Alle inzendingen over filosofie

ze zeggen dat stemmen samen een zee vormen dat golven beslissen wat land is en wat verdwijnt maar diep onder hun rumoer ligt een steen oud en onbewogen geen hand heeft haar gevormd geen menigte kan haar slijpen zij ligt er stil zoals nacht zonder ogen zoals tijd zonder haast en wie haar aanraakt voelt geen gelijk maar iets…

min oneindig het was daar goed en dan het punt twee veel punten een lijn een levenslijn gekrabbeld gevlamd gevlekt vertakt verslingerd vervaagd vertraagd versimpeld en de lijn weer een rechte plus oneindig tegemoet daar is het goed…

De pijn schittert als oogverblindende wreedheid in de ogen van de argeloze geliefde op aarde onder een ziedende middelpuntvliedende kracht van zijn. De meest voorbarig gewraakte reden -maar hoor je ‘nobody’ ooit daarover? nimmer vrije treden over deze razend geromantiseerde vermeden tijdigheid. Dapperheid nestelt zich op het water pas…

in een veld zonder grenzen waar het licht aarzelend valt lopen mensen met lege manden sommigen bukken rapen moeizaam glinsterende zaden hard als steen scherp als inzicht ze wegen zwaar in de hand maar groeien langzaam tot bomen die schaduw geven anderen laten de wind hun werk doen staan stil mond open en slikken wat voorbij waait pluizig…

NATUURLIJK Het paradijs in zijn hoofd Creëerde prachtige vergezichten Die niet achter zijn rug om kletsten Ook creëerde het paradijs in zijn hoofd Een eerlijk, betrouwbaar en liefdevol dierenrijk Dat hem nimmer verried maar juist van hem hield Samengevat en om maar eens iets te noemen: Vergezichten en dieren Zijn zo heel veel anders…

wie rust wil kennen moet eerst verdwijnen in arbeid in het zachte ritme van herhalen en dragen handen die langzaam hun eigen gewicht vergeten de dag die zich uitstrekt tot hij oplost in licht en pas wanneer alles is neergelegd zonder haast wanneer zelfs het verlangen niet meer spreekt komt zij rust als een dunne avondmist…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

kort is de weg, zeggen zij maar hij ligt niet buiten ons— geen kronkelpad van goudstof geen ladder tegen de hemel van bezit hij begint waar de hand zich terugtrekt van het grijpen waar het oog leert rusten op wat al stil aanwezig is want rijkdom, fluistert de aarde, groeit niet uit meer maar uit minder willen zie hoe verlangen een…

iemand zegt ik voel het weer zodra ik er kom alsof het dorp niet buiten ligt maar ergens vanbinnen en ergens anders zoekt een vader naar een klok die niemand hoort een naam die blijft liggen op de rand van zijn mond wat de een herkent is voor de ander een verte zonder vorm en toch tussen voelen en vergeten blijft iets klinken…

Ik zag hem ijl hangen aan de bergrand vingertoppen naar een stijlbreuk tasten want geen diepe kloof die generatie waar niks valt te slaan met bruggen. Zou hij de muziek horen in de kamers naast zijn hart kon hij in en op de maat adem halen zonder doktersrecept voor ritmegevoel. Daar hing hij dan het edele wijsje twinkelend…

Onmenselijkheid eenzaamheid en verlatenheid tegenover het falen der conventies en tradities evenzeer zonder steekhoudende zin noch enig houvast. Meta-realiteit metafysica of één gedeeld onderbewustzijn daar vermoed ik het bestaan van een meer essentiële mystieke waarheid die zekerheid biedt en rust geven kan. Gesloten en geïsoleerd…

wij ontvangen het woord zoals men water ontvangt in open handen niet wantrouwig niet haastig wij laten het rusten op de bodem van ons denken kijken hoe het bezinkt of juist blijft drijven in het licht van de dag een stem van elders kan helder zijn als een klok in de ochtend wij eren haar klank dragen haar even met ons mee zoals…

Zullen we nu eens het accent leggen op aardig en eigen en niet op Naar narigheid genoeg in de wereld maar voor mij is de mens vooral eigen en aardig, uniek en positiviteit kent geen tijd echtheid is een heelheid van lichaam en geest aardig  zijn en aaien tijdens het leven en niet na de dood: 'VERBODEN TE AAIEN AAN DE LIJKBAAR'…

de aarde ademt langzaam in velden van goud en stilte waar handen kunnen nemen wat nodig is en niets meer rivieren fluisteren geen bezit zij stromen, geven, verdwijnen zonder iets te bewaren behalve hun weg maar ergens groeit een honger zonder bodem een mond die blijft vragen ook als de schalen breken van overvloed en de aarde —…

Het meisje droomde een wijsje over een levensgrote suikerspin Ze begon ervan te eten mierzoet moet je weten Maar hoe verder ze kwam ging de zoetheid tegenstaan Bang om ’t te verliezen en ook wel vanwege haar kiezen besloot ze de rest te bewaren om later op te eten Maar geheel onverwacht begon de spin te slinken vlakbij…

zij loopt niet achter mij maar naast mij alsof ze mijn hand kent zonder mij aan te raken in de ochtend zit ze in het licht op de tafel in de rimpel van mijn huid in de stilte vóór een woord ik proef haar niet als einde maar als een zachte druk die elke keuze laat wegen alsof niets licht mag blijven soms fluistert ze niet in woorden…

“je eigen ogen staren je al weken aan van het onbedoelde zelfportret egostrelende verzetjes doen daar niets aan af noch jouw knikkenbollen boven mij” zo zei de onbedorven vijver verder vrij van oordelen voordat alle zonnebaadganzen doorgakten tot zonsondergang “maar jij” de aangestaarde schoof de verdenking van externaliseren per…

vrede groeit niet in het staal van zwaarden niet in het dreunen van laarzen op koude grond zij woont stiller in het zachte wegen van woorden in het luisteren dat verder reikt dan het eigen gelijk waar handen niet grijpen maar openen waar grenzen vervagen in het licht van begrip daar ademt zij breekbaar en toch standvastig niet…

Jaren vliegen voorbij met de snelheid van een straaljager, waarin wijsheid de tand der tijd laat ontspannen en stralen Fases in het leven laten de spanning van de boog ontspannen; door de mildheid van onze verrekijker, en het verdwijnen van onze jeugdige verlangen naar acceptatie.…

onzichtbaar bestaat vóór het woord het is geen teken maar een breuk in het zekere het stelt niets en ondergraaft alles het vraagt niet maar opent, waarin zin en onzin elkaar niet tegenspreken maar samenvallen in het nog niet begrepene…

Een leven zonder dromen is stil als aarde in de winter, een tuin die wacht maar niets onthult, waar geen kleur het hart beroert. Geen fluistering van hoop in de wind, geen zachte belofte van morgen, alleen het lege pad van wat is, zonder het verlangen naar wat kan zijn. Maar waar een droom ontkiemt, daar breekt het licht voorzichtig door…

Roze glijdt omhoog een grijze stroom kolkende cirkels dragen mijn puzzelend diep Voorbij beweegt de groene dijk een wit huisje staat stil Tien voor twaalf een rij bladloze populieren Half één een blauw geel pontje heen Zes over één zeven vluchtende ganzen…

leeg komen wij aan geen pad onder onze voeten alleen zachte grond met handen vol twijfel bouwen wij richting uit niets een naam voor ons gaan tussen licht en verlies geven wij zelf betekenis aan wat ons raakt geen stem uit de hemel die zegt waarom wij bestaan wij fluisteren zelf en in dat fluisteren groeit langzaam een reden om…

licht glijdt over stof langs ramen van mist veren van vergeten licht dansen in de stilte schaduwen wiegen zacht tussen muren van adem stemmen drijven als nevel onhoorbaar en licht kleur smelt in de leegte ogen volgen sporen die nergens beginnen en overal eindigen een deur op een kier fluistert verlaten wind handen raken leegte en…

Daar, in de ruimte tussen twee gedachten kan iets oplichten geen antwoord een herkenning dat het bestaan zichzelf door de mens heen probeert te begrijpen. datgene wat blijft wanneer alles even ophoudt.…

Op mijn tenen liep ik nacht na nacht, kamers ademden zwaar, stilte drukte als steen. Knopen in mijn borst die in de schaduw lagen, tijd gleed traag over mijn rug. Toen brak iets. Ik liet los. Lucht stroomde in en voeten vonden hun weg. Letters vielen als regen, ideeën bloeiden in mijn handen, dagen ontvouwden zich als zonlicht door…

een kaars in de nacht brandt niet om het licht alleen de vlam buigt zich tegen haar eigen was alsof warmte een lichaam zoekt handen willen langer vasthouden dan ze kracht hebben en vinden toch hun rust in wat nabij blijft een vogel stijgt maar blijft even hangen in de adem van de lucht alsof hij wordt gedragen een stem wordt zachter…

De leugen kan traag zijn moe niet vooruit te branden, kan dik zijn kortademig amechtig of zelfs dood -op sterven na- maar als het om de waarheid gaat dan springt zij op en begínt toch te rennen... juich de waarheid toe maar geef nooit een cent voor haar kansen ---------------------------------------------- uit: 'Daar zijn woorden…

Zo eenvoudig als een waterdruppel, zo helder als een splinter berkenhout, Omdat het veulen geduldig en voorzichtig uit het paard valt en kan staan, De vis als een metalen traan ontluikt en kan vliegen, de mens after all Moeizaam leert zwijgen en wegzijn tussen zijn gewapend steenslag, Zo eenvoudig, zo helder is het niet wat ik overhoud…

Elke stap die ik zet draagt de echo van een weg die ik niet nam. De wind fluistert over levens die tegelijk bestaan. Misschien loop ik altijd twee paden tegelijk. De ene van mijn handen door aarde en stenen. De andere van mijn gedachten zwevend boven het gras. Verweven. Stil. Vol mogelijkheden.…