662 resultaten.
Vakantiewaan
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.134 Een bonte stoet van praalzieken
worstelt zich over smalle wegen
naar het onbereikbare azuur
op weg naar droomfabrieken
waarin grote ketels de regen
wordt gehard met glanzend glazuur
Op de top slaapt tegen het okergeel
het silhouet van het begeerde oord
van valse rust en verboden lusten
een overvloed van voedsel en veel
rumoer dat de lichte…
Lieflijke oases
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
457 er is een
nieuwe orde
in de maak
jouw lach heeft
al piramides in
de woestijnen
zachtjes geraakt
geïrrigeerd
door beloken
ogen die
de dood met
warme tranen tot
wederopstanding
hebben bewogen
waar zand
weer groent
tot een schitterend
nieuw paradijs
dat in lieflijke
oases tussen eufraat
en tigris gedijt
nog schuurt
hete wind…
morgen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
1.756 amos de woestijn
zal morgen bloeien
als een roos
ga naar buiten
raap de rijm op voor de zon
die smelten doet
en koel je tong
zodat die noemen kan
de duizend soorten
mos en ieder trillend
haartje en de verborgen knop
die op de lente wacht
-----------------------------------------------
24 december 2001
zonneleen 24…
Wachtend op een schreeuw
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
739 Woestijnen reiken horizonnen ver
tot waar de prooi gestorven ligt
als zand tot stof gemangeld
ogenschijnlijk lijkt de aarde dood
maar in de diepzee kiemt nieuw leven
in het licht dat moeder aarde straalt
het toeval neemt zijn kansen waar
stort bui na bui op elke rotspartij
tot kolkende stromen over kale akkers
mossen kleuren al wat…
ritueel
netgedicht
2.9 met 44 stemmen
6.152 je wast mijn haar
bij de dorpspomp
giet je bekers water
over mijn hoofd
's avonds loop ik de woestijn in
alleen onder de groeiende maan
tot de stemmen achterblijven
eeuwig wil ik hier zijn…
Het vrouwelijk wachten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
487 buurmans roep
op de vroege
ochtend was het
teken voor de
groep om aan
het werk te gaan
nog glinstert de
nachtkant van het
gewelfde land dat
nog dooiend vroor
in de schaduw
wachtend op de zon
die toen de buurman
zong in koper nog
groener was dan
de zwarte olijven
die langer hangend
in hitte verblijven
stilte was nog onaards…
Hoe ver moeten wij gaan
gedicht
1.8 met 31 stemmen
7.667 Hoe ver moeten wij gaan: tot aan het punt
waar alle harde angsten samenvallen
in nog heter zand?
Waar is dan rust; waar kruipt de slang
niet meer naar de dichtstbijzijnde,
de weerloze; waar ligt zij stil,
zonder haar venijn?
Voorbij het boze oog.
Voorbij de zwarte vrouwen van de evenaar
huilt de hyena nog.
---------------------------…
Zal helledood zijn
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
541 verdwenen in
duinen die al de
benen hebben genomen
hier brokkelt
alles af dat
zachter is dan rots
tot ruïnes van muren
die eens de
winden keerden
bescherming boden
aan de kleine oase
nog vegeteren de
laatste bomen tussen
overlevend struikgewas
rond de plas die er was
er komt geen water
uit de kurkdroge lucht
de verdorde woestijn…
Je perkamenten huid
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
592 pas als de woestijn
zijn vlammen uitstoot
oases in de zinderende
hitte trillend breken
kom ik spelen met je geest
wordt zand
het vloeibaar goud
waarop herinneringen
weer tot het leven komen
dat zij hadden in je dromen
ik goochel met je zinnen
als woorden watervlug
toch sterven van de dorst
en het verhaal van droogte op je
perkamenten…
De nieuwe tijding
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.264 Drie wijzen reden op hun kamelen
door een woeste zandwoestijn
met een onbekende ster als teken
dat moest de nieuwe tijding zijn
die vreemde magiërs uit ‘t Oosten
wisten die ster schijnt niet gewoon
en konden haar glans alleen verwoorden
met de komst van een koningszoon
zij hielden halt in de stad Jeruzalem
Herodes sprak hen toe in…
Rood zand
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
481 er wordt zand
gestrooid in
ogen die
willen kijken
rood zand
dat het intense
lijden uit de
woestijnen kleurt
waar botten
slechts tijdelijk
de plaats markeren
als dood passeert
het duint
stormachtig in de
wandelgangen van
megatheater natuur
schrikbarend schrijven
statistieken de tijd die
nog door kamelen en
nomaden wordt…
Stof opwerpend
netgedicht
3.8 met 142 stemmen
405 nog is de tijd
niet opgeschud
als een kudde
kamelen stof
opwerpend het
rit aanneemt
een plaatje
is de uitloop
in het hitte
zinderend puin
dat zich al bijna
begraven weet
donkere ogen
in een gebronsd
gezicht beschouwen
deze vitaliteit in
evenwicht met de
saaie toeristen rit
woorden dragen
nooit venijn
als gebaren al
voldoende…
Scirocco
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
858 Op de kade van Tarifa,
waar wij met onrustige handen
ons staren bedekken,
dwarrelt zacht
de vluchtige woestijn.
Vanavond zullen de vuren
aromatische geuren
en licht verspreiden
terwijl wij oude verhalen
van kruisridders en Saracenen vergeten.…
Desierto de Almeria
netgedicht
4.4 met 20 stemmen
895 De wind draait pirouetten
op de vlakte van Almeria,
in zijn spoor volgen
dansende luchtspiegelingen:
door een sluier van zand
zijn kamelen te herkennen.
Van ver over zee klinkt
het zingen van minaretten,
hier, in de Pueblo,
slaat een eenzame klok.…
Nog hangt de waas
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
482 ik heb het zand
en de rotsen van
eonen geleden gezien
de diepe kleuren
spraken mij aan
in een zinderend heden
nog hangt de waas
van hun gebeden en
leven over het land
gevangen in
onherbergzame oorden
waar zij de tijd trotseren
proberen te ontsnappen
uit generaties inteelt
door een nomadenbestaan
hun magie is verloren
in het…
De diamenten dauw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
445 uit schrale handen
spuiten geen fonteinen
zij koesteren het
vloeibaar goud voor
zinderende woestijnen
irrigeren in het
stille ochtenduur
de diamanten dauw
die door kou tot koele
druppels condenseert
zij zijn watergeesten
die nog wat nevelen
in de vruchtbaarste
seconden van iedere
eindeloze zonnedag
witte flarden zweven
al oplossend…
Ontmoeting
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.052 Binnen het afgebakende zwijgen
verraadt elk geluid, hoe miniem
een daad van verstoring
het struikelt binnen
vraagt welke dag het is
maar in de woestijn hebben
dagen geen namen
we spreken in gebarentaal
over de doorwaakte nachten
het vergeten doen we in de ban
het hunkert naar de contouren
van het verlaten landschap
naar de verdwenen delen…
Ik weet, ik word naar ’s afgronds rand
poëzie
2.7 met 15 stemmen
2.875 Zo staart in Libië’s woestijn
De kranke pelgim, uitgestoten,
Verlaten door zijn tochtgenoten,
Naar hen, die reeds zo verre zijn.
Hij ziet geen Karavaan, hij ziet
Van verre slechts een stofwolk wemelen,
Hoort van de drijver van de kemelen
Nog ’t slepend en wegstervend lied.…
Woestijnwater
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
2.137 Staand in de woestijn
met niets
dan twee handen vol water
en jou, waar ik naar dorst
in mijn uitgedroogde hoofd
Als de trillende lucht je loslaat
zie ik mijn lege handen
Weer een dag vergaan
ongemerkt
in het gulzig hete zand…
ster uit afrika
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
608 ster uit afrika, zullen we samen dansen?
leg je zwoele nachtkleed om me heen
we zullen zweven, dansen
tot de dageraad
als de eerste woestijnbloemen
onze liefde verbeelden…
Baas in eigen (Neder)land !
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
685 Geert Wilders vreest dat zijn Nederland
straks tot een berberwoestijn verzandt.
Hij wil het niet delen
met wufte kamelen
maar prikt rond zich als een cactus-plant.…
Bassikounou
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
659 Hun dorp is aan de grens gelegen
van leefbaarheid en voor hun staat
bestaan ze niet, er zijn geen wegen,
het is woestijn waardoor men waadt.
De regen heeft hen doodgezwegen,
de hitte brandmerkt hun gelaat,
maar één van ons is hen genegen:
het hart, het plan, de steun, de daad.…
de zondebok
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
474 toen ook voor hem,
zoals voor iedereen,
het onvoorzien einde
langzaamaan
kwam naderen,
werd hij als zondebok
de woestijn der vergetelheid
in gejaagd.
geen kat keek daar nog naar hem om,
moederziel alleen
is hij zoals een hond gestorven.
zoiets is erger nog dan
god geklaagd.…
In een duinpan
gedicht
2.8 met 18 stemmen
6.723 Wat moet ik op dit eiland met het woord
'woestijn'? Op een zandplaat ligt het
voor de hand maar hier in deze duinpan
waarin ik Jesaja lees? Ah, het welig
bloeien van de narcis! Jaloezie steekt
de kop op want ik ben dor land.…
HOE LOOPT DE WEG DOOR DE WOESTIJN ?
poëzie
2.6 met 8 stemmen
2.722 Hoe loopt de weg door de woestijn
naar Uw Beloofde Landen?
Er is veel dorst, er is veel pijn,
maar weinig troost voorhanden.
Wij kwamen in 't begin der wegen
de kloeke druivendragers tegen,
en vroegen toen reeds: Is 't nog ver ?
Zij wezen met kort duimgebaar,
alsof het nog een boogscheut waar,
naar d' Avondster.…
Zijn ware aard
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 ik wil oogsten
maar de velden zijn leeg
in schraalheid nog restanten
venijnig stuift
de droge wind
het zand op duinenrijen
het groen
dat welig tierde is al
decennia lang aan het verdwijnen
als het oog van een orkaan
is de woestijn ontstaan
zijn strijd woedt op de flanken
als het stof is neergedaald
toont het eindelijk zijn…
heil
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
963 het niet kan tellen
handenvol bergen
te veel om op te noemen
een onoverzichtelijke heuvel
een miljoenenoceaan
zuigende korrelstromen
stortvloeden gulden regen
glinsterende rivieren
zilverberkenwouden
slikken zilverreigers
bronnen bubbelplassen
moerassen goudplevieren
fonkelvalleien
rollende gletsjers
klinkende massieven
en een woestijn…
Het groen van de oase
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
522 hij hapte zand
in de woestijn
liet toen zijn kamelen
de toeristen dragen
beantwoordde
hun vragen
over piramides
en de koningsgraven
maar even verderop
staat op de rots
zijn nieuwe huis
in het groen van de oase
zijn kamelen zien geen
onderscheid alle mensen
zijn gelijk hij hapt zand
met dollars in zijn hand…
Leunend tegen hete wind
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
510 woordloos spreekt
de boom verlatenheid
leunend tegen hete wind
en zand uit de woestijn
zijn kroon is in
verdrogen kaalgeschoren
tot het laatste leven
in een dorp dat niet mag zijn
muren dwars gebarsten
in generatieslang bestaan
kapotte daken fluisteren
nachts hun troosteloos vergaan
zand rukt op met lange duinen
in vorm en kleur…
De wilde bloemen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
708 ik woestijnde
jij droeg water aan
de wilde bloemen zijn
we samen langsgegaan
het zand was
door ons vingers en
de hand gegleden maar
hitte opende verleden
toch zal alles
op jouw water groeien
jij ontluikt en in onze ogen
zal mijn woestijn weer bloeien…