590 resultaten.
Haast
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
1.057 Mag ik even voor
dat is waar ik mij aan stoor
misschien vind u dat raar
maar ik maak bezwaar
heb gewoon een beetje geduld
ieder zijn tijd is zo gevuld
men heeft tegenwoordig alleen maar haast
dat is iets wat mij niet verbaasd
nog even dit en nog even dat
hollen en draven het is niet goed voor je hart
nee, bij mij krijgt u geen gehoor
dus…
sorry hoor
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
844 natuurlijk heb ik spijt
dat kussen lag er
net naast je hoofd
en ik wilde helpen
ik weet hoe het hoort
alleen wat onder of
boven moet ik raak het
heel af en toe kwijt
ik was alleen lief
en wat later verbaasd
hoe je schopte en gilde
gesmoord vechtend voor lucht
voor het eerst en het laatst
alsof je hem wilde…
Als alles je voorbij groeit
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
787 Eén lief, één leven
verbaasde mij toen, nu
het scheen alles volledig te geraken
in diep stil zwijgend wezen.…
Schrikkelleven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 Voor het eerst in mijn leven,
ben ik verbaasd en geschrokken,
omdat we toch dóór bleven gaan.
Alsof leeftijd niet bestaat,
alsof we eeuwig leven morgen.…
In aanzet muziek
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
727 ik tokkelde
heel zachtjes
aan je snaar
de akkoordenhand
even vergetend
jij gaf een toon
in aanzet muziek
was blij en verrast
verbaasd de compositie
voor even niet wetend
wist jouw geluid
voelde je huid en heb
de gitaar weggesmeten
alleen jouw akkoorden weten
de harmonie van het leven…
verbaasde kop met grote ogen
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
630 na mijn wandeling in het park
smeet ik mij even op een bank
wat geritsel in de struiken
liet me plots toch even schrikken
een verbaasde kop met grote ogen
keek mij zo onwennig aan
alsof hij me iets wilde vragen:
"neem me mee en… zorg voor mij"
sinds die dag heb ik nu een vriend
een viervoeter met kwispelende staart
de bruine labrador…
ze dicht mirakels
gedicht
4.4 met 38 stemmen
5.919 poëzie haar zang
tonen dragen verre verten
toomloos temperament
haar letters
houden ’t niet binnen
schreeuwen het uit
schreien zouten over schermen
resoneren
voor eeuw’g
op ’s mensen huid
zelfs dan nog
is zij ingesnoerd
haar zegging
springt buiten zinnen
hangend aan haar mouwen
ziet men haar altaar
alles is uit vouwen
spett’rend van…
Driekoningenbrood
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.731 bij Heijn de versslager gesproken
gek van de vraag naar echt wild
steeds weer uit de freezer gevild
hij zei alle records zijn gebroken
hazen van de Argentijnse pampa
struisvogel kangoeroe springbok
uit Australië Zuid-Afrika China
men wil scharrel niks geen gefok
ik dacht wie de boon vond kreeg beloning
die was voor één dag bij ons thuis…
Opvallend blij
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
892 Naderend tot niets
zo klein
een kleurenspel
dat mij tot zwijgen dwingt
zo veel zo vol
ik blaas pluizen van een bol
verbaasd
dat zoveel zaad
zo vrolijk aan de adem hangt
ik ben verrukt van de beweging
van het leven tussen het kruid
ik wil maar kan niet schreeuwen
wat ik schreeuw komt er niet uit
bedwelmd door de bloesem
die geurrijk…
Stijfsel
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.282 Nog eenmaal kijkt zij achterom
de laatste zandkorrel blaast
ze met een verbaasde
glimlach van haar hand
diepe lijnen tekenen haar
gelaat, het dolen moe
laat lachrimpels vechten
met de pootjes van tijd
zij drukken een grimas af
waar menig clown jaloers
op zou zijn, gestreken
lijkt de lach net echt…
De sterrenhemel
poëzie
2.8 met 13 stemmen
9.385 En de aarde zwijgt verbaasd.
’t Gesternte spiegelt zich in ’t meir,
Waarop geen windje blaast.
’t Is alles hemel wat men ziet;
Zelfs bergen vluchten heen.
’t Verdorde blaadje schuifelt niet!
’t Gesternte spreekt alleen.
------------------------------------------
Meir: verouderde uitdrukking voor ‘meer’…
Woordgebaar
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
830 Alles wat zo jong
als het gevoel kan zijn
alles wat zo nieuw
en steeds verbaasd kan zijn
wordt steeds kleiner
in mijn woordgebaar
waarmee ik in de leegte woon
bevreemd de snaren
van mijn luchtcello
ook al droeviger van toon
alles wat zo oud
als het verstand kan zijn
alles wat zo doorleefd
en steeds geweest kan zijn
wordt steeds…
Een klein boeket
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 ik heb de bloemen geraapt
die jij verloor
op het pad naar geluk
er een klein
boeket van gemaakt
vormen in ieder formaat
talenten die
nog niet wilden bloeien
oordelen die maar bleven groeien
verpakt in
doorzichtig papier
linten erbij voor de sier
jij hebt het genomen
verrast en verbaasd
dit geschenk uit vroegere dromen…
Kees
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
631 Ben ook zo verbaasd steeds:
Kees zou zeker 85 worden. Ik niet.
God, zo veel mensen die ik kende die al dood zijn.
Heb ik nog wel eens tegen Kees gezegd:
Kees, ik ken al zoveel mensen die al dood zijn.
Toen was hij dat nog niet.…
Epistelde je leven
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
518 je krulde letters
vlocht woorden
verbaasde zinnen
epistelde je leven
in alinea’s van geven
zonder nemen
totdat je inkt op was
en tranen kwamen
op het wit papier
gevouwen en gepost
het adres niet ingevuld
niemand kreeg jouw schuld
onbestelbaar is zij teruggekeerd
toen jij eindelijk had geleerd
het leven ook te nemen…
Afscheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.178 Hoe ik mij steeds verbaasde,
over die vreemde combinatie
van levenslust en levensmoe.
Dat dwars door de pijn heen leven
terwijl je bezig was te sterven.
En nu, zonder jou
gaat de tijd gewoon z’n gang
zonder jouw oren
om mijn verhalen
te horen.…
VAART......
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
531 Maar nu vaart
er een ballon
met daaronder
een manshoge mand
Verbaasd kijken
mensenogen
over de rieten
rand
Nietig worden wij
in hun ogen
op zijn beurt
door 't oog van zon
En de stroom
van wind
weet nog niet
waar de ballon belandt.…
Morseseinen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
506 Vervolgens gingen we chatten en ontdekte ik dat
je naar muziek luisterde en tomatensap dronk,
wat mij verbaasde, maar jouw zuiverheid is vast
vele malen zuiverder dan de mijne en de spelonk,
waarin ik verkeer, kan jou niet echt boeien, schat.
Je zond me vele malen 'liefs', wat me verbaasde,
maar wat ik wel begreep.…
Onderweg
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.475 Zon brandt voeten vast
in langzaam smeltend asfalt
van de weg altijd onderweg
naar einde zonder weg
Vond mezelf weer terug
tussen menshoge varens
stammen met grote ogen
verbaasd zonder haast
Reisde door 3 landen
rond een enkel punt
maar miste steeds
het echte middelpunt…
Romantische dwaas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
518 het is twijfel die
mij trager maakt
in afwachting
doet zitten of
alles nog wel gaat
ik lach naar zon
droom lente
in een groene waas
maar weet mezelf
een romantische dwaas
nog heb ik
niet afgehaakt
verbaasd over de
snelheid in ontwikkeling
en de enorme haast
het overzicht
is er nog wel maar
hiaten worden groter
biedt zomer nog…
huize avondzon
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
715 de tijd rafelt in haar hoofd
hoe lang al woont ze hier
in onbekend gebied
vreemde gezichten
zeggen zachtjes haar naam
de uren duren
haar bezige handen
werkloos op de knieën
verbaasd tekent een vinger
het estuarium na
de wereld is gekrompen
van het bed in de zetel
van de zetel in het bed
en elke dag zonder het te weten
sterft ze een…
De nieuwe klok
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
835 Fraai opgetuigd verschijnt op tv
een nieuwe ster, ze is een hype
al gauw zien we haar niet meer
in stilte afgetuigd en afgevoerd
Als we haar weer tegen komen
verbaasd ons haar veroudering
snelheid en erosie van de tijd
beseffen weer dat de tijd vliegt
Hoeveel we zelf ouder werden
lezen we af van haar gezicht…
ontloken kind
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
1.555 een milde winterzon bescheen het park
waar de eenden al zagen voor wie we
kwamen door ons lonkend zakje brood
zij keek verbaasd naar al dat gekwaak
en gesnater in ’t water, had enkel oog
voor het tafereeltje om haar heen
en ik, al kuierend achter haar wagen
ik genoot van wat we samen deelden
en van ‘t kind in mij nog even speels…
na de barbecue
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
772 het leek, zei je met zoveel woorden
alsof ik in het landschap
opgegaan zou zijn
verbaasd als je nu bent
over het frisse groen
je hoorde mij met zoveel woorden
maar luisterde slechts
naar een toekomstlied
terwijl ik van dichtbij
de mooiste melodie liet horen
het leven bij mijn dag
is niet meer dan verwachten
dat na het rozen water geven…
Is herinneren voorbij
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
546 liefdevol
de kleuren van de tuin
het benoemen
van de bloemen is dan
het moment voor mij
maar in passeren
is herinneren voorbij
een nieuwe maakt haar blij
zij heeft alle tijd
om te genieten van wat
de dag zo brengt
de regelmaat is
het houvast waardoor
zij haar omgeving kent
is als mens een heerlijk
kind gebleven altijd verbaasd…
lijkt wel een gevang
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
749 ik zie de mensen weer
van lang geleden
ze groeten me
ik was verbaasd
vroeg ze naar hun heden
maar iedereen had haast
ze maakten me onzeker
ik wilde naar mijn huis
maar niemand wist mijn thuis
ik weet nog dat ik
ben gaan dwalen liep
gewoon door vroegere verhalen
de nachten zijn hier lang
het lijkt wel een gevang
wie zal…
Symbool?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
562 Zoals de Jordaan
en draaiorgelmuziek
onze molens aan de Zaan
Klompen te zoeken
aan man-of vrouwevoet
in het voorbijgaan
Verbaasd, verstomd
te staan
over zoveel 'open monden'
bij zovele Japanners,
Koreanen
in rijen, groepen
een voorjaarsreis boeken
om Holland en Amsterdam
-als in een adem-
.........te bezoeken.…
Op jacht
hartenkreet
4.7 met 23 stemmen
1.490 Mannen zijn altijd jagers geweest
zo heb ik mij ook ooit laten vangen
daarna verbaasde ik mij nog het meest
hoe ik aan hem kon blijven hangen
De mooiste praatjes en dito ogen
verleidden mij tot ongelooflijke dingen
mijn hele ziel werd meegezogen
hij kwam zelfs met de ringen
Mijn hart in allerlei bochten
hij had mij volledig in zijn macht…
Tijdbom...
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
2.069 Verdwaasd
Geschokt
Verbaasd
Hoe is het mogelijk?
Waarom nou juist zij?
Plotseling
Onverwacht
Zonder melding
Ze heeft niks fout gedaan;
waarom is haar leven zo abrupt voorbij?
Verdrietig
Gebroken
Nietig
Wat nu met haar twee jongens
zonder papa... te jong stierf ook hij.…
De uitvergroot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 ik keek me aan
lachte verbaasd
toen ik mezelf zag staan
er was iets onbekends
misschien wel ooit gezien
maar nooit verkend
in ouder worden
draaien films door je
proeft de tijd in het decor
verschillen in de
uitvergroot maar essenties
missen niet de boot
het lijken oppervlakkige
momenten maar toch
wankelen er fundamenten
nog…