200 resultaten.
Onder bewust zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 Net nu verliezen gladiolen
hun frisheid onder weeë pijn,
droevig lied, afscheidsvlagen van violen,
slopen een nostalgische brug tot een ravijn.
De overkant een illusie, zo verloren
zonder balsem valt het gordijn.…
Zinnen
gedicht
2.6 met 18 stemmen
4.363 Pijnig je geest tot gekwordens toe
tot je de ervaring van de dichter evenaart,
zich boven zich verheffend in de dreiging der ravijnen,
tot hij van extase vrijwel buiten westen raakt.…
een laagland zonder dijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
916 ik schep werelden
van pool tot evenaar
kies landen aan de stranden
met een goddelijk gebaar
soms laat ik woestijnen
verdwijnen in de regen
van een ogenblik, in even
lente ben ik al in mijn schik
ik breek de berg tot rots
storm stof door de ravijnen
zorg dat ze verdwijnen
in een laagland zonder dijk
dan heeft de zee het rijk
alleen…
Ik geef op... of niet..
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
1.661 Ik sta aan de rand van het ravijn,
nog even, dan is het voorbij de pijn.
Nog even, en dan is alles voorbij,
dan laat ik mijn hart voor altijd vrij.
Ik twijfel nog heel even,
zal ik het allemaal opgeven?
Het doet allemaal zo'n zeer,
ik kan gewoon niet meer.
Ik kan niet winnen van die pijn,
waarom moet het toch zo zijn?…
In de trein
gedicht
3.3 met 18 stemmen
15.363 Wijnbergen, ceders en ravijnen,
Gedoopt in het zacht avondrood,
Vallen ons zo maar in de schoot
Door de geopende portieren.
De trein snijdt de meloen der wereld
Met 't lemmet van zijn vaart uiteen;
En blinkend vallen, één voor één,
Arcadië, uw schijven open.…
Religieuze vriend
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
641 gebreken
en in de zwoele nanacht
van onze zwijgvoltooiing
zijn er allerlei bewijzen
voor het simpele feit
dat ook hersenschimmen
kunnen dansen
aan de rivier en naast de vijver
onder de maan op onze planeet
jij warmt mijn ziel bij nacht
tijdens de meest intieme
droomafwezigheid
ik begeleid jouw wandelstok
langs diepzinnige ravijnen…
De zaag jankt het profiel
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
713 heb mijn tuinen ingericht
in de kleuren van mijn leven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik de gedrochten
mijn hamers zingen vormen
de zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
maar hun geest is nog dociel…
Troost
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 Hoe hoog zijn bergen die men niet kan overwinnen
Hoe diep dalen en ravijnen waar geen bodem is
Hoeveel de redenen die wij als uitvlucht verzinnen
Hoeveel lopen wij door beschuldigingen mis.…
De Dood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
535 De dood slaat diepe gaten:
alles wat je los moet laten
verdwijnt in een zwart ravijn
waar alleen verdriet en leegte zijn.
De dood slaat diepe gaten.
Het leven neemt ruimte om te dansen
en moet daar vaak voor snoeien.…
een vagebond streelt bergen rond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
590 een vagebond
streelt bergen rond
werp duister in ravijnen
de vingers van zijn handen
slijten door de jaren heen
de tanden van de kammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit het vuur verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
en blaast met wangen vol
de wolken…
De immoralist
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
1.213 door zelfdoding
ze schaamt zich voor haar gedachten
zo'n tragedie overleeft hij niet
haar liefde en zorg zal hem genezen
Hij slaapt z'n roes uit voor de haard
z'n snurken maakt de kamer onleefbaar
op 'n fataal moment in 'n mensenleven
met de toekomst in wankel evenwicht
Discrepantie tussen meisjesdroom en
werkelijkheid, 'n wenkend diep ravijn…
Parabolen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
457 Het moeten wonderbloemen zijn
als veilige berm geplant langs
steile paden van ravijnen of
in uitzinnigheid te bloeden in
de fata morgana van woestijnen,
waaruit uitgestoken handen groeien
en tranen en geluk over wangen
vloeien om in een melancholisch
verlangen te verzanden, beweegt
het telkens als ik het betast, vult
de schroom, om door…
Veertiger jaren zomers
gedicht
2.0 met 89 stemmen
14.115 roestige fietsenrekken
ze laten heftig naar pis
ruikende bunkers achter om
de herinnering aan hun levenswerk
concreet te houden
van verre komt nog
wat gerommel, de lucht
strak en bladstil
Eigenlijk meer het seizoen
voor de tour de france
in de dagen dat er nog wel eens
boerenzonen een half uur namen
of diepe ravijnen…
Een helling vol beloften
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
603 ik heb mijn tuinen ingericht
steen heeft mij zijn kleur gegeven
ik streel de wind met mijn muziek
in rotsen gaat mijn stemming leven
ik heb mijn handen leeg
een helling vol beloften
mijn ravijnen zijn te geef
daar stort ik mijn gedrochten
de hamers zingen vormen
mijn zaag jankt het profiel
uit de ogen spreken normen
hun geest is nog dociel…
Zelfkant
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.145 Want ‘k weet, er is waar men het leven slijt
En toch niet leeft, zwervend meer eenzaamheid
Te vinden dan in bergen of ravijnen.…
vlammen vertellen uit vuur zijn verhalen
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
740 de vagebond
streelt bergen rond
werp duister in ravijnen
vingers van zijn handen
slijten jarenlang de tanden
van scherpe bergkammen
zijn mantel wappert over
heuvels en in dalen vertellen
vlammen uit vuur zijn verhalen
zijn armen zwaaien en
draaien de wereld wijder
hij is de bevrijder van de wind
blaast met wangen vol
de wolken…
herkende je in takkenbreuk
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.096 woestijnen doorgeploegd
in hete vlaktes naar je spoor gekeken
door zon en wind gegroefd, niemand
heeft ooit van mijn zweet geweten
ik struinde door het hoge gras
van eeuwig glooiende savannen
herkende je in takkenbreuk en pas
en dacht je jagend zo te vangen
in bergen vond ik je profiel
maar je wilde niet verschijnen
ik hoorde echo's in ravijnen…
IERLANDS STEM
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
472 Glooiende weiden
verbergen aan hun voeten
kleine ravijnen
vol koele loverschaduw
en begroeide rotswanden.
Op blauwe meren,
door zware keien omrand,
blinkt de stille ziel
van misschien lang vergeten
én blijvende verhalen.…
op één lijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
512 diepte in
vanaf hangend aan bovenste sport
omhoog kruipen
hoofd tussen sporten
spelen met spijlen
omgekeerd spiegelbeeld
hiphop naar boven
maar niet perfect
toch over denken
mannenkoor zingt niet synchroon
onaffe wegen met cirkels in het zand
verderop liggen mensen
in de zon en verdwijnen
altijd gevaar voor plotseling ravijn…
Milieu nog maar een keer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
484 Als een trein
richting een ravijn. Niks dan brokken, ver-
wrongen staal en stof dat omhoog vliegt.
En resten geschrokken achterlaat.-…
ZELFKANT
gedicht
4.0 met 4 stemmen
2.727 Want 'k weet, er is waar men 't leven slijt
En toch niet leeft, zwervend meer eenzaamheid
Te vinden dan in bergen of ravijnen.…
ZELFKANT
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.093 Want 'k weet, er is waar men het leven slijt
En toch niet leeft, zwervend meer eenzaamheid
Te vinden dan in bergen of ravijnen.…
het verborgene in plooien
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
849 ik zag je bergen kleurig landschap glooien
je rots onzichtbaar in ver perspectief
ik voelde het verborgene in plooien
maar had het zonlicht en je geuren lief
ik zag je water vallen langs de breuken
het zwart van de ravijnen donker diep
golven moesten vaak een uitweg beuken
als jouw rivier haar stroomgebied verliet
je passie moest ik los…
wenkt stilte met het koude gezicht
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
1.214 kom met me mee
of zal ik je dragen
het land is zo leeg
zonder leven en vragen
overal steen
de wind zingt zijn lied
langs ravijnen en neuriet
refreinen alleen, alleen
ik heb muren gebroken
voegen gewrikt
liet eenzaamheid komen
uit leegte in dromen
nog zijn we gebonden
de wereld vergruist
het licht in het glas
ontbindt zich tot zwart…
voorheen wemelde het
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
273 voorheen wemelde het
buiten van anderen
naar binnen in mij
waar alles en iedereen
zich vrij nestelde
op vertakkingen van
míjn corpus callosum
intussen dus
hang ik hier afgedankt
zonder lumpsumvergoeding
voor iets noch iemand
aan de rand van het ravijn
een diepere bedoeling
zoekend voor dit zijn
de doorwoekerende tijd
in onbepaaldheid…
requiem voor een dwaas
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
615 inhaalt en
onderuit schopt
zijn sterven zal komen
en gaan zoals hij leefde
onverwacht en meedogenloos
voor de gevolgen, hij wist
wat zijn geheugen moet zijn
en betaalt elke dag
met nog een dag minder
de vrijheid van zijn wil
banaal bedil om meer
dan hij verdient
weldra zal hij dan gaan
gesprongen en gevlogen
overdonderd in een ravijn…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ze antwoorden niet
Ik leef nabij de afgrond, voor ’t ravijn
nu de smart mij vrijwel heeft gebroken
Vele zwijgende woorden doen mij pijn
allang voordat ze worden uitgesproken
Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t intens naar neerslachtigheid neigt
Tranen biggelen mij nu over de wangen
omdat de stilte zo niets ontziend zwijgt…
Deze nacht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
484 Deze nacht voeren stromingen mij naar open zee,
ik zie hoe Atlas de hemel op zijn schouders draagt,
hoor hoe lange armen muziek naar bergen en ravijnen leiden,
deze nacht zweef ik met Apollo boven het landschap zonder tijden
lig ik geketend in mijn windstille denkraam,
weet ik dat alleen vogels de taal van Aeolus verstaan,
glijdt Ariadne’s…
Stokdoof?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 Mede geënt en geïnspireerd op het snelwegsonnet van Jan de Woordenaar, zijn bolide slingerend langs smalle lindelanen en vervaarlijk
diepe ravijnen -
een duet tussen een wegpiraat en zijn Oostindisch dove passagiers
______________________________
Ik ga tekeer met dijenkletsplezier
Een dove kwartel springt op
als plevier
En zelfs een feniks…
Tour du mal
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
538 Na beulen sleuren eenentwintig dagen
Drie weken afzien klimmen dan weer dalen
Wacht er - elke seconde telt -
een prijs
Al ben je uitgemergeld, uitgewoond
In maillot vert of blanc of maillot jaune
Wat moet dat moet, want gaten dichten loont
Een sprint aantrekken, langs ravijnen scheren
Je leven zelfs met doodsverachting wagen
En 's avonds…