3975 resultaten.
Ogen mijn handen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
424 Kim is logeren
heel het huis is van mij
mijn stilte mijn muziek
ik kan springen wat ik wil
heel het bed is van mij
mijn huid mijn verlangen
naar omgewoeld goed
heel de spiegel is van mij
mijn ogen mijn handen
de parels glanzen
in mijn hoven mijn vacht
in mijn ogen mijn handen
Kim is logeren
Voor het eerst zie ik mijn moeder
naakt…
jij opent met lente
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
880 zacht breekt de zon
door in je lach
ogen zijn lichter
heel onverwacht
hoor ik je stem
een blik die ik ken
je handen
veranderen de tijd
strelen mijn huid
ik hijg
adem mijn liefde
ver voor je uit
we vrijen
genieten
ultieme momenten
ik dicht
de winter
jij opent met lente…
Boom in de ochtend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
423 Mijn ruwe huid, die kwetsbaarheid verhult,
zegt mij dat het bos nog vrij is van geruchten,
het vredig ritselen van mijn buren,
rust en stilte, doen mij genietend zuchten.…
moestuin
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
451 bloeiende tulpen
in de Voelitsa Mira
Straat van de Vrede
stille getuigen
van hoe het leven hier was
hoe mensen leefden
het luide tjilpen
van mussen in de struiken
moestuin met kraters
brandnetelblaren
als we uit greppels kruipen
huid en hart verwond
dit was zo’n mooi dorp
nu zou zelfs God hier bang zijn
in de Vredesstraat…
Een octaafje hoger
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
401 ik hoorde
levende muziek
in je ademhalen
zag de huid
rond je mond
in een kleine lach
lief bewegen en
genoot je melodie
een octaafje hoger
de rust voelde
sacraal aan in
de lage middagzon
waar stofjes woonden
in levendig bewegen
dat gevoed werd
door warmte
die zichtbaar in
weerkaatsing steeg…
Verlangen
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
563 Wakkeren
tot de adem van het nachtelijk universum stopt,
zoete parfum verandert in koude winterlucht,
ogen van Jade
blikken naar blauwe bloesemrode koelte,
op de tast
voelt jouw huid
naar melkblonte zachtheid,
tot ik stop als een blinde
beeldtaal te projecteren op mijn netvlies,
alleen nog lege nachtelijke stilte.…
Ongestild
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 Mijn huid hoort,
Wat mijn oren niet kunnen.
Het zijn van de vrouw
Kan ik niet lezen,
Maar kan zij mij doen ervaren,
In al mijn vezels
’s Nachts tussen de lakens,
Zonder te begrijpen,
Wat mijn verlangen niet alleen stilt,
Ook steeds vergroot.…
opvallend
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
379 strijk tegen haren, in weerwil
en over hoornige huid
leg stil en zeg voort
sta op, droom, vergeef
en blijf liggen
blijf liggend liggen
zonder te weerhouden
tast door zonder te schaden
sta daarna nogmaals op
nu met vaste hand
en opgeheven hoofd
herhaal dit zonodig
zonder in herhaling te vallen…
vleugels
hartenkreet
4.2 met 20 stemmen
1.612 geef me vleugels om te zweven
even maar, om weg te zijn
om de vrijheid te beleven
even te ontvluchten; werkelijkheid en pijn
ik wil even leeg zijn en ervaren
wat de rust van vrede is, daar
dromen beleven die er nooit waren
laat het me proeven, even maar
ik wil de zonnestralen raken,
de regen voelen op mijn huid
tot de regenboog zich als een…
Onbereikbaar
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.259 Ik wil bij je zijn,
Je aanraken met mijn handen,
je strelen met mijn tong,
je huid proeven,
je geur ademen,
ik wil bij je zijn ,
nu, nu meteen,
niet langer wachten,
niet langer de pijn van het missen,
niet langer zonder jou,
ik weet waar je bent,
ik weet wat je doet,
ik weet wat je voelt,
ik weet dat je me mist,
net zoals ik jou…
Geheimen van weleer
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
457 daar waar
dagen in uren
doorleefd worden
met een tastzin in
de hoogste frequentie
trillen alle dimensies
ik weet
waar je huid
is opgeschuurd
geplamuurd door
veelvuldig raken
in gepassioneerd
contact maken
de weg terug vol
verlangen naar meer
de blik besmuikt
omdat de wereld in
jouw lach geheimen
ruikt van weleer…
de traan
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.945 Wrijvend door mijn wimper
Voel ik een traan
Kriebelend baan je je een weg
Over een ongeschoren huid
Wat heb jij voor nut
Rest mij de vraag
Jij miezerig kleine natte vlek
Rustend op mijn wang
Nadat je mijn vinger bevochtigd hebt?
Ben je één van degenen
Die ervoor zorgen dat
Rimpels mijn gezicht kleuren gaan?…
Ontvankelijkheid
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
462 ik heb
met je huid
gesproken
kleine rimpels
en kloven
heel minutieus
onderzocht
van beneden
naar boven
in het
glooiend
heuvelland
voelde mijn
hand de zacht
vertrouwelijke
warm vrouwelijke
opbloeiende
ontvankelijkheid
daar waar
de wereld
strijdt toont
zij kracht is
de oppervlakte
vaak robuuster
en beter bestand
tegen…
Follow-up (3)
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
936 O my God nooit meer moe
waar ben ik aan begonnen
star stilstaan op de snelweg
is het écht wat ik nu voel
negativisme in wandelgangen
je huid is zeker niet zo dik
kijk eens goed om je heen
dakje blijft zolang het nodig is
aan de mouw getrokken
is het moeilijk te vatten:
je weet niet wie je bent
als je beter bent…
Dichtbij..
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.366 In de haartjes op mijn huid;
Het lachje dat onzichtbaar,
Mijn mondhoeken krult;
En de warmte die mij omhult;
Daar sla jij je vleugels uit.
Ik, door jouw lach vervuld
Schenk je glazige blikken
In gouden glazen, waaruit jij
Mijn liefde kunt drinken.
En dan komt je gezicht opeens
Heel dichtbij. Bij mij.
En doe ik mijn ogen dicht……
HET TOVERWOORD IS: TIJD
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.081 Tijd is het toverwoord
De magie zit in seconden
Gebruik uw gezond verstand
Open reeds verstomde monden
Zonder tijd staat alles stil
Levenloos zal onze aardkloot zijn
Wees dus blij met het verstrijken van de tijd
En zie de ouderdom niet als pijn
Vlucht niet voor de rimpels
En het verschrompelen van huid
Zonder tijd is er geen bestaan
Dus…
Adagio cantabile
netgedicht
3.2 met 20 stemmen
1.973 hoe de dood geruisloos
in je lichaam kroop
werd zacht belicht in je
witte huid en broze gezicht
hoe je oude ziel als milde
gloed vervloog
blijft zichtbaar in een lege
stoel en stille traan
waar een geliefde sonate
jou vaak kon bekoren
de tijd weer stilaan
verder tikt…
De smidse van emoties
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
443 zij dwaalde
in herkennen
koesterde de tijd
die was geweest
raakte aan
herinnering voor
een begin van
samen dieper voelen
in de lach en
warme hand lagen
harten nog te wachten
op oorzakelijk verband
die eenheid
werd gesmeed in de
smidse van emoties
maar het vuur was uit
nog is er de huid waar
jaren van verbondenheid
hun…
Honger
gedicht
3.8 met 23 stemmen
11.285 Niet langer bij wijze van spreken,
maar in de precisie van huid en haar,
een schoonheid met leeftijd en wereld:
ik wil een antwoord, geen vraag.
Ik wil een kamer zonder verbeelding,
een vrouw die is wat ik lees.
Honger die het verlangen kan breken,
wrevel wordt, vlees op vlees.…
het leven los van draad
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
658 het leven los van draad
geen speld in die hooiberg
het licht en donker
in een verschrompeling
de precisie vast geklonterd
bengelend aan de buitenkant
van de hemelrand
wentelend in een raadselachtig spel
maar ik… klop met mijn knokkels
op jouw tere huid
gewichtloos laat ik jou vluchten
littekens en wonden likkend…
Gedicht
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
858 Toen zoet water met de spiegelingen
van cipressen, bomen in het omringend heuvelland
ook mij omsloot, de zon met kracht
mijn huid en bloed begroette
jij mij aankeek met een liefdes lach
beloofde ik in diepste van mijn hart
voor jou in water een gedicht te schrijven.…
in handen van zand
netgedicht
4.7 met 17 stemmen
764 die dag was er zon
en het deed ons vragen
samen
naar elkanders mond
je gebaar wees
naar mijn eerstgeboren huid
en steeds
vaker
naar jouw vingers
door mijn haar
je gezicht
in mijn adem gevangen
raakte het water
en elk woord
dat ik in mijn handen
had genomen
het werd stil tussen
middernacht en de ochtend
wij woonden samen…
Siberië
gedicht
3.0 met 177 stemmen
56.214 Trek je eigen huid dan uit,
stop mij er onder in.
Sus me met je hartslag:
wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons.
-----------------------------------------
uit: 'Verzamel de liefde', 2003.…
septemberziel
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
786 gaandeweg ontwaar ik haar
rond uitgezomerde bomen
dwalend in zachtere nevels
en geluiden, in de wiekslag
van een vroege gans
proef haar in ‘t krimpend
zonlicht tussen dwarrelend
lover, in de geur van mos
en parelend gras
zo voel ik dat zij langs mijn
kruin naar binnen glijdt
onder mijn huid een warme
schuilplaats vindt…
krankzinnig
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
729 ik zal nooit méér zijn
dan de kou uit bomen
van winter
wanneer het vonnis
zich laat herhalen
onbesproken
in ieder wankelend
antwoord
omdat men weet
dat ik mijn waanzin
bevestig
in het braken van schimmen
net onder mijn huid
waar ik hen voed
met broze gedaantes
en zwartgeleende tijd
eenmaal in mijn droom
weten…
je bent mijn valentijn
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
2.041 ik heb je lief
in het genieten van ons zijn
niet vluchten in wat was
of zou moeten zijn
ik heb je lief
in mijn kwetsbaar zijn
elkaar respecteren
niet versmachten
ik heb je lief
in iedere tedere aanraking
je zachte handen
die mijn huid strelen
ik heb je lief
voor het vertrouwen
je zachte ogen
je open hart
die geen liefde vreest…
‘t is liefde
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.782 was het een liefde tussen ons
of deelden wij de buit van lust
stiekem als dieven
en een tot nooit meer zien
ik heb sindsdien teveel aan je gedacht
ruik in mijn dromen nog je huid
en hoor je rauw en wild gesteun
jouw lenden laten mij in fantasie nog kreunen
als er geen sprake van een liefde is
wil ik mij toch en altijd meer
als ben ‘k…
ik kan je altijd minnen
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.168 zwart fluwelen stem
en onmiskenbaar
zweem van zondigheid
lonkende oevers
facetten van een schaduwspel
het vuur dat smelt
tot heldere sterren op de huid
laudatio van de zinnelijkheid
in overvloedige uitbundigheid
de zondeval
bedekt door gloeiend vuur
tot mij de koorts weer wijkt
gevangen ‘s morgens
in ’t zwoele van haar vrouwelijkheid…
Stil maar
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
962 het kind wijst
naar de bomen die traag
met winter antwoorden
iemand zwijgt, iedereen
sneeuwt
en de haren van het kind
worden wit
als uit de slaap
gebeden staren, stil te volgen
op haar huid
een vrouw wijst
naar de winter, in de ochtend
jaren later
en vraagt haar naam
aan vlinderbomen
iedereen zwijgt, iemand
sneeuwt…
bevroren rafels
netgedicht
4.0 met 29 stemmen
955 hoe diep
kan het graf van mijn adem zijn
dat ik met duim en vingers
graaf
wanneer het zand likt en kijkt naar
mijn wimpers
als naderende nevel voorbij
het ijzeren hek van
doodse stilte
wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt
geluidloos, steeds dieper
in de nacht
tot de maan valt en
niet verder
mijn huid
dunspijlig…