Alle inzendingen over mystiek

Over de donkere velden in mijn geest loopt een man met dichtgeknepen ogen in een storm van zand Zijn gezicht rood en verbrand In de verte ziet hij het zoveelste licht vijf zonnestralen op zijn gezicht Ogen verblind door zand en felle straling wat ontneemt hem zijn openbaring? Verward vraagt hij zich af hoe ben ik hier beland? en steekt zijn…

zoals zij garen spint uit ochtendgloren en weer kan lachen naar de maan verbindt zij draden uit haar midden naar alle dingen die bestaan wordt zij opnieuw geboren zij reikhalst gretig naar de zon en hijst zich uit haar dal omhoog uit nevel van voorbije tijd schildert zij een regenboog van eeuwigheid tot waar 't begon…

Tien jaar geleden ben je weggegaan Je reisde naar het Land van Horen Zeggen De reden wist je niemand uit te leggen Je bent daar als een ander opgestaan Je kreeg er vleugels en mocht gadeslaan Hoe wij hier onze weg af bleven leggen Niemand van ons wilde zich jou ontzeggen We waren enkel met onszelf begaan Zeg eens, mis je de gele kleuren…

Een rimpeling in zachte ogen waar het levenswater uit zuivere liefde stroomt Ze spreken een zelfde taal als die van de waternimf die aan de rand van mijn geheim woont dat diep in het hart verscholen ligt en alleen toegankelijk is voor de zachtmoedigen en voor de stille zielen Hier ontspruit mijn oorsprong de dans die het leven verbeeldt…

Hij siert zijn genade met wenkende ogen in een vruchteloze wereld waar huilende wolven uit zijn hand eten En als hij het menselijk landschap gedachteloos aaneen rijgt in een overvloed aan zwijgzaamheid vult hij leed met liefde Op de tweesprong van een pril ontwaken wrijft hij de tover uit verwarde zielen Als zijn nectar hun…

Als het tasten van een oude eik in donkere aarde of het waken in stilte van vestaalse maagden wachten wij, niet op iets maar om het wachten zelf tot de cirkel zich sluit en reflecties de spiegel voorgoed verlaten en zich wentelen in eigen licht. Dan pas komen we aan waar we nooit vertrokken zijn.…

De ziel is meer waard dan het lichaam, zo is seks om de seks zinloos en seks gekoppeld aan ware liefde zo heilig als alle heiligen. Vrouwen die hun lichaam misbruiken om mannen in te palmen zijn ver van God en dat geldt eveneens voor mannen. Onware liefde straft zichzelf. Gesol met andere harten slaat terug op onechte, wrede, zieke harten…

Ik weet niet waar mijn geest naartoe vliegt, of ik als een heks op een bezemsteel zit en bommen werp op doelen die het verdienen, of dat ik met engelenvleugels eenzame harten verwarm en droeve zielen opbeur, ik ben er niet echt bij, weet wel dat ik van alles doe, want iedere ochtend word ik supermoe wakker van mijn merkwaardige nachtwerk.…

Hoe stoffig is het dal Waar de wereld niet mooier bloeit dan In het graf van Nefertari Mij wordt de adem benomen door gele bloemen Blauwe vogels en de koningin badend Waar ikzelf tot haar intimi behoor Het is mijn leven dat haar aantast Bij iedere ademtocht Ontneem ik haar meer kleur…

Ik hoor het zuchten van mijn hart als stormwinden over pijnen gaan Morgen kijkt als gisteren zo zwart zou gisteren morgen nog bestaan? Ik proef alle tranen van mijn hart brutaal tegen de oevers stuk slaan Tranen uit mijn hart stromen hard zou mijn hart echter nog bestaan? Ik hoor het schreien van mijn hart om ‘t allerwegen verdorren van…

Meer spreeuwen dan ik tellen kon verzamelden zich boven een hoge kerk vol onbezonnen kinderdromen en een lachende maan achter de bomen een tante die ik nooit had gekend stuurde een blonde kinderspiegel in een brief zonder postzegel naar een vriend, die mij bijzonderde mystieke vogels vlogen die nacht naar een onbestemde horizon met veel…

Aasgieren markeren de plek, in het zwerk van nergens, dolend met opengesperde bek. Huis met een demonisch lot, gesloten deuren, gesloten luiken, van binnen en buiten op slot. Vesting van verbeten smart, zonder licht of leven prijs te geven. Zelfs de leegte verdwijnt in het zwart, zwelt aan tot ontilbaar gemoed. Huis van de versteende bewoner…

Ik stond stil met mijn fiets, als een schim, verstild als een zombie voor zich uit starend, naar een vrouw die haar kind de melkfles gaf, ik dacht, waarom niet je bolle borst, leeg? Ik zag dat omstanders zich automatisch zorgen om mij maakten en terecht, ik had zo kunnen hemelen vanwege mijn falende hart en misschien wel omdat God het…

Zwart beeld toont donkergroen schrift welk zich letter voor letter neerschrijft met traagheid van een typmachine waardoor lezen makkelijker valt te onthouden: 'schroef de geldgrens omhoog zodat men niet kan investeren in bronnen door energie te verwerven niet kan investeren in spectaculaire industrieën want gevaar creëert gevaar!'…

De schaduw van de nacht trekt mijn aandacht een schim op de muur dat is het begin van mijn avontuur samen spelen wij een spel mijn handen veranderen je in een aquarel glimlachend krijg ik plezier nu ben je in mijn ogen een dier bedankt schaduw van de nacht voor al mijn verbeeldingskracht!…

Oh die liefde, als kind te spelen dat ik onder het hart zal dragen, we zullen er samen van eten om aan ieder te verdelen, ook als zon en maan hun baan zullen vertragen, tot in de diepste kleuren van Eros fluit, door de zoete dood getroffen. Spreekt hij de mythische voorspelling uit, steekt al zijn geuren in het verlangen van een bedwelmende…

Laten we stil dromen, over onze innige omhelzing, zo vers in ons geheugen, nog niet lang geleden, sluit je mooie ogen en laten we zalig samen zijn, wees niet bang lieverd, voor vervlogen verleden. Elk verzonken moment terughalen voor onze geest, opnieuw genieten, van eeuwige aantrekkingskracht, raak mij weer aan, zoals enkel jij dat zacht kan…

De wedergeboorte van de antieke beschaving. De kunst van mijn denken, over het leven van de mens op aarde. De rol van de natuur en de toestand van mijn heldere geest. Ik was zo verdiept in het samenstellen van het voorwerp dat ik er geen vat meer op had. Mijn handen duwden, trokken de ideeën uit mijn lijf tot een brok puurheid…

Uw leven gaat over doornen, Alles gedaan en gelogen. Nooit eerlijk verderf en leugens. Verknocht aan ondeugendheid geen graantje spijt. Zolang je leeft is er niets aan de hand. De onderwereld ligt op de loer je moet de overkant halen. Eerst betalen een geldstuk onder je tong Hades krijgt je ziel Hij is de God van die donkere ondergrond…

’s Nachts in mijn dromen dool ik rond in het niets. Tussen donkere schaduwen silhouetten met kristallen ogen. Die zoekende zijn naar het licht waar ze op een antwoord wachten. Die ik ze niet kan geven omdat ik het antwoord niet weet op hun vragen. .…

Een scenario wat je niet bedenkt, is nog niet bedacht, een voorstelling die je nog niet ziet, is nog niet op toneel geweest, een boek wat nog niet geschreven is, is niet uitgelezen, een kind wat niet geboren is, nog niet van deze aard, en toch: is van tevoren al uitgestippeld, heeft men bedacht, gelezen en gezien wat er geschreven…

Ik heb mijn Keltische koningin eindelijk gevonden, ben zelf helaas zo arm als de Straatkrantverkoper bij de electrische schuifdeuren van de Albert Heijn, die mij blijkbaar niet voor niets elke dag vriendelijk groet of hij is al net zo geslepen als de grootste kruidenier van Nederland. Voordeel van de twijfel. Al mijn werkzaamheden en dat zijn…

de zee kent slechts schaduwen van wat er boven hangt of rusteloos op drijven blijft de zee neemt je eindeloos mee als je erin springt en loslaat los je langzaam op in water de gedachten waar je nu nog alle kanten mee heen dobbert worden één met de druppels ruisen slechts nog als de golven van een tijdloos eb en vloed adem in en dan…

is iedereen binnen de ceremonie gaat beginnen de reus en kinderen wie zal hen hinderen praat geen onzin hier is het begin geen eind in zicht sorry het is mijn plicht rechtstreeks uit het oude woud de slang is oud en koud vannacht was ik dichtbij een boek lag aan je zij ga geen gevecht met ons aan wij zijn kinderen van de zon…

Ik mag als dichter aan de weg timmeren, heb mijn sporen verdiend, sla nog met arabisch vuur om mij heen, hol stil bij een obelisk in mijn bedroefde ziel. Sla de bladzijden van mijn toekomst erg woedend om, maak nadrukkelijk ezelsoren om de betweters te sarren, de hofnarren zonder daadwerkelijke humor. Ik sta verbaasd bij mijn eigen graf om…

met een mooie kraag van schuim schenk ik jou de zee meer kan ik je niet minnen…

De dag van morgen kan ik nog veranderen veel heen en weer gepraat maar heel weinig gezegd als een kosmische dans op de choreografie van de planeten, de stilte de boekenwurm vrat zich door het boek overpeinzingen de wereld verbeteren èèn ding tegelijk wat doe jij?…

Vanochtend vroeg, tranen van ijs bevlekken de ramen. Mijn zoon ligt naast me we luisteren samen naar het gakken van een trekkende gans, de vrieskou beamend. Toen besefte ik pas hoe het begon: het ontwaken van vader en zoon en de ijle schreeuw boven de daken kwamen uit dezelfde bron die er altijd al was…

Wij kwamen verdomd dichtbij elkaar met onze stemming en klank dat zelfs de stilte schrok omdat het niet goed was er sprong een snaar pracht moment in een fractie welzijn direct weer vervlogen een flits door jaren verdrongen ineens zomaar bij mij opkomt moest het onbewust blijven om nu pas iets moois te beschrijven?…

Om die ene overgebleven vraag maar beantwoord te krijgen moest ik weg - de berg op En ik fietste uit verlangen en met honger in mijn benen naar het Huis van de Geleerden kromgebogen op mijn tenen en ik hijgde uit nieuwsgierigheid ik hijgde uit onwetendheid en fietste alsmaar harder iets van toekomst tegemoet Treed naar binnen zo U wilt…