Alle inzendingen over individu

Kleine erupties in een zee van tijd onbereikbaar voor jouw nijverheid waar bloemen in wildernis dansen via breekbare momenten schuldbewust in jouw perspectief bestaat er nieuw gerief door onuitputtelijke drang reeds uitgerust schaduwen verborgen door zilte wind onbereikbaar voor harde werkelijkheid in eigen fantasie een vreemde bemind…

Vandaag ben ik jarig en trek ik voor de zoveelste keer de lappen stof die men, eenmaal met zorg genaaid, noemt: broek en hemd keurig over mijn gladde huid, om me te begeven naar een oord waar precies zulk geklede mensen lopen. Ik verblijf daar om te arbeiden en tot de middag, zodra het signaal draait, niet altijd van grote honger, tegelijk…

Drijvend, in vierdimensionale dromen dansend op het getij breek ik door de illusie voor even ben ik vrij Ontketend, een sluimerend geweten knagend aan mijn essentie mijn geest geschonden, geketend aan existentie Meegesleurd, naar diepe duisternis verlangend naar het lumineuze licht het koude ijs dat langzaam scheurt woede getemd door…

In mijn leven waren de metamorfoses niet van de lucht ze vielen uit het heelal soms met 'Donner und Blitzen' het veranderde heel veel uiterlijk van jong naar ouder maar innerlijk bleef ik het kind, een kind van en bij mezelve een kind van de schrik, verbazing en ontzetting, maar ook van de liefste glimlach tot de meest gruwelijke afgrijselijke…

In donkere gedachten heb ik mezelf gevonden een theatrale clown voor een anoniem publiek een deken van grijze mist over mijn denkwereld die zich dapper uitstrekt, maar op de vlakte blijft wanneer het gaat om echte stoere mannenzaken iedere avond hetzelfde doorzichtige toneelstuk ik ben mezelf, een ziel als deel van het bestaan in de hoofdrol…

*006* De wereld flikkert geen licht verteerbare blaadjes naar binnen, noch daar buiten -waar ook geen ziel huist. Alleen het onbesuisde niks luistert indachtig, nauw, als de traag druppelende dauw op de ochtenden waarop wíj wachten, voor bij de poorten als uitgefaseerde rozen. ‘Sta op, sta op!’ Ik hoor het mijzelf uitstoten…

*832-III* zolang ik wacht tot de nacht in alle zwaarte van zijn zwart langs mij heen is gegleden heroverweeg ik mijn verleden heden en toekomst alle felle kleuren die ik aanbracht in de uitwisseling van gedachten lachend om mijn eigen pretentie zie ik hier en nu de ontbrekende essentie onverschrokken blijf ik staren in die spiegel…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

Je hebt de pure emoties uit het gedicht gestolen het ego uit jouw hart getrokken dronken grijsaard je hebt vanochtend met de oceaan gesproken het dansen is voorbijgegaan in schijn van werkelijkheid door wellust en begeerte toegeeflijk flirt je nu spontaan met naaktheid van het bestaan en vrijheid van het individu je gaat vanmiddag…

Een wereldbeeld ontsnapte ons toen wij een halfrond vergden om er alleen te zijn, het andere bleven bewenen. Wij legden achter ons leven een tuin aan, ook een register van allen met wie wij nog zouden bijpraten, staren, verhelen. Wij meden de liefde en lieten de tastzin, schreven hooghartig de toekomst af. Zoek ons niet meer, wij…

Het is waar. Het liefst ligt ze in bed. Met achter haar het open raam, het geruis van de bomen, het geluid van de voertuigen die van A via B naar C gaan. Met aan haar rechtervoet de poes, aan haar linkerhand de krant en in het midden van haar hoofd de rondrijdende gedachten. En papier, zo wit als het laken, de pen tussen de tanden,…

toen de bomen zacht bewogen groeide een bloesemend verlangen in de broze vleugellamme uren van zijn gekooide leven in onzichtbare verborgenheid zou hij op een winterse dag nooit de sneeuw horen kraken de tinten van de dageraad niet gadeslaan hij zou wie hij was nooit kunnen tonen toen de bomen zacht bewogen brak hij door de tralies…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt, van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering, verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, en mij nu beschimpen…

Misgrijpen, vreemd woord zul je vast denkend aan de trap plaatsen tegen mijn bank de greep glijdend er van af te kunnen steunen dan grip nietwaar?…

*201* Griezels in hun waarde laten doe je allesbehalve door zeer Nederlands als bange schapen op drooggemalen land om de zaken heen te blaten Iedere griezel is van geboorte evenveel waard gelijkwaardig, maar desalniettemin niet gelijk, niet hetzelfde noch een statistische werkelijkheid Tegelijkertijd is geen griezel uniek…

Duizend verhalen zou ik kunnen vertellen- en toch is er altijd nog 1 meer. Over de man met zijn winkelwagen die verzadigd door mijn straat reed. Op mijn hoge hakken verliet ik het gebouw, want bouwen schort tegenwoordig, het wankelt, het kraakt. Thuis vertelde ik het: bedrukte truien liepen de winkels uit, zij kon mij niet luider…

afgeschermd van het lawaai het chagrijn dat terugtrekt de gedachte wenkt de lege leegte verlost dit moet verdwijnen zelfs als het wild groeit levend door de polyfonie van de wereld lichter door de liefde vreugde verspreidt zich meer dan onbekende delen samen kunnen zijn dit zal verheffen wat behouden blijft geconserveerd en wel…

Eindelijk vrij in open veld waar meer te zien is dan me lief is Niets dat mijn aandacht trekt en een obstakel is dat verborgen houdt wat onzichtbaar is Een bliksemveld van inzichten die zichzelf bewijzen als je eenmaal oog hebt voor de hartslag en de adem van de levensboom waarin je beweegt Dan is het moeilijk om weer blind te zijn…

In verre velden, ver voorbij het licht, in onbestemd gebied, zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag. Starend in een kop zwarte koffie, zwart en zwaar als obsidiaan, berust ik in de gebeurtenissen van de dag. Het geroezemoes van stemmen als achtergrondruis — onhoorbaar, maar doortastend — vermengt zich met schaduw en rook. Nog…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

Die Ockeloen is, als je het mij vraagt, een vreemde vogel a rare bird, om zo roekeloos met zijn onvermoede krachten te smijten enkel om zijn collectie peperdure elpees uit te kunnen breiden of naar de sterren in het bos te gaan om zich er te wijden aan het musis sacrum, de geneughlycheden des gemoeds maar kennelijk had…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

*76-IV* de boom vraagt niets dan één open blijvende horizon de aarde draagt onder onze voeten geen last geen luisterende frisse wind -die waait laat ons niet storen door het ritme dat geen haast erkent niets achterlaat niets wil slechts eenvoudige nabijheid het moment zijn laat dat natuur reageert met stilte…

In het oog van de storm vind ik een tijdelijke rust, een kathedraal van stilstand waar ik even mag verblijven. Hier vertrouw ik mijzelf toe aan een innig moment, sentimenteel, intiem, volledig aanwezig. De stilte is scherp, bijna tastbaar. Ik laat mij dragen, zoals water zich zonder verzet naar de zee laat voeren. Alles hier voelt…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

O zomerse jufje het is je wellicht ontgaan, heel misschien maar ik heb mijn reactie op jouw cirkelredenering verwerkt in mijn boys from brazil Wat ik daarin vertel zou ik met alle liefde kunnen copypasten en alhier onder jouw neonatale product repliceren maar dat schiet niet op zet geen zood aan de dijk en helpt jou daarbij ook…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

De sprookjes uit mijn eenzame jeugd zijn verbannen naar een onbestemd land met erwtensoep en luchtkastelen en een prins op ijzeren schaatsen de winternacht brengt me Sneeuwwitje maar dit keer zonder zeven dwergen ze heeft gezelschap van een roedel wolven en is op zoek naar sappig mensenvlees de sprookjes uit mijn ouderdomsjaren zijn minder…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…