Alle inzendingen over taal

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Plotsklaps gebeurt het, in een hand gebaar zijn woorden geboren, je verwacht ze niet, ze komen daar waar je ze heb verloren en waar de maan gerijpt uit vloeit, sprongsgewijs vallen ze in het beproefde glas. Zoals ik het drink , zoals ik adem, later proef ik de nasmaak wat ik geschreven moet hebben. In een vlaag van bewustzijn…

De bleke maan godslampte door de kille ruiten, Ik handen in mijn zakte, pijpte in mijn mond, Zo ruizerijmerde ik zonder Rijm, naar buiten, “Geen muz’,” helaasde ik, “die mij stof tot dichten zond.” Ik straatopte. Maar ’t heeft mijn stemming niet verbeterd; Een enkeling klabakte voetstapsdreungedruis... ’t Was zestien graden onder nul…

de mechanische dichter voor de start freest hij het tandwiel van taalvaardigheid: verwijdt betekenissen, polijst syllaben, ordent klinkers op het klankbord van welluidendheid duidt sublimerende berichten en verhalen wringt de verhevene lyrisch uit, hangt hemelse in schrale wind te drogen, zet de dichtpers in gebruik woordenstromen wroeten…

De allerhoogste graad in een zin of regel, die geen twijfel laat bestaan, van wat ik zeggen wilde, daarin zou nog menig onversneden boodschap moeten staan om al wat mee - of tegenzat, uit losse ziel geschreven, uit ervaring of uit leed of uit opperste geluk bedreven, weer met tol en taal betaald. Verhaalt tot op het heden braaf…

Ik werd door tijd en dicht te vondeling gelegd, boreling van stilte en gedachten die aan mijn papieren kraambed hebben gestaan, kon al begrijpen wat de omgeving wilde verzwijgen, zonder iets te willen missen, zal verder niets ontstaan, wordt er niets gedeeld uit oprechte vragen die zich tot onbegrepen antwoorden laten rijgen, dief…

ik kijk je aan maar je ziet me niet. je kijkt zonder te zien. ik praat tegen je maar je hoort me niet. je luistert zonder te horen. je praat tegen me, maar het is stil. je praat zonder woorden.…

Ik stuur met vaste hand strofen opgelegd in een zonnig schrijven strak geschreven over lengtes van tijd letters in openbaar van geur van papier en inkt op onbeschreven bladen in tuimel van vermaak gelezen onder een oogopslag in stijl van vermogen geeft het onderdak mijn pennenkracht het neemt je mee in woord en beeld in…

eens was het de groeten aan je tante en ook weleens je zuster op een houtvlot nu moet men het doen met het onwelvoeglijke je weet zelluf Nederlands naardekloten.nl…

Je ziet het in mijn zinnen Wat een leven ook verstoort vind het in de zin Zinnen die worden gehoord Zo zinnig als het leven het leven zinloos aanhoort is het een verzinsel dat ontspoort maar in de ruimste zin van het woord heb ik mijn zinnen gezet, met dit als antwoord op zinnen, verzinnen, bezinnen heb ik dit zintuig de juiste zin gegeven…

Diep van binnen wachten woorden op zinnen. Als ik mij dan bezin en aan die woorden begin, dan zit er altijd wat zinnigs in.…

Loop door, laat je niet tegenhouden. Stap door, je bent niet te vertrouwen. Pak af, alles is er voor jou. Mat af, met een grauw of snauw. Kom weer, ik moet je even zien. Zet neer, ik pak het later Misschien.…

Ruist de mottige regen langs de schaapskooi van mijn wollige verwachtingen, het priemend daglicht is schreiend heengegaan,uit de sikkel van de maan welt zijn allerlaatste traan. Daaronder op de grote stille heide kuisen kuddes schapen de braakliggende taal , ontsnapt en aan de herders van de ledigheid, ten prooi gevallen aan de zwarte…

Als woorden te kort schieten, zeg dan niks, wanneer woorden teveel zijn, houdt dan stil als woorden gewenst zijn, open dan je mond, maar zwijg, als de ander spreken wil!…

De woorden op het schaaltje, legden net niet genoeg in gewicht neer, zodat de schaaltjes nu alleen maar zwiepen, heen en weer, heen en weer!…

sommige gedichten zijn windstil ze ademen een sfeer van luie dagen van weinig dynamiek en niet veel speels ze missen in de eerste zin al dat wat wakker schudt, een frisse wind van reuring of vernieuwend vragen of, hoe toepasselijk, het dapper wapperen van vlaggen tijdens hoogtijdagen ze zijn er ook die zelfs de spanning vóór de storm…

ik geef je een hand ik raak je aan we kennen elkaar ik geef je een zoen ik beroer je wang we zijn vrienden ik geef je een kus 'k beroer je lippen we houden van elkaar in een simpel gebaar ligt een heel verhaal we spreken zonder woorden vaak heel klare taal…

Wanneer zinvol, zinloos wordt zijn verdere loze woorden overbodig.…

Achter gesloten ogen Ligt de nog ongedachte Gedachte onbewogen Te wachten Op een grofstoffelijke trillingsvibratie Ontvouwt zich een sidderende sensatie Een kaleidoscopisch kleurenspectrum, een repeterende ringcollage Niet te koop, onbetaalbaar En geenszins geschikt als handelswaar Stromen mijn gloednieuwe gedachten Naar mijn gedachtenetalage…

’k Zie schapen witgewold, ’k Zie rid- en runders draven, ’k Zie vo- en vlegels zich Aan wa- en bitter laven. Al is de stad ook vol Van stu- en decadente' Die speel- en alcohol Verkiezen boven lente, U, boe- en kippen-ren, U, lust- en korensc-hoven, U var- en vlinderken, U stel ik ver daarboven! In ’t mooie voorjaarsweer, Gaan…

woorden na elkaar marcheren in gelid naar verre vreemde landen boeken…

de dichter moet scheuren vormen slopen en delgen zodat de waarheid over blijft…

Niet meer dan wat wol aan mijn voeten, hetzij wat katoen als de winter haar vacht weer intrekt en ik een insteek heb aan de wereld waarom trekt de lucht zich samen in 't blauw met zwijgzame strepen het gesprokene is nog niet koud als de donderwolken zich verweiden Aan elke druppel hangt een wit woord dat ik in onvruchtbare grond gezaaid…

Iedere spartelende letter als vis vaak gevangen in vertroebeld water, het wijze net met wijde mazen bleek te groot, om daarmee nieuwe alinea's in te blazen, ketter tot in de schoot. Iedere verwachting teruggevallen als afgeschoten pijl, bedoeld om doel te raken, gegrepen door de zwaartekracht van het cynisme, terug te vallen…

het schrift wil luisteren naar een ander woord dat vers en rijm in de nacht verstoort met de klinkende letters van een zingend lied dat als water tegen rotsen stiet…

Je leest een heel dik boek Je bent er door geboeid En liever daarmee dan met mij Is 't dat je je bemoeit 'k Schrijf achteraf dit op Ik schrijf wat op papier En liever dan de fantasie Had ik jou levend hier ----------------------------------- uit: 'Verzamelde gedichten', 1958.…

Je hebt me in de trein opnieuw getroffen er is geen beeld, er staat een scherm van woorden dat je aan het oog onttrekt hoewel door jou gewekt en twintig jaar geschaduwd wist je altijd ongezien te blijven men mocht niets meer van je weten dat je in je brieven schreef ”Ik ben geschonden en gebeten maar ik leef” je schreef…

daglicht dág licht iedere dag weer dag ligt voor me oneindig…

Als de dag z’n zegeningen telt en zijn blik laat lopen over mens en dier waarin het licht zich in de schaduw versnelt, vermaak ik mij met spellingen, speling van herinneringen op een onafgemaakte tocht, het hart en hoofd op papier te hebben opgeslagen. In een strak regime uitgevoerd, waarin ik menig dagboek heb verbrand, verhoedt de…

Wijds landschap waarin touwen door woorden gebonden een witte roos in taal opnemen. Zo slepen tergend langzaam traag touwen de woorden witte roos voort. Verloren nu in holle stemmendraperieën. Afnemende kinderlijkheid. Asfaltbravoure nam beiden over. En haar mastodonten geweld walste deze woorden weg. De touwen gerafeld, de witte roos…