2904 resultaten.
Warme handen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
1.275 Uit warme handen stroomt
levensenergie
liefdevol op zoek
naar disharmonie
Een zwakke plek gevonden
wordt warmte vuur
laat pijn verdwijnen
als helende kuur
Ook het zieleleven
door kwetsuren vaak gewond
trekt zij met zachte stralen
uit de diepe zwarte grond
Eens het stromen gestopt
ligt ‘t lichaam in rust
ontspannen materie
door…
Zagen zagen.....
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
2.804 Helpen doet 't niet, dus doe ik maar net
als altijd, pak m'n kussen en verdwijn
naar 't logeerbed!…
Alles gaat dood.
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.374 Mijn tranen verdwijnen,
mijn emoties zijn vermoord.
De zon zal nooit meer schijnen,
mijn smeekbedes werden niet verhoord...…
verwarring
hartenkreet
3.8 met 9 stemmen
1.301 verwarring
als een donkere gloed
dat ik zachtjes inadem
en wat langzaam mijn ogen vult
verwarring
wat mijn mond instroomd
mijn tong laat spreken zonder taal
taal die vol leegte is
verwarring
als een benauwde warmte
wat lichamen laat zweten
dat dorst laat drinken
drinken zonder verkoeling
verwarring
als een dichte mist
waarin te verdwijnen…
Verpakt in feest
netgedicht
5.0 met 93 stemmen
443 waar satijn
ons scheidt
is de grens
al open voor
langere tijd
verpakt in
feest kleurt
liefde muziek
in talloze
refreinen
waarbij het
zachtjes deinen
stilaan gaat
verdwijnen in
spannend gaan
en satijn
de drijvende
kracht blijkt
te zijn in een
frictievol bewegen
zacht dekt
zij ons toe als
wij de bloem met
een intieme zoen…
Dag zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.074 Maar duiven vliegen nooit
naar grijze kusten ze laten zich
in bonte kleuren verven zodat
ze op spechten lijken tikken
zomertijden weg
de tillen staan leeg er druppelt
bloed het afgehakte kopje reikt
oogloos naar de sterren die
zachtjesaan verdwijnen tussen
wiekgeklapper en vale maan
het wordt herfst een laatste vlinder
waaiert versleten…
Verdriet
hartenkreet
3.1 met 50 stemmen
4.605 Tranen, blijken van verdriet
Rollen zachtjes uit de ogen
Kruipen langzaam in de nek
Verdwijnen op een onzichtbare plek
Iets heeft ze daartoe bewogen
Het echte intense verdriet
Is niet te omschrijven
Totaal ontredderd staan
De wereld als het ware vergaan
En voelen aan den lijve
Huilen in je hart
Er lichamelijk ziek van zijn
Voor niemand…
LAIS CCVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 Vredig
verdwijnen zij in het reine melkwitte.…
Dikwijls
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
779 Ja dat vraag ik me dikwijls af,
wat zal ons doen verdwijnen?
Welk persoon of wat voor iets,
zal ons uitroeien?
Want DAT het ooit gebeuren zal,
dat is me allang bekend...…
ALS ER NOOIT GEEN WOLK ZOU WEZEN
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
957 Als de zon nooit meer zou schijnen
en de maan ook niet meer lacht
zou ik in't duister verdwijnen
met toch veel verbeeldingskracht...
Als de wind nooit meer zou waaien
en 't altijd windstil zou zijn
dan zal ik dat briesje missen
aan het strand dan minder fijn...…
Kapers
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.604 Op de pier die als een wichelroede
de zee inloopt, links restaurant
rechts piratenclub kom ik je tegen
stevig, koude handen, compact
Je lacht als je me hoort over jou
De gecomprimeerde loop, die jij
als compliment opvat en wij
we kijken naar buiten hoe mist
verderop de golfslag bedekt
We vervolgens in elkaars ogen
opengaan en verdwijnen…
Vuurvogel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
789 door de nacht
in doeken gewikkeld
sluipt zijn vlammende staart
voor eens volgde ik
het spetterende schijnen
want vonken weersprongen
of verzon ik ze
het was een reis
over uitgevlakte meren
waar de moeraskoning
het licht uit deed
zelfs het zwijgen liet verdwijnen
alleen in zacht, haast stil gekrijs
klonk de roep van tere tongen
----…
Roeping
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
947 Op te gaan in verdwijnen.…
Simpel
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
1.014 Goede dingen verdwijnen
als sneeuw voor de zon,
zodra er een ramp in
je omgeving gebeurd.
Dan ben je alleen nog
maar gefocust op de
nare dingen die een ramp
inhouden.
Als gesmolten sneeuw.…
Een klein wonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
530 ik ben gek
maar heb
alles in de hand
weer klant
in de snelle trein
van borderline
heb geen haast
maar ik wil
sneller dan licht
verdwijnen in
het zwarte gat
van jouw gezicht
in je lijf rondspoken
ziel en zaligheden
bij opbod verkopen
een spiegel
duikt plotseling op
wij breken ik stop
mijn ogen
schichten verschrikt…
Storm
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
939 De zon zou schijnen,
de storm verdwijnen.
Maar diep in mijn gedachten,
wacht ik op de storm.
De storm die raast over het zand.
Hij pakt alles mee,
behalve mij.
Want ik wacht,
op die storm.
Die storm van het strand.…
Horizon
netgedicht
1.6 met 10 stemmen
1.771 op het uiterste puntje van het paalhoofd
zie ik stilaan wazig de schepen gaan
ze verdwijnen achter een verre horizon
op het uiterste puntje van het paalhoofd
langzaam maar zeker varen ze uit het zicht
evenals hun golfslag niet voorgoed verdwenen
alleen voor achterblijvers buiten het bereik
op het uiterste puntje van het paalhoofd
zie ik…
Het vrouwelijk rond
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
438 in haakse hoeken
steekt het leven
altijd scherp af
zij hebben nooit
mijn voorkeur gehad
ik rond zaken
liever met een
harmoniemodel
waarbij we stekels
niet meer tolereren
de cirkel laat ik
dan ook prevaleren
in zijn eeuwig gaan
begin en einde
sluiten naadloos aan
rechte lijnen
zullen ooit verdwijnen
het vrouwelijk rond
heeft al…
Stil nu!
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
637 Zodat ik jou, zo mooi en stil en klein
als je daar nu ligt,
je in gedachten
nog even aanraken zou
en met mijn ogen dicht
in je haren wachtte
op 't verdwijnen van de kou.…
Suggestief massief
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
472 verschrikt kijk je op
als er glas breekt
en schoonheid verscherft
in het raken van de grond
je ziet in een flits
transparantheid verdwijnen
voelt meteen de pijnen
van het dramatisch gemis
het was kunst
in zijn fragielste vormen
suggestief massief vulde
de ruimte met bijna niets
ook de basis is gespleten
toch vormen zij een nieuw…
de dood van december
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
800 wezen
- tegen elk wat wils -
wanneer ik mijn tred verzet
door afgestorven bladeren
geen schaduw of verlangen
bietst van het geluk om me te raken
en het is alsof
december de dood zacht in mij laat spreken
ofschoon ik met liefde de adem proef
welke in mij een weeïg gevoel
laat flamberen in het vuur dat
de kou in mij laat verdwijnen…
Zonder aftiteling
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
490 Het sneeuwt over de kristalen
herten aan het ijsmoeras, wat
maant tot stilte, bewegingen
verstillen in kilte, warme harten
ademen alert op elk gebaar en
blaast kapok uit neus en ogen,
kool van transparante inkt maar
even zichtbaar, onhoorbaar in de
slag van snelle vleugels afgeworpen,
verdwijnen schaduwen op het
parelscherm van de avondwind…
Wolkenland
hartenkreet
4.6 met 55 stemmen
2.132 De ochtend ontwaakt
door nevelig licht ben ik aangeraakt
mijn blik is gericht op het wolkenland
waarachter ik mijn schepen verbrand
kleine deeltjes as,door de wind verjaagd,
stukjes verleden verdwijnen vertraagd,
tot zwarte stipjes... aan de horizon
als in een film die langzaam vervaagd nu
ik zie ze nog staan
maar kom ze denk ik nooit meer…
Raapte het applaus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
696 ik raapte het applaus
dat nog opklonk tegen
de sluitende gordijnen
zag de glinsterende ogen
warme lach en bloemen
langzaam uit beeld verdwijnen
voelde het succes
maar kon er niets van vinden
in mijn chaotisch diep van binnen
wilde terug naar de zaal
om weer de flow te proeven
van mijn allerlaatste verhaal
nog één keer volmaakt gelukkig…
Een herkennende lach
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
498 het mooiste moment
van de dag is ontwaken als licht
zijn boodschap brengt na het slapen
ragfijne sluiers verdwijnen
als de zon zijn eerste stralen
over de donkere wereld laat schijnen
in het nog warme welbevinden
komen met een herkennende lach
de leukste dingen van gisteren binnen
de nacht glijdt van ons af
in het hopelijk uitgerust…
Warmte
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
669 De rivierendans ontwaakt
in een poel van ijs
Kleine kolkjes rimpelen
het wateroppervlak
De tralies smelten
voor de ramen
druppels
tikken op de sneeuw
Tekenen van vuur aan
de bevroren kust
Het krakend ijs verdwijnt
in de zoute golven
De zee komt langzaam
weer op gang
Rivieren herwinnen
hun kracht
Wintertaferelen verdwijnen
Dankzij…
storm
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
662 Het is een dreiging voor het land,
Het verdwijnen van al dat zand.
Als de duinen worden doorzeefd,
Dan heeft het land voor het laatst geleefd.
Laten wij zuinig zijn op ons land,
Er is nog niets aan de hand.
Maar sta niet alleen te kijken,
Verstevig met spoed onze dijken.…
Nachtelijke smet
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
560 De nachtelijke smet op de droomwereld
heeft de illusie van schoonheid doen verbleken
en er is geen vorm van troost of dieper voelen
die de angst en leegte laat verdwijnen
misschien slechts de moed
om ondanks alles en verleden
toch door te gaan in heden
alleen en zonder vrienden
in ’t zoete duister van de droomschijn
achter luister van…
in ogen gestreept
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
723 kan ik alles achterlaten
nu ik eenmaal weet heb van
verleden, dagen aan nachten
keten met niets dan adem
tekens verdwijnen, de kiem
van glijdend geluk wanneer
ontkenning breekt in assen
doorheen het geweld van vuur
kan ik, beroofd van verlangen,
liefde in oprechtheid leggen
of ben ik al te diep door
het gestreepte sterven bevangen…
Geluk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
594 Geluk waait met de wind mee,
om te verdwijnen als je haar net bemerkte.…