2623 resultaten.
Herfst.
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
667 De verdroogde blaad'ren
ritselen aan de bomen.
Ze vertellen hun verhaal,
hoe ze van de
zomer hebben genoten.
Hoe de regen over
hen heen is gegoten.
En van de warmte
van de zon die
heeft geschenen.
Maar de zomer
die ging henen...
En de koude nachten,
staan hun nu te wachten.…
Je knopte veelbelovend
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
447 je knopte veelbelovend
bloeide tot een
vuurrood blad dat
een lange zomer had
nog kleurt je levenskracht
waarvan de nerven
diepte kerven in het oppervlak
en kijk je om naar wie je was
in je hart
gevuld met ochtenddauw
rijpen de vruchten van
een leven vol ervaring
de wijsheid
in je zon doorregen ogen
het warmrode van je lach
zijn…
Over Pasen 2013.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
618 Door een annonce in een blad
Besloten we dat,
Dan weten jullie dat!
Let wel, Captain James Cook,
Was hier in 1774 ook op bezoek.…
Geen wilde takken
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
557 iedere lente
wilde ik weer
groeien naar het licht
hoger de vrijheid
ontdekken in blauw
en het groen van mijn blad
maar elk jaar
werden mijn takken gesnoeid
zij wilden breedte en bloei
mijn vruchten
zo voor het pakken
geen wilde takken
ben geknot
in de groei van talenten
een boom in het bos van dezelfde enten…
oeverloos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
467 als dan de brug geen voortgang biedt
en slechts het water kan
beschutten…
er drijft een simpel blad
zijn sterven kleurt naar dode huizen
ieder raam weerstaat de glans
van hemelsluizen
daar blinkt nog de dans van
duizend kleine bloemen
als ik ze wil noemen
zwevend, boven buigend gras
zie ik
de wolken kruisen…
koud versterven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
577 nu de herfst zijn intrek neemt
in huid, mijn haar en langgerekte adem…
*
op het laatste moment kwam er nog
de glans van ganzentrek
hoog en ver
gevleugeld onder licht
verschafte het een vergezicht dat
water overwon
de zon vertelde van haar kracht
reeds tanend, tussen winterkou
ze kleurde roder op een boom en blad
haar avondbad…
mijn seizoen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
630 Onbekommerd
slenter ik door
zachte aarde
en ritselend blad
Laat voetsporen achter
en kijk niet om
De wind veegt
ze met
een nonchalant gebaar
weg
Verdwenen is mijn leven
Ik adem
witte wolkjes
Blaas plagend door
flonkerende nijverheid
En strijk met
een vinger voorzichtig
over de kwetsbaarheid
van de herfst
een geur…
Nog zoveel moois
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
850 Tuinen tonen kleurrijk blad
in tinten goudgeel,
groen en koperrood.
Ik ben dankbaar voor wat
het bloemenaanzicht bood,
enkele rozen zie ik nog staan.
Natuurschoon waarvan
ik altijd geniet
er ligt zoveel moois
nog in 't verschiet.
Ween maar niet.…
Een fletse gloed
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
564 ze bloeien allemaal
maar de grootsten
staan altijd vooraan
prijzen zich
met kleur en blad
de hemel in
wat achteraf
in minder goede grond
de kleinen saam gedromd
wachtend op het licht
een fletse gloed op het
door strijd getekende gezicht
een enkeling tracht
op de kale rots te overleven
bloemen hebben zij niet weg te geven…
Och, zie mij hier staren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
601 hoe diep mijn zucht
langs het vensterraam
morgenzorgen mengen
zich in de schrale lucht
een spoor van zand
leidt naar de hof
een vertrouwde zetel
nodigt als een open hand
och, zie mij hier staren
de verte heeft geen weet
van dat…
hetgeen ik wil bewaren
ik kerf het in de nerven
van een vallend blad
zo is het vastgelegd
de aarde zal…
Witte nachtuil
gedicht
3.8 met 4 stemmen
6.292 Zij kijkt mij aan met kleine stippen
zij heeft geen naam, weegt niets, geen blad
voelt zich betast hoe stijf ze ook
zich vastklemt straks als ik het wil.
Ze is een driehoek van wit dons,
haar poten haken in mijn hand.
Geluk waar toch geen naam voor is
dan schoonheid die je zelf niet kent.…
Fotonen klonen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
508 De boom ontdaan van blad
strekt de magere takken uit
hemelwaarts omhoog, veelarmig
tot rust gekomen in de nacht
een kleed van sterren aan
Jij wil niet horen van een maan
gevangen in de kale, schurende vlakken
alleen maar omdat jijzelf beweegt
verdwijnt, verschijnt, verdunt
verdicht op elk niveau van bestaan…
Gelijk een vis
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
536 zwem je stroomopwaarts
zorgvuldig in het ontwijken van
obstakels
als 't even kan
neem je de kleur aan van
die kwaliteit is je op
't lijf geschreven
leun je
lenig als je bent
met alle winden mee
maar jij, geen vis
noch een kameleon
noch een blad aan de boom
die jou dreigt te verliezen
in het gouden ochtendlicht…
Emily Dickinson
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
609 Zij zag de lelies bloeien
met kromme handen
maar met een geest zo scherp
wist zij hen te beschrijven
als Gods wonder
zonder dat geloof was haar bestaan leeg
zij hoorde zijn violen
zijn engelen koren
alles wat zij beschreef
kwam uit haar hart
tot zij haar pen niet meer kon houden
toen verloor de lelie haar blad
en alles wat voor…
Sprakeloos
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
508 Een blad valt,
zoals alle bladeren vallen.
Zaden kiemen.
Een mens wordt geboren,
zoals alle mensen geboren worden.
Zoals deze kreupele woorden zeggen,
zijn daar bepaald geen woorden voor.
Gedichten verwijzen alleen maar,
naar de werkelijke werkelijkheid.
Ware dichters zijn sprakeloos.…
ben links geboren
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
692 zette letters
op papier
de kroontjespen
weerspande met geklier
mijn linkerhand
en ik werd bang
schoof vlekken
op het
zelfbeschreven
blad hoe ik ook bad
de inkt wilde
niet drogen
mijn hand verpakt
in rechts model
zou ik wel scoren
was eigenwijs
verdomde het
ben links geboren
zo was
een kinderleven
uit balans
want ik…
virtueel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Je ziet dat bijna niet meer
iemand die zich verspreekt
en daarna alles ontzegt
alleen een luizige sorry
tegenwoordig is alles in
is schrijven een vensterbank
in demi weerklank op het scherm
semi inblazing
op ‘s anders gedachte
luchtig als een blad papier
dat doorloopt over tafel door het raam
tot in de horizon over de rand
dot com Helsinki…
Eerste lentetekenen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
407 Nog schuilt de zon
in haar wolkenbed
nevels langs de horizon
terwijl moeder aard
haar eerstelingen baart
in zachte kleur
over velden spreidt
knop uit blad ontsprongen
bij zacht geluid
van vibrerende tongen.…
XLI - clara - 1927
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
697 mystificatie
en verheldering samen
ooglid in hand
een licht conflict
en over het witte blad
gaat de witte mier
de ware jacob
met een zucht van vermoeidheid
heet geen Jacques
bal van energie
met scrotale compressie
voor jonge vrouwen
de koe in de kerststal
laat zich de eerste tijd
gewillig lijden…
koek en ei
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
445 je naam is het thema van weerzien
ergens op een plek van nooit geweest
hou de schelp tegen je oor
en je hoort het ruisen van de zee
het blijken populieren te zijn
die je vanuit de hoogte foppen
met hun geratel van blad en been
in de adem van de lucht
als het niet is zoals het was
heeft het zo moeten zijn en is
‘t verleden het moment…
Gewoon geluk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
562 Zo blij dat hier altijd slootjes
met aan de kant wat bootjes,
bossen met donker bebladerd pad
boompjes die geel blad bewaren
zwammen uit stammen vlammen
wandelaars die groeten, praten,
joggen, fietsen, hond uitlaten
vaarten, waarin rode hemels,
zwanen zwemmen
Er een genieten van een luie zatermiddag is…
Ik sprak Jouw Naam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Ik sprak jouw naam – in stilte –
zoals wind een blad kan zijn –
geen echo – geen bevestiging –
alleen het zachte – Zijn –
Je vorm – hing in de kamer –
zoals licht in ochtenddauw –
je afwezigheid – zo tastbaar –
alsof ik je nog aanschouw –
We zien elkaar – in schimmen –
en liefde – als een fluistering –
zaait in mijn hart -
Ik hou van…
De finale
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
477 ik zag
het blad al
in onrustig
bewegen
kleine
voortekenen
die schrijvend
de wind al de
weg wezen
van licht tot
matig naar
krachtig en
stormachtig
daarboven
verliest de mens
zijn levensrecht
dan is het
spel gespeeld
worden fiches
ingewisseld voor
het laatste heel
zoekend in de
chaos blijkt
vrijwel alles
kapot maar
ergens…
kever
hartenkreet
2.6 met 40 stemmen
5.576 onder de bladeren woelt een kever
de oppervlakte nabij met
een bal vol dromen tussen
zijn roestige grijpertjes
in een herfstig landschap
hijgt hij tussen geel
blad en afgevallen appel
en rolt zijn garen tussen
de mestkeverballetjes door
een gevoelstroom vol leven
om kalm en als mist weer
in zijn warm hol te verdwijnen…
De gonsregen
poëzie
3.8 met 15 stemmen
4.101 De gonsregen, regen -
het òpbewegen
van bladen als water valt,
de regen valt valt valt.
Zo in me zelf gedoken te zitten
in 't glanzige niet meer witte
licht - en nooit te beginnen
beweging en niet te bezinnen.…
Zomerbeek 2005
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.157 De beek in verval
ontdiept zichzelf met kreukelig blad
en met zand van hogere lagen
ze kruipt weg in de schaduw
van verwilderend hout
fijnstof met het sijpelende water
zichtbaar waar de zon wat ruimte krijgt
het nazomerlicht breekt brokkelig
de schaduw die over haar stroomgebied hangt
stuiptrekkingen
van een lang gerekt bestaan…
Als de winter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
809 Trektochten achter blad stengel lege tak en ijs
sterven kris kras door elkaar geweven uit
als ze wapperwindsgewijs verdrongen worden
door sarcastisch vrolijke merels
en een laagopgeschoten hemellamp
Ja dan kraakt een voetzool of vier over
rillend loomgereanimeerde woudhuiden
en kijkt men weer over de toppen van de duisternis
maar vooral…
dode winter
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
617 Als de nijdige noordwester in juni blaast
Het prille blad ritselt en ruist
De kragen te hoog
Het water koud spat
Dan lijkt de zomer mijlenver uit ’t oog
Verder dan de dode winter
Nog niet ter aarde besteld
Maar z’n ak'lige ademtocht
Nog één laatste maal uitstort.…
geur
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
770 Het geurt nog steeds
In de verzamelmap
Van de gedichten
Die ik schreef
Het geurt nog wel maar
Minder dan in de mouwen
Van mijn trui toen
Er is verkleurde inkt
Er is vergeeld blad
Ik weet je zult nooit meer worden
De ruit met uitzicht onverwacht
Het telefoongesprek met angst
Het sms dat ongelezen zijn moest
Het geurt nog steeds…
herfsttij
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
715 hoe ik met de jaren langer
aan dit seizoen blijf hechten
het voorbije weemoediger
betast ruik hoor en zie
hoe ik bij ‘t dwarrelend blad
m’n eigen vergankelijkheid
wat vaker overpeins
wat stilaan ruisloos wordt
nog raakbaar aanschouw
en geniet
hoe ‘t kind in mij zich nog
altijd roert
het verwaaide pad naar wat
nooit vervloog…