meer rechts modale kubistische nieuwbouw. Terug naar de duisternis van het bos is geen optie. Om mij heen is het rustig, warm en zonnig.…

Glazen bol en sarcofaag

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 554
in de verte verlichten feesten de lucht opgeluisterd met illuminaties natuurlijk de ultieme vlucht uit duisters werkelijkheid in scheefgroei van relaties het circus van vandaag spiegelt indrukwekkend groot de glazen bol en sarcofaag voorspellen en begraven die gaven dragen geen verantwoordelijkheden de zorg voor elkaar zoals…
wil melker19 oktober 2012Lees meer >