413 resultaten.
Breekt toch de betovering
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
675 in de stilte
van de morgen
als de zwaarte
nog aan bomen hangt
het zwart van nacht
zich lichtend keert
in weer verwachten
van een zonnedag
voel ik de spanning
die het onweer bracht
beladen dragen bladeren
nog hun regenlast
pas als een lichte wind
de takken suizelt breekt
toch de betovering lost
magie in nieuw beginnen op…
Plaats, waar
gedicht
3.1 met 41 stemmen
17.597 Het onweer blijft uit.
Maar waar? Net als.
Was ik maar weer
plaatselijk verdoofd!
Scherpe honden slaan aan
in bruine mist.…
zal ik zucht wezen....
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.825 zal ik een zucht wezen
de streling
die regenboogspiegeling
van wervelende kleuren
dansend
doorheen het fraaiste licht
gebroken stralen
waar liefde weerkaatst
het onweer voorbij
dagen hernieuwt
zal ik stilte zijn
het zachte bedaren
die kreet in het ijle
door iemand gehoord
die ene zucht
ontsnapt aan jou lippen
in…
Vreugde
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
1.803 Leven
In je dromen
Is het mooi
Je gedachten
Vullen de ruimte
Mooie gedachten
Kleurrijk
Vrolijk
Blij
Mooi,
Anders, anders dan het echt
Leven in het echt,
Met de zon,
De zon boven je hoofd,
Soms regen,
Soms onweer,
Soms wolken
Maar vreugde,
Ja vreugde,
Vreugde, vreugde is mooi.…
zij aait water
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
920 zij aait water
vingerkes
hoofdje vol dromen
springvloed kent ze niet
onweer nadert
blikken machines razen
de woekerwolf wacht
lacht
want zij zal welkom zijn
klemmende kaken
de schaduw valt reeds
over haar veldje
haar plekje op de wereld
wit en schoon en nieuw
aan het zoute water
hoofdje vol dromen…
Het boomt niet zo tussen ons
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 zodra ik een stukje groei
steekt hij zijn takken uit
niet om mij te helpen, nee
hij ziet me liever aan zijn voet
soms hoor ik hem wat kraken
wanneer de wind ons schudt
ik buig dan diep, bemoei
me niet met zijn gemoed
hij kan me raken, zijn kruin
hangt naar onweer en zwiept
en zweept en met heel m’n bast
hou ik me aan de liguster vast…
huiswerk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.009 het is laat
dan denk je
vraag niet
want je bent moe
je luistert
naar muziek
je hoort
de regen het onweer
de muziek
die z'n gang gaat
steeds verder weg
steeds dichter bij
sluit je je af
opeens een gedachte
schrijf je iets
op een rechte lijn
voor morgen op school
neem ik je
in mijn armen
fluister je…
Dooi
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
2.509 Oneindig blauw de wereld buiten,
met onweer dat diep van binnen woedt.
Helder zie ik door het tuinkamerraam
de onvrede die mijn roetzwarte geest voedt,
het glas dat mij afsnijdt van de lente:
buiten het voorjaar, binnen een strenge vorst,
met zicht op ontluikend groen de vraag
of de dooi ooit nog op mijn hart een aanval doet.…
Zomer
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
150 De zomerzon brandt fel
en velen zuchten,
we zien natuurlijk liever
alleen de blauwe luchten
maar regen is ook nodig
en bloemen zijn zo mooi,
als brengt het onweer schade
aan heel die zomertooi;
Laat ons nog even wachten,
-we oefenen geduld,-
dan komen koele nachten
en is de droom vervuld.…
Weemoed
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
926 Over de huizen legt
En in stilte
Mijn oren verdooft
Niet het ontbreken
Van vogelgeritsel
Onder de pannen
Ook niet de geur van stamppot
Wat me weemoedig maakt:
Het ontbreken
Van uitbundig zonlicht
Kinderstemmetjes
Laat op straat
Geuren van zonnebrand
Geschroeid vlees
Herrie bij de buren
En gedonder
Van een zomers onweer…
Intershit
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
906 In inktzwart duister
sluipen letters nader
waar verstand op nul
de geest
angstvallig
negeert
spelen flitsen
donderend geraakt
het spelletje
onweer
ziek de taal
welke woorden
vermoord en
gedachten
verstikt
nauw verbonden
wankelt
de laatste zin
schreeuwt het
krampachtig uit
het houvast
verloren…
gebleven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
418 het moeras
tussen land en water
waar je wieg
geen grond vond
om te bestaan aan
de korsterige oever
hoorde je de zuigende
tijd het nachtelijk
kikkergezang
liet het onweer je huilen
was je bang voor de
zuchtende wind
moerasruiters
verborgen je
kleine lichaam
met gesloten ogen
de drassige bodem
zou je bewaren
je kermde…
alles wat je hebt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
526 er waren vogels met veren van onweer en dreiging
er waren uitzichten die alleen jij hebt gezien
er waren oceanen van wachten
er waren stromen van het leven die je leerden mee te bewegen
er waren kersenbloesems die spraken van geboorte leven dood en wedergeboorte
er is graniet en goud
er is smelten en bevriezen
er is binnen- en buitensluiten…
de doodsteek
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
908 spaar mij jouw woorden
als vlammen slechts
leiden tot as
en de knoesten spetteren
in ogen van steen
waarin ik ooit nog zachtheid las
uit een teder hart van veen
scherpe messen trekken
door merg en been
en als schilden slechts dienen
het onweer te kaatsen
dan raakt de pijn
gevoelloos en verdampt
om zich naar de doodsteek
te haasten…
Er was eens
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
670 Schik de geplisseerde rok
om je ronde buik
gaap, omdat ik je verveel
moe bent of onderweg
Het regent hagelstenen in mijn hoofd
het onweer is niet ver meer af
Jij hebt je rubberlaarzen aan
ik ren uit alle macht, omdat ik
nog niet vliegen kan, zweven desnoods
Als je me inhaalt, mijn teerbeminde markiezin
hertogin van Carabas…
Klaarde op in blauwe ogen
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
501 je blik keek
lichte wolken
in een heldere lucht
je stem stak op
in een aflandig
koude wind
ik zag de bui
al hangen in de
strakheid van je kin
letters neergepend
in schaduwwoorden
druppels vloeiend op papier
zinnen bliksemden
strofen donderden jouw
gedicht tot onweer hier
je klaarde op
in blauwe ogen toen
je lach was doorgebroken…
Dans
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
663 De ongenaakbare oude zee
zal niet met je dansen
In zilte nevels danst zij weg
met de geesten van de dood
Haar rusteloze danse macabre
met donkere despoten van de nacht
De wind blaast onweer in de wolken
strijkt over het hart van de storm
De oude gulzige zee
zingt van zwarte diepte
Van saudade dat vreemde verdriet
van zee en…
het stemt droevig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
453 het stemt droevig
de naamloze dode
het verzwegen kind
de naar binnen gekeerde ogen
van de vergeten man
de krassende strepen
van het rode potlood
de verdwenen weg naar huis
de dreiging voor het onweer
de achtergebleven appels
in het gras
de leugens van ver weg en dichtbij
de donkere toonsoort
van nagelaten woorden
de droefheid…
Nog kleurde je lach
netgedicht
4.8 met 27 stemmen
479 ik zag je
donkeren
in de met licht
doorschoten
wolken
nog kleurde
je lach in het
al duister geweld
natuurlijk
was jij bang
zoals zovelen
voor het
plotselinge en
ongrijpbare dat
zich manifesteert in
elektrisch ontladen
na immense klappers
zonder weerga
in grijs vallende
schoonmaak wist
het onweercomplex
gelukkig weg te komen…
Opklarend dichtbij
netgedicht
5.0 met 79 stemmen
459 jij buide op
een exceptionele
onconventionele
manier met open
sluizen en een
stralende hemel
ik heb je
donker en dreigend
gezien waarbij
spanning de
groene kleur van de
donderkop aannam
tussen sissende
ontladingen en
bolvormige bliksems
explodeerde chaos
en toch wist ik jou
opklarend dichtbij
jij doorbrak
de stilte die…
Spoken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.147 De bronzen klok dreigt een duister uur
als zij de twaalf slagen galmend slaat
en waarschuwt tegen ‘t duivelskwaad
verpakt in het helse hemelsvuur
dat zich laaiend in het maanlicht baadt
en bloederig langs de wolken schuurt
voor het zijn gele gif naar aarde stuurt
met de zwarte bezieling van zijn haat
in het blazen nevelt salpeterzuur
zijn…
Het is gewoon haar spel
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
1.147 ze twijfelen
en blijven beiden voor de deur
zij
met haar rieten zonnehoed
en hij
met zijn zwarte paraplu
tjee wat een gezeur
wat zijn ze wisselvallig
zij
speelt graag mooi weer
en hij
vangt dan de bui wel op
ik zou ze
van hun plekkie willen rukken
maar dan zijn ze uitgespeeld
krijg je er gedonder van
en dat is een beetje cru…
Vals zonnemoment
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
426 zij greep
een donkere wolk
tijdens zijn vlucht
door de lucht
verijsde de druppels
hagelde ze wit uit
aan de zwarte kant
van de dreigende bui
nog scheurde
spanning zijn bliksem
langs kartelige randen
om in donder te aarden
zij lachte in een
vals zonnemoment
regenbogen dichterbij
kleurde zo dit schouwspel voor mij…
Chewbacca 3
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
902 de meteoren
ze slaan in op het vrachtschip
de melkweg roert zich…
onweersbui
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
662 regengeroffel gaffelt
monotoon en toch melodieus
tegen aangedampte ramen
waar gordijnen triest
hun manen laten hangen
in de verte weer licht
weerlicht het hier nog steeds
- trekt God nou echt een foto? -
en zorgen dreigende donders
voor branding zonder zee
afwezig deuntje op de radio
geeft een beetje veiligheid
nietigheid…
Signum
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
2.420 Het rommelt. Wolken breken. Mens en beest slaan op de vlucht
maar wij houden ons staande in twee strandstoelen
zo lek als een mandje.
Over de wateren donderend de stem en bliksemend de vinger
die splijten kan in een punt des tijds.
Ik bibber en ik bid.
Gerardus wil weten wat ik doe. Ik zwijg in alle talen.
Mijn schaamte is een schild een…
Nietig
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.129 wilde lasso's van ontladende kracht,
bliksems die zich in verten kruisen,
drijven dreundondersalvo's tot druisen
voortrollend in de ijldiepe nacht
rukwinden wreken zich op iedere kruin
bladerloof juttend over veld en wegen
over land gutst de hevigste regen
beken zwellen tot wildkolkend bruin
uit krakend en bonkend hemelgeweld
wordt ijsloden…
stort de bui
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
689 verschroeid gras ligt loom
het iele hoofd op dorre akkers
waar het zwoegend wacht
op wat regen in de nacht
lacht een blinkend blik
op uitkijk voor wat roest
die ook zij weldra verwacht
een beetje kleur in elk bestaan
ruist het in de verte zacht
en vochtig zonder wroeging
over buiten nat en zo weer droog
van straffe ritmes zonder betoog…
Vlucht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
875 een gelig licht bruint irreëel
de blanke houten schuur
een eerste druppel spat tot kroon
op de arduinen muur
het zacht gekeuvel op ’t terras
wordt stilaan animeus
geroffel op de parasols
maakt pimpelaars nerveus
bij glasgekling en stoelgeschuif
wordt hier en daar gegild
de vlucht naar binnen wordt gestart
met dienbladen als schild…
Een vlucht in extase
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
491 ik drijf buien uiteen
men de wolken
tot zij uitgeraasd zijn
boven het vlakke land
span de wind
voor mijn wagen om
ze stormenderhand
weer op te jagen
bliksem licht op
als we de aarde raken
wielen aan bruggen
en kerktorens haken
donder rolt
bulderend door lagen
warme en koude lucht
een vlucht in extase
ik heb dit fenomeen
al…