Alle inzendingen over verdwijnen

2904 resultaten.

Sorteren op:

Warme handen

netgedicht
2.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.275
Uit warme handen stroomt levensenergie liefdevol op zoek naar disharmonie Een zwakke plek gevonden wordt warmte vuur laat pijn verdwijnen als helende kuur Ook het zieleleven door kwetsuren vaak gewond trekt zij met zachte stralen uit de diepe zwarte grond Eens het stromen gestopt ligt ‘t lichaam in rust ontspannen materie door…

Zagen zagen.....

hartenkreet
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.804
Helpen doet 't niet, dus doe ik maar net als altijd, pak m'n kussen en verdwijn naar 't logeerbed!…

Alles gaat dood.

hartenkreet
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.374
Mijn tranen verdwijnen, mijn emoties zijn vermoord. De zon zal nooit meer schijnen, mijn smeekbedes werden niet verhoord...…
Frans2 juni 2003Lees meer >

verwarring

hartenkreet
3.8 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.301
verwarring als een donkere gloed dat ik zachtjes inadem en wat langzaam mijn ogen vult verwarring wat mijn mond instroomd mijn tong laat spreken zonder taal taal die vol leegte is verwarring als een benauwde warmte wat lichamen laat zweten dat dorst laat drinken drinken zonder verkoeling verwarring als een dichte mist waarin te verdwijnen…
petra f.29 oktober 2003Lees meer >

Verpakt in feest

netgedicht
5.0 met 93 stemmen aantal keer bekeken 443
waar satijn ons scheidt is de grens al open voor langere tijd verpakt in feest kleurt liefde muziek in talloze refreinen waarbij het zachtjes deinen stilaan gaat verdwijnen in spannend gaan en satijn de drijvende kracht blijkt te zijn in een frictievol bewegen zacht dekt zij ons toe als wij de bloem met een intieme zoen…
wil melker28 augustus 2021Lees meer >

Dag zomer

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.074
Maar duiven vliegen nooit naar grijze kusten ze laten zich in bonte kleuren verven zodat ze op spechten lijken tikken zomertijden weg de tillen staan leeg er druppelt bloed het afgehakte kopje reikt oogloos naar de sterren die zachtjesaan verdwijnen tussen wiekgeklapper en vale maan het wordt herfst een laatste vlinder waaiert versleten…

Verdriet

hartenkreet
3.1 met 50 stemmen aantal keer bekeken 4.605
Tranen, blijken van verdriet Rollen zachtjes uit de ogen Kruipen langzaam in de nek Verdwijnen op een onzichtbare plek Iets heeft ze daartoe bewogen Het echte intense verdriet Is niet te omschrijven Totaal ontredderd staan De wereld als het ware vergaan En voelen aan den lijve Huilen in je hart Er lichamelijk ziek van zijn Voor niemand…
Rina Meijdam12 februari 2003Lees meer >

Dikwijls

hartenkreet
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 779
Ja dat vraag ik me dikwijls af, wat zal ons doen verdwijnen? Welk persoon of wat voor iets, zal ons uitroeien? Want DAT het ooit gebeuren zal, dat is me allang bekend...…

ALS ER NOOIT GEEN WOLK ZOU WEZEN

hartenkreet
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 957
Als de zon nooit meer zou schijnen en de maan ook niet meer lacht zou ik in't duister verdwijnen met toch veel verbeeldingskracht... Als de wind nooit meer zou waaien en 't altijd windstil zou zijn dan zal ik dat briesje missen aan het strand dan minder fijn...…

Kapers

netgedicht
3.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.604
Op de pier die als een wichelroede de zee inloopt, links restaurant rechts piratenclub kom ik je tegen stevig, koude handen, compact Je lacht als je me hoort over jou De gecomprimeerde loop, die jij als compliment opvat en wij we kijken naar buiten hoe mist verderop de golfslag bedekt We vervolgens in elkaars ogen opengaan en verdwijnen…

Vuurvogel

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 789
door de nacht in doeken gewikkeld sluipt zijn vlammende staart voor eens volgde ik het spetterende schijnen want vonken weersprongen of verzon ik ze het was een reis over uitgevlakte meren waar de moeraskoning het licht uit deed zelfs het zwijgen liet verdwijnen alleen in zacht, haast stil gekrijs klonk de roep van tere tongen ----…
Channanja19 februari 2006Lees meer >

Simpel

hartenkreet
4.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.014
Goede dingen verdwijnen als sneeuw voor de zon, zodra er een ramp in je omgeving gebeurd. Dan ben je alleen nog maar gefocust op de nare dingen die een ramp inhouden. Als gesmolten sneeuw.…

Een klein wonder

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 530
ik ben gek maar heb alles in de hand weer klant in de snelle trein van borderline heb geen haast maar ik wil sneller dan licht verdwijnen in het zwarte gat van jouw gezicht in je lijf rondspoken ziel en zaligheden bij opbod verkopen een spiegel duikt plotseling op wij breken ik stop mijn ogen schichten verschrikt…

Storm

hartenkreet
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 939
De zon zou schijnen, de storm verdwijnen. Maar diep in mijn gedachten, wacht ik op de storm. De storm die raast over het zand. Hij pakt alles mee, behalve mij. Want ik wacht, op die storm. Die storm van het strand.…
Evelien8 februari 2008Lees meer >

Horizon

netgedicht
1.6 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.771
op het uiterste puntje van het paalhoofd zie ik stilaan wazig de schepen gaan ze verdwijnen achter een verre horizon op het uiterste puntje van het paalhoofd langzaam maar zeker varen ze uit het zicht evenals hun golfslag niet voorgoed verdwenen alleen voor achterblijvers buiten het bereik op het uiterste puntje van het paalhoofd zie ik…
bij18 april 2008Lees meer >

Het vrouwelijk rond

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 438
in haakse hoeken steekt het leven altijd scherp af zij hebben nooit mijn voorkeur gehad ik rond zaken liever met een harmoniemodel waarbij we stekels niet meer tolereren de cirkel laat ik dan ook prevaleren in zijn eeuwig gaan begin en einde sluiten naadloos aan rechte lijnen zullen ooit verdwijnen het vrouwelijk rond heeft al…

Stil nu!

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 637
Zodat ik jou, zo mooi en stil en klein als je daar nu ligt, je in gedachten nog even aanraken zou en met mijn ogen dicht in je haren wachtte op 't verdwijnen van de kou.…

Suggestief massief

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 472
verschrikt kijk je op als er glas breekt en schoonheid verscherft in het raken van de grond je ziet in een flits transparantheid verdwijnen voelt meteen de pijnen van het dramatisch gemis het was kunst in zijn fragielste vormen suggestief massief vulde de ruimte met bijna niets ook de basis is gespleten toch vormen zij een nieuw…
wil melker1 september 2014Lees meer >

de dood van december

netgedicht
3.7 met 6 stemmen aantal keer bekeken 800
wezen - tegen elk wat wils - wanneer ik mijn tred verzet door afgestorven bladeren geen schaduw of verlangen bietst van het geluk om me te raken en het is alsof december de dood zacht in mij laat spreken ofschoon ik met liefde de adem proef welke in mij een weeïg gevoel laat flamberen in het vuur dat de kou in mij laat verdwijnen…
elze12 december 2009Lees meer >

Zonder aftiteling

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 490
Het sneeuwt over de kristalen herten aan het ijsmoeras, wat maant tot stilte, bewegingen verstillen in kilte, warme harten ademen alert op elk gebaar en blaast kapok uit neus en ogen, kool van transparante inkt maar even zichtbaar, onhoorbaar in de slag van snelle vleugels afgeworpen, verdwijnen schaduwen op het parelscherm van de avondwind…
pama12 januari 2010Lees meer >

Wolkenland

hartenkreet
4.6 met 55 stemmen aantal keer bekeken 2.132
De ochtend ontwaakt door nevelig licht ben ik aangeraakt mijn blik is gericht op het wolkenland waarachter ik mijn schepen verbrand kleine deeltjes as,door de wind verjaagd, stukjes verleden verdwijnen vertraagd, tot zwarte stipjes... aan de horizon als in een film die langzaam vervaagd nu ik zie ze nog staan maar kom ze denk ik nooit meer…

Raapte het applaus

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 696
ik raapte het applaus dat nog opklonk tegen de sluitende gordijnen zag de glinsterende ogen warme lach en bloemen langzaam uit beeld verdwijnen voelde het succes maar kon er niets van vinden in mijn chaotisch diep van binnen wilde terug naar de zaal om weer de flow te proeven van mijn allerlaatste verhaal nog één keer volmaakt gelukkig…
wil melker18 februari 2014Lees meer >

Een herkennende lach

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 498
het mooiste moment van de dag is ontwaken als licht zijn boodschap brengt na het slapen ragfijne sluiers verdwijnen als de zon zijn eerste stralen over de donkere wereld laat schijnen in het nog warme welbevinden komen met een herkennende lach de leukste dingen van gisteren binnen de nacht glijdt van ons af in het hopelijk uitgerust…
wil melker20 september 2013Lees meer >

Warmte

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 669
De rivierendans ontwaakt in een poel van ijs Kleine kolkjes rimpelen het wateroppervlak De tralies smelten voor de ramen druppels tikken op de sneeuw Tekenen van vuur aan de bevroren kust Het krakend ijs verdwijnt in de zoute golven De zee komt langzaam weer op gang Rivieren herwinnen hun kracht Wintertaferelen verdwijnen Dankzij…

storm

hartenkreet
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 662
Het is een dreiging voor het land, Het verdwijnen van al dat zand. Als de duinen worden doorzeefd, Dan heeft het land voor het laatst geleefd. Laten wij zuinig zijn op ons land, Er is nog niets aan de hand. Maar sta niet alleen te kijken, Verstevig met spoed onze dijken.…

Nachtelijke smet

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 560
De nachtelijke smet op de droomwereld heeft de illusie van schoonheid doen verbleken en er is geen vorm van troost of dieper voelen die de angst en leegte laat verdwijnen misschien slechts de moed om ondanks alles en verleden toch door te gaan in heden alleen en zonder vrienden in ’t zoete duister van de droomschijn achter luister van…
Jaap Smet27 november 2011Lees meer >

in ogen gestreept

netgedicht
4.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 723
kan ik alles achterlaten nu ik eenmaal weet heb van verleden, dagen aan nachten keten met niets dan adem tekens verdwijnen, de kiem van glijdend geluk wanneer ontkenning breekt in assen doorheen het geweld van vuur kan ik, beroofd van verlangen, liefde in oprechtheid leggen of ben ik al te diep door het gestreepte sterven bevangen…

Geluk

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 594
Geluk waait met de wind mee, om te verdwijnen als je haar net bemerkte.…
Petra Hermans31 augustus 2012Lees meer >