15545 resultaten.
Kloosterstilte
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
526 Een woud met de kolossaalheid van
een jak gereduceerd tot een zee
van schrompelhoofden, de wenselijke
wedergeboorte kiemt reeds in ‘t verval
als bruine vlinders alleen nog neerdalen,
en oude angst vervaagt in troostvolle rust.…
HOLLAND
poëzie
3.9 met 36 stemmen
5.787 Grauw is uw hemel en stormig uw strand,
Naakt zijn uw duinen en effen uw velden,
U schiep natuur met een stiefmoeders hand, –
Toch heb ik innig u lief, o mijn Land!
Al wat gij zijt, is der Vaderen werk;
Uit een moeras wrocht de vlijt van die helden,
Beide de zee en de dwing’land te sterk
Vrijheid een tempel en Godsvrucht een kerk.…
Holland
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
895 Dit is het Holland
waar ik van hou:
het groen
tegen het blauw.…
HOLLAND
poëzie
3.6 met 18 stemmen
6.544 De hemel groots en grauw.
daaronder het geweldig laagland met de plassen;
bomen en molens, kerktorens en kassen,
verkaveld door de sloten, zilvergrauw.
dit is mijn land, mijn volk;
dit is de ruimte waarin ik wil klinken.
laat mij één avond in de plassen blinken,
daarna mag ik verdampen als een wolk.…
Nog eens Holland
gedicht
3.6 met 42 stemmen
20.563 Kom kameraden, klim eens op een krant
en jubel dat we Holland willen houen.
Of ga eens juichen aan het vlakke strand
en waai van Callantsoog naar Westerschouwen.
In vijf minuutjes ben je al verkouwen
met natte voeten en een neus vol zand.
Al scheppend zag God neer uit den hoge
en scheidde toen het natte van het droge.…
Holland
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
703 Droge voeten bij te hoog water
wat er overblijft komt later
we hebben god daarbij ingedamd
met de natuur in eigen hand
alles genomen voor wat het is
niet veel anders vlees noch vis…
Holland
poëzie
4.4 met 7 stemmen
2.893 Wat zijt gij klein Holland
Met al uw velden en vlakke wegen,
Met uw rampzalige aardappellanden,
En uw vreeslijk droefgeestige regen,
En uw lage goedaardige stranden - -
Maar groot toch is de zee Holland,
Waaraan gij langzaam zijt verschenen,
Waaruit ge als een schelp zijt geboren,
Die zingt door uw hele land henen,
Dat elk in zijn ziel haar…
HOLLAND
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.660 Wat zijt gij klein Holland
Met al uw velden en vlakke wegen,
Met uw rampzalige aardappellanden,
En uw vreeslijk droefgeestige regen,
En uw lage goedaardige stranden - -
Maar groot toch is de zee Holland,
Waaraan gij langzaam zijt verschenen,
Waaruit ge als een schelp zijt geboren,
Die zingt door uw hele land henen,
Dat elk in zijn ziel…
Hollands
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
493 We leven met elkaar in bange dagen
Dus kijken we en masse Hoe Holland bakt
Een appeltaart is in elkaar gezakt
Van Duin loopt ouderwets te donderjagen
Een uurtje even niets dan zoetigheid
Voor heel- en halve garen: 'Bakkers,...Tijd!'…
Holland.
poëzie
4.2 met 5 stemmen
1.400 Ik ben de zoon van Holland! O, niet de eerste,
Want ik weet wel: met ogen die beminden,
U eeuwen lang der mensen ziel bezag,
Maar toch gevoel ik me onder de allerteerste
Van al Uw Liefde' en, sinds 'k U zó mocht vinden,
Denk ik: heil hem, die daarvan zingen mag.…
Holland
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
224 Het oude gezegde, na regen
kom je zonneschijn tegen,
is een waarheid als een koe,
dat geeft ieder ruiterlijk toe.
Hij legt zijn blote bast te zonnen,
maar nauwelijks ermee begonnen
of de eerste druppels vallen weer
heel fris op zijn fraaie tors terneer.
Dat is Holland in een notendop,
altijd vol verrassingen, echt top.…
hoor en wederhoor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
658 dus soms niet vergeefbaar
door de leesbarbaar
ja, hij vergeeft maar zelden
de boude andere auteur
hij die zulke taal
niet steeds verstaat
lees en wederlees
brengt soms eens
gewone klaarheid…
mijn school
netgedicht
3.5 met 57 stemmen
3.323 het was een oude school, ramen waren hoog
de schaduw van de meester boog zich in een kring
voorover in de glinstering van het oude stof
wij kinderen zongen in onze Friese taal
als herkenning bij het uitzicht van het raam
kinderstappen in uitgesleten marmer
als kind in een onvoltooide tijd
waarin niets is verloren gegaan wat ik leerde…
Indië
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.431 Het oude Fort waar Hollands
Glorie werd herdacht en hoog
daarboven al die sterrenpracht.
Nog steeds ervaart men in 't grote
magazijn, en in die oude huizen
de heimwee van weleer, de verre
echo van zovele voorbije levens
met daarbuiten de oude palmen
die altijd rustloos zullen ruisen.…
Eet smakelijk
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.009 Gaarne gelet op kaas ons kaasproduct
in kant- en klare maaltijden
Zou je denken ons Hollands gehucht
hoef je hier niet over na te denken;
Nu is bewezen door de bond dat arolooge kaas
in zekere zin een vast patroon is in Hollands pizza kaas.…
Fragmenten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
112 Plotseling begrijp ik
het geheugen is de echo
niet het bestaan zelf…
Hollands vlag
poëzie
2.5 met 2 stemmen
857 Hollands vlag, je bent mijn glorie,
Hollands vlag, je bent mijn lust,
'k Roep van louter vreugd victorie,
Als ik je zie aan vreemde kust,
'k Roep van louter vreugd victorie,
Als ik je zie aan vreemde kust;
Op de zee en aan de wal,
Hollands vlag gaat bovenal,
Op de zee en aan de wal,
Hollands vlag gaat bovenal.…
Belofte
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
2.051 Ma's oude klok
Snijdt de warme tijd
In kleine eeuwigheden
Goedkeurend, tevreden
Haar aanwezigheid
Met een blauwe hap
Veilig schuilend
Hoor ik wilde wind
Door de verlaten
Den Helderse straten
Klagelijk huilen
De klok slaat huiswaarts
Terwijl een machtige storm
De Noord-Hollandse kusten plaagt
Mijn kraag hoog opgezet
Warm ademend…
Tied van Leve
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
117 haore hove
rust so sottecke op miene herfste,
droomt van unne lange soomer
daer icke nog jaege,
renne langs ’t strande
ende om unne glimlache vraoge,
sie om unne reikende hande.
die afstand drieft al dunne ferre,
’t slape is dieper as ooit,
sezoene nervet miene vel,
jonkhede verdwijnt,
miene toekumste dooit.
haore wange
verraodt verte…
As den dach van merrege
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
183 .
vertèl mîj van drome, nogh verborghen,
maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme
ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer,
die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd
.
die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier,
en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd
.
herinner mîj aon den dach van merrege,
die vertèlt…
hier
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.229 neem mijn hant,
en wees niet bevreest
als ick trecke
door levende velden
met voelende bosschen
alomme
want dickwils is een mensch
te seer bedeest
om sich als deelende,
roepende stemme,
kenbaer te maken…
Beklemminge
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
425 Langhs d'ackers
van schroom ende schuwe stille,
slenter ick
teghenwindsche stappen,
aerzelende om onghericht
in een verwarrede droem
te treden ende te verdwalen.
Neerwaerts
ghekeerde ooghen
beghrenzen als
beklemmende bundelen
van swart licht,
die meer ende meer
de ademende borst
omhaelen met stomme banden,
Totdat…
wederrust
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
109 stilte en is niet altoos
gevuld met leegte.
somwijlen
rust daarin een vrede,
zeldzaam van geboorte.
zij komt niet.
zij is er.
en voor men het weet
ligt zij over herte en gedachte
zonder geweld.
dan is er slechts
alleenzijn,
en een tevredenheid,
waarin de ziele,
zonder woorden,
gekust wordt.…
Verbeeldinge
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
65 Nog een wijle
spreken mijne ogen
nog niet vermoghende
tot wederrust te neigen,
want zij aanschouwt mij immer aan.
Mochte zij mij willen,
mochte zij met mij
ten slaapwaerde gaen.
Zeker zal zij geuren
naer laet-herfstigh rozenbloet,
ende haere borsten
begeeren een lentebloesem te onthullen.
Het zijn mijne lippen
die dorsten…
aan den oever der wederkeer
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
133 spreeck niet van later,
want later woont niet in mijn ure.
dan ben ick reeds
wechgegleden uyt uwen tijt.
.
maer nu
drijf ick op de rimpelen,
lichtblaeuwe wateren,
gelijck een stille ademtocht
onder den hemel.
,
alsof den deze
mijne glimlach bemint,
alsof het hooghe
mij wederkent.
.
ja, ick ben ick,
ende voor een corten stond
gevoele…
Achter het gheduld
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
169 het wort weder stille om mij henen
ofte krimpt het buytenland
oock van binnen, in mij selven
heeft elck mensch dat ghemeen?
sal het een verslavende vryheyt sijn
die u ende mij verblindt,
wil ick gheene angste ervaren
„het goede is mij immers welghesint”
schreeuw ick
om mijn selven te bedaren
doch de schaduwe naedert nu snel…
de dichtende in mij
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
61 .
wat sal dit noch
tot wordinge brengen
vraghe ick mij af
.
want herhalen doe ick
al heet het dan
anders gheseght
dan ghij het segt
.
somwijlen voeghe ick mij
naer den heerschenden aert
soo die al heerscht
of naer mijn eyghen stemme
soo die tenminste
herkenninghe duldt
.
ende immer dat pogen
in woorden te vangen
wat…
Gheketent - ’n Slotdicht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
101 mijne siele spiegelt sich
aen 't licht van desen tijt
der verloren oceaen
.
in den beginne was er sien
wazigh noch
als door een sluijer
nu, scherper
.
doch vaker ende dieper
ervaer ick
de verwe van nieuwe maen
.
al is d'aerde
vol van monden
ende kent sij
ontelbare wouden
met handen
.
een mensch wordt
ongevraeght…
In blijde verwachting
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
177 doch de daertoe noodighe daet
volghde niet den ouden wegh
waerlangs het leven
meestentijts sijne wordinge vindt.
.…
Ick ende de Kraeye
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
8 De kraeye, mijne kraeye, buyght haer hooft,
zij verblijft immer op haeren ysren pilaer,
in den hof, die tot mijne bescheidenheyt behoort,
ende ick gadeslae haer terwijl ick woorden soecke of droome.
Doch welcke deught schuylt in dese geberde?
Misschien verbeelt zij den mensch,
die vaert over woelige baren;
eenvoudigh kan ick dat verklaren…