958 resultaten.
Treurnis
poëzie
3.7 met 13 stemmen
2.257 In de lente met het eerste groen
is mijn leed geboren
nu geven de bladeren schaduw en doen hun ruisen horen
en mijn leed leeft sterker als toen
en het zal niet welken met het welkend lover,
het gaat niet over
1926…
knarsende tanden
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
594 Het lukt me niet
Wie niet ziet
Geen mooie dood
maar een rijnvis
Observeerde m'n bron en
Meanderende lang voordat
Woorden überhaupt kropen
Meeuwen brengen eb en vloed
Zodat het ruis en licht zo niet
Prijs geeft zo zoet
En het Andreas kruisingedicht
Maakt alles zo spannend en smoel
Vergeef me dit versje zonder doel
Het ruis schuimt…
Denk niet
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.195 Denk niet dat ik er niet meer ben
als mijn as wordt uitgestrooid
en verwaait met de wind
dan zal ik ruisen, ruisen
in de hoge toppen van de populieren
word ik meegesleurd met
de zaden van bloemen en planten
zal ik rusten onder
het bladgoud van de herfst
tot ik verteerd in de winteraarde
zal ontkiemen in de lente
ik zal de witte lentekrokus…
Zee
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
1.477 Mijn lippen tintelen
ik proef
de zilte lucht
zand schuurt
zout slaat mijn huid
wit uit
golven ruisen
op de cadans
van mijn hart
overal
altijd
on uit wis baar…
herleven
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.409 zo moet een boom zich voelen
op weg naar de lente
sappen die opwaarts stromen
tot ze zonlicht vangen
in zijn kruin
nieuwe warmte
ontluikend in een blad
dat de kracht van deinen
en ruisen onder de nerven krijgt…
verzwijg ik herfst
netgedicht
3.0 met 10 stemmen
525 wanneer bij ’t slinken
van de dagen de zon
de hemel blauw straalt
het zachte ruisen
van de bomen
de stilte niet verstoort
dan verzwijg ik
nog even herfst
en veins volop zomer…
Verder
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.571 Een ruis in het gewone.
Geen adem in open lucht.
Lopen maar toch stil staan.
Voor realiteit op de vlucht.
Wel willen, maar niet kunnen.
Wie ontwaakt ons? Welke redder?
Stilte… Besef… en dan Verder.…
Kwetsbaar
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
456 IJler dan
de mist om
je heen
ruisen
troostende woorden
als duurzame echo’s
om je heen
sluit je oren
open je hart
alleen daar
wordt de kwetsbaarheid
dunner en dunner
en de stilte
zij luistert…
Omen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
475 Wat onzegbaar is
krijgt als idee
pas vorm
in een gestalt
die zich kennen
en benoemen laat
in des dichters ziel
in de blâren
ruisen woorden
werpen hun schaduw
in namen vooruit…
Verdwijnwinter
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 hoe je stilte kan horen over
besneeuwde heuvels en kan
ruiken, proeven op bevroren
lippen waarom ruis verdwijnt
gestapeld onder dikke lagen
langzaam bedolven als
herinneringen aan iets
als versteende tijd…
Gewenkt en uitgedaagd
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
659 Het plonzen en gesnater,
het ruisen rond het water
en 't uur wordt alsmaar later.
Vught, Zin in Werk, 2004…
Déjà Vu van de camping der regenbogen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.163 Dezelfde ruis
als die van
onder de gloed
van schijnend zijden
toen de zon
van het land langs
”de laars” zich
vermengde met het
onweer van mijn
dromenland.…
het draagt de stilte
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
961 jouw hand glijdt
langs mijn wang
zoals de najaarswind
de bladeren streelt
het ruisen is meer
dan een geluid
iets dat nimmer
verveelt
het duidt op
een geschenk
naar verluidt
het draagt de stilte
als een zoekende bruid…
Allerzielen
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.489 waar de met bladeren
bedolven namen nog
altijd ruisen
rond een dierbaar graf
het stille gemis hier
nog sluimeren mag
ja, alsof het al die tijd
op iets of iemand
wacht
voorbij de dood ooit
van weerzien droomt…
onze duisternis
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
481 verzinkend
in onze duisternis
weten we de wereld wijken
wat van de wereld rest
het ruisen van de regen
het suizen van nachtelijke treinen
die door onze dromen glijden
de warmte
van ons eigen nest…
dat niet
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
612 zeggen dat je
bang bent, zeg het
maar niemand luistert
de bomen ruisen en
en de reiger wacht
onverbeterlijk
boven op een lantaarn
en ik denk en
ik denk aan een volle maan
zeg dat niet
zou zij zeggen: denk aan mij…
lentegloed
netgedicht
3.1 met 16 stemmen
946 hoe haar passie nog altijd in me gloeit
nog stroomt onder mijn verweerde huid
zoals ze heimelijk in mijn takken kruipt
mijn knoppen schuchter blozen doet
zo blijf ik ruisen tot het licht verkort
mijn blad verkleurt verwaait verdort…
Verliefd
hartenkreet
4.5 met 18 stemmen
4.008 Prinses met je droomogen
Toen ik het licht zag
dat je omgaf
je glimlach
het monotone grijs
van mijn wolken brak
je schoonheid
mijn bloed liet ruisen
als een witte branding
van pure extase
heeft zich in mij
onstuitbaar
de passiebloem ontvouwd…
Rust.
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
564 De roep van een nachtegaal
het zacht ruisen van de wind.
Geritsel tussen de struiken
als een rustig zacht gefluister.
Stilte, tot de nacht zijn taak
overdraagt aan de nieuwe dag.…
Poldermodel
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
1.030 De schapen
het blaten
de populieren
het ruisen
de sloten
het gras
de wind
het riet
de wolken
vervoeren
de dijken
bewaken
de dammen
dichten
de hekken
plaatsen
de polders
inrichten
het poldermodel van
ons maakbare nederland…
Liedje uit de mode
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
598 LIEDJE UIT DE MODE
In quarentaine zing ik zachtjes
liedjes van vroeger en als ik
de tekst niet meer weet
verzin ik een nieuwe
Zo blijft het ruisen in het bloed
de didgeridoo klinkt uit mijn merg
fluit de wind in holle bomen…
De leegte
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Ruis die wil genezen,
antwoorden ontmoeten,
heropleven…
Uitademen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
372 Werken en rusten
het buitenleven
geluiden en geuren
De vertrouwde horizon
hoge zilversporen
oplossend in de lucht
Na de oogst
minder doen
minder praten
uitademen
met het ruisen en ritselen
van de wind in zacht winterlicht…
De eikel spreekt
gedicht
3.4 met 30 stemmen
10.317 Waar mijn ontbladerde vader
zijn harige takken laat ruisen,
en de bast van mijn moeder
met welgevallen beziet,
wordt de mier op de grond
door mijn val invalide.
Wellicht word ik woudreus,
en schud met de vuist naar
mijn vader die kromgroeit.…
Droomogen
hartenkreet
3.9 met 24 stemmen
3.490 Prinses met je droomogen
Ik zag het licht
dat je omgaf
je glimlach
die het monotone grijs
van mijn wolken brak
Je schoonheid
liet mijn bloed ruisen
als een witte branding
van pure extase
Je hebt in mij
onstuitbaar
de liefdesbloem ontvouwd…
Muurschrift
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
532 Steen na steen
wordt gevoegd
verband verbindt
geen breuken
welke op een slagveld
bot gevangen hebben
ik luisterde niet
toen jij sprak
stapelde gedachten
op zeker weten
ruis werd gruis
taal is zó poreus…
omaha beach
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
571 toegang tot europa
vrijheid van de geest
was eens geblokkeerd
‘t gele zand rood bevlekt
de golven van de tijd
zij ruisen reinigend
over de honderdduizenden
zo keurig in het gelid
een vredig strand
de verre zee waakt…
Kosmische geboorte
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
642 Oeroud ruisen vult de nacht
met dit weten:
er is geen weg terug,
de verten die ons daar tegenstaan
willen in ons geboren worden.…
Haar herkomstland
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
389 het is
het zachte ritme
van de regen
dat ik hoor
als de golven
overslaan
in het ruisen
klinkt het verhaal
waar kom ik vandaan
uitvloeiend op
het strand spiegelt zij
haar herkomstland
de witte wolk
in het hemelsblauw
de zon verwarmt jou al…
Kunst wordt gefileerd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
461 in contrast
overtreft het licht
zichzelf in helderheid
weg zijn ruis
en zachte tonen
in vervloeien
hardheid kan ook
intrigerend boeien door
scherpte van details
kunst wordt gefileerd
door eigen waarheidsmix
gaan voor alles of soms niks…