2904 resultaten.
Daartussen parelt leven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
408 ik eigen blauw
als basis voor
helderheid en kou
het donkere
geeft diepte in
mysterieus verdwijnen
door het lichte
sprankelt zon
zijn magisch schijnen
op pril groen
en later schaduwrijk
koel zomerloof
dat herfst belooft
in vrucht en kleur
een volle rijke oogst
groen en blauw
daartussen parelt leven
als schitterend gegeven…
waarom ging je weg?
hartenkreet
0.7 met 10 stemmen
1.444 Door de verdwijning
van jou!…
Dronken
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.169 Een draaikolk
Trekt me onverbiddelijk omlaag
Draaiend en draaiend
Rond en rond
Weerstand bieden is zinloos
Zoet water in m’n mond
Sneller en sneller
Omlaag en omlaag
‘k Zie ’t oppervlak verdwijnen
En alles wordt snel vaag
Totdat ik, dronken en hulpeloos,
Maar eindeloos gelukkig verdrink
In de prachtige poelen van haar ogen…
herfstblues
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.228 Het vallen van de blaadjes
zie ik met lede ogen aan
regen valt samen
met tranen
die ik nu laat gaan
alles grijs en grauw
geen straaltje zon
geen stukje blauw
in nevelen gehuld
verstrikt in m'n cocon
wacht ik met geduld
op een nieuw seizoen
die m'n herfstblues
doet verdwijnen
en de zon
voor mij weer
zal schijnen…
zelfs mijn denken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.136 licht kan dagen niet meer scheiden
tafel, stoelt vervloeit tot schijn
’k wil het maanlicht nooit meer kennen
- zie slechts autolichten branden
hoe zij één na één verflauwen -
plaats en tijd en doel verdwijnen
’t avondzwart met bittere steek
wil zich met de nacht nu mengen
sterren die in plassen deinen
en mijn denken geldt slechts jou.…
wanhoopsdaad
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.413 Schreew en ween als je moet
sla en schop, als het dat is wat je voelt,
maar laat mij nooit verdwijnen
met de schilfers van jouw blik,
een kinderhand vol spijt,
die telkens weer verkwijnt.
Laat mij toch thuiskomen
in jouw wanhoopsdromen.…
Jij
hartenkreet
3.6 met 31 stemmen
2.250 Als jij weggaat
Dan houdt de zon op te schijnen
De vogels zingen niet meer
En de sterren verdwijnen
Als jij er niet bent
Dan is alles koud
Het gras verdort
En het nieuwe voelt oud
Als jij niet bij me bent
Dan loop ik te zoeken
Naar mij.. mezelf..…
te kunnen sterven
netgedicht
4.3 met 26 stemmen
962 'ik breng je naar zee'
zei je
warme vingers, weer dichter
om het woord
dat ik voelen kan, zoals nu
nog meer
een korrel zand waarop we wonen gaan
er in verdwijnen
met zee
en mond naar mond
tot teen, zonlicht
dieplevend
zoals wind in duinen, zoveel eeuwig
en zegbaar
'dit alles is zee', sprong ik
kwijt
in handen en…
MIST
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 zó snel gaan soms de woorden
die ik zou willen vangen
als we met meerderen samen zijn
klanken
een enkel woord
waar is de zin nu gebleven
ik grijp hier en daar
plak het aan elkaar
voeg er wat bij
en er ontstaat iets
wat er op lijkt
de woorden
ze blijven stromen
ik zie ze vóór me verdwijnen
naar een plaats
waar ik nog niet ben
en zo…
Contouren
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
478 Er begon iets te groeien wat leek op
verbroedering; uitgebannen werd de
grauwe grijsheid, als een laag sneeuw,
waar je in kunt verdwijnen.…
Stappen
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
766 Stappen, in het water,
Stappen, in de zee,
Stappen, in de oceaan,
Stappen, die verdwijnen
of voor altijd blijven staan,
Stappen...
Stappen, in het water,
Stappen, in de zee,
Stappen, in de oceaan,
Stappen, groot of klein,
zonder jou zullen ze nergens zijn,
Stappen...…
Bij het verscheuren van een nooit verstuurde brief
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.198 De letters staan er nog,
maar samen met het zinsverband
verdwijnen resten van 't venijn
geruisloos in de prullenmand.
't Geheel is nu niet meer
dan de bekende som der delen;
begin nou alsjeblieft niet weer
zo vreselijk op te spelen!…
Eerst,
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
741 ruisen van
de woordenzee, en een gong, een
klank uit eerste mond en bron,
onberoerd in natuurlijk stof,
nog onbeschreven zonder woord
in de voetprint van het leven,
daarna kwam er meer dan iets,
daar bleek veel van te bestaan,
je kon rapen, of weer vegen, van
wat nog komen zou of vergaan in
een laatste snik, om in aards
rumoer te verdwijnen…
vlinders
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
1.339 moe
Hoe ze daar komen
Ik weet het nog goed
Het is begonnen toen
Ik je net had ontmoet
Ze zijn toen blijven hangen
En hebben mij toen gegeven
Wat ik al een tijdje
Miste in mijn leven
Speciale gevoelens
Kriebels, tintelingen
Door mijn hele lichaam
Zelfs tot in de toppen van mijn vingers
Ik hoop dat dit gevoel
Niet zomaar zal verdwijnen…
Verloren hun fysiek
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
441 zwart donkerde
het verre blauw
in ijle muziek
jouw hoogste tonen
verloren hun fysiek
in de oneindige ruimte
ioniseerden samen
in golvende banen
rond sterren en planeten
lichten af en toe op
speels als een kind
stralend in de zonnewind
nooit zal jouw geluid
verdwijnen maar in deeltjes
en golfjes overal verschijnen…
Verlangen naar Jou
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
736 En laat al mijn frustraties verdwijnen
in een glimlach van de stilte van mijn hart.…
leegte
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
771 Intens verdriet deed alles verdwijnen
wanneer komen de letters toch weer tussen de lijnen.
En zal het mij weer gaan lukken
op papier een gedicht af te drukken.
Ik heb dit zo enorm gemist
maar letters, woorden ze leken wel gewist.
Nu wil ik er weer voor gaan
ook al kost het mij menig traan.…
Langzaam
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
605 Diep in mij zal ik het altijd
bij me dragen het zal nooit
helemaal verdwijnen, het is
een stukje uit mijn verleden
dat hoort bij mijn bestaan.…
Nieuwe oude tijd. (drie-zes-zes)
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
545 De oude tijd verglijdt in nieuwe tijden
en zal deze naam slechts
tot in vergetelheid dragen
Oude, gemiste kansen
verdwijnen in een mist van jaren
Nieuwe idealen en hoopvolle gedachten
dienen zich aan:
maar heeft straks iemand
nog iets van ze gehoord?
Of werden zij reeds in de kiem gesmoord?…
De donkere kant
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
590 ik zag de kracht
uit de lijnen in je gezicht
langzaam verdwijnen
groeven verdiepten zich
in het weinige licht
uit de donkere kant van het leven
toch waren je ogen
soms helder en kwiek
in reactie op de fysieke tragiek
zij spraken woorden
die lippen niet konden zeggen
handen die zinnen uit moesten leggen
je lichaam is nog lang
bij…
definitief
netgedicht
2.8 met 9 stemmen
964 (voor vriend, bij het afscheid van lief)
nu jouw aardse wezen eeuwig
voortgang vindt
ik blijf hier en beleef de warmte nog
opnieuw -steeds weer- opnieuw
elke dag
ik heb
jouw beeltenissen opgeslagen
in de kamers van mijn hart
de mooiste laten stil
een glimlach in mijn ziel verdwijnen
langs mijn lippen spreekt
als immer
jouw…
Welzijn of niet zijn?
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
607 Zo vaak wordt
Er om mij en
Over mensen heen
Beslist wat
Nog wel en wat niet
Meer betaalbaar is
In deze geavanceerde wereld
Die voor veel mensen
Niet meer bij te benen is
Waardoor ze tegen hun wil
Op straat komen te staan
En - letterlijk soms -
Zonder thuis of dak
Verder moeten gaan
Orkesten en theaters
Moeten verdwijnen…
kranslegging
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
473 schimmelgeurend zucht de weg
een lange gang rond oude buitenwacht
de nacht verduurt de maan niet meer
als het raam geen uitzicht biedt
geniet zijn zwarte gat van alle boze dingen
kenteringen in een plas
brand een kaars tussen de was
schroei diens oude luister weg
en zwaarte zal van daar verdwijnen
als ik
witte bloemen leg…
Amper koud in de lucht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 GEDICHT VAN EEN ZENDER
Bleek je teint
Star de blik in
Je ogen waarmee
Je doelloos het
Leven inkijkt
Aangetast door de
Onverwacht gure poollucht
Eind maart is het in je
Hoofd ook onder de
Min-vijftien graden
Gevoelstemperatuur
En als je al woorden
Spreekt dan verdwijnen
Ze als sneeuw voor de zon,
Amper uitgesproken of…
We leven nog...
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
1.058 Problemen zie ik in de verte verdwijnen.
Ik hoor het zachte suizen van de wind.
Wind, op weg van hier naar nergens.
De zon breekt af en toe door.
De eerste bladeren vallen.
Het gaat zo regenen.
Ik ruik de herfst al.
De winter komt.
Zo ging het en zo gaat het.
Zo zal het altijd gaan.
We leven nog, en niet zeuren.
Leven!…
Tafelblad
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
621 Je scheefgetrokken smoel,
De uitgezakte kin die
Met slappe lijnen als
Vanzelf in het vooronder
Van de tijd verdwijnen,
Hoog opgetrokken wenkbrauwen
Die louter onbenul uitstralen,
Noesten die je scheve ogen
Zo levend verbeelden
Kijken mij spottend aan
Als je ziet dat ik,
Met de rug van mijn
Rechterhand het schuim
Van mijn…
een woord, een blik: een kijk op de wereld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
505 Woorden spelen om haar lippen
Rood en vol van vlees en bloed
Doch laten ieder effect verdwijnen
Wanneer zij enkel met haar ogen kijkt
En haar blik
Haar blik die alles wat nog over was
beinvloed
Tot het universum
Op haar afkomt
Te groots, te overweldigend
Voor het menselijke brein
En haar ziel enkel blootlegt
Zonder een verschil te zijn…
spijt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
488 je wilt misschien
iets niet weten
omdat je
alles al weet
elk nieuw gegeven
heeft geen toegang
toch weet je ergens
dat je niet wilt weten
je hebt al de pijn gevoeld
van wat je zou voelen als
je niet wist wat
de vogels doen als ze
gewoon maar wegvliegen
daar gaan ze daar gaan ze
zie ze verdwijnen naar
de einder zoveel spijt…
exodus
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
429 ik dacht aan duinenvelden
die botsen, zand uitwisselen
maar elkaar ook weer afstoten
aan Mauritaanse dorpen
nabij woestijnen die onder
zand verdwijnen
aan houten vissersbootjes
schommelend op zout
zilver schitterend water
aan de vergeefse uittocht
van naamloze mensen naar
het ene of andere beloofde land
aan Atlas die de hemel…
Mijn schone zelf
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
619 Al mijn ingebeelde zorgen
verdwijnen kolkend in riolen.
Al mijn zinloze problemen
geef ik met de stroming mee.
Al mijn nodeloos gepieker
stroomt als water naar de zee.
Wie blijven zijn mijn eenden.
Geloof, hoop en liefde ook.
En mijn schone zelf.…