885 resultaten.
Je onbereikbaar zijn
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
569 terwijl jij roost
haal ik mijn vingers
open aan jouw doornen
jij paart schoonheid
aan het reiken naar licht
dat ik altijd heb gemist
je onbereikbaar zijn
doet constant pijn in het te diep
wortelen van verkeerde keuzes
maar nooit zullen wij
verwelken in onze liefdesbloei
jij knopt terwijl ik hopelijk nog groei…
Milieutransitie; de dood en de roos
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
623 lichamelijk ga ik tot het gaatje
ja het gaatje en geen gat
geen begrafenis
ook geen crematie
mezelf composteren is het nieuwe afscheid
in dat afscheid zit vooral een nieuw begin
en ik verbeeldt me op christelijke basis
dat de woestijn zal bloeien als een roos
die verse roos is gecomposteerd met mijn lichaam
die roos kent geen doornen…
Doornen van de roos, ( Haiku’s)
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
769 Doorn van rozenstruik
aureool van eeuwen strijd
hoop in druppels bloed.
Onuitgesproken
zoals de decemberwind,
woord op de lippen.
Het ‘zelf’ zonder vorm
niet de dood te verzwijgen,
in ongeborenen.
Gedreven wolken
biedt vredebewonderaars
hun rustpauzes aan.…
Zielsverwant
hartenkreet
2.6 met 12 stemmen
587 Ik heb angst
om gevoelens te voelen
vooral dan de doornen
van dewelke geen enkele liefde
gespaard blijft.
En toch, ik hou zoveel van je,
je bent zo kostbaar in mijn hart
en dat al heel lang.
Dat zal zo blijven.
Ik wil je niet verliezen.
Daarom moet ik nu vooruit.
Weg die angst!…
Allerzielen
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.947 zo vormloos vluchten
de grijze vegen
met de nevel regen
de graven zuchten
dempen droeve woorden
die fluisteren rond
witte bloemen grond
langs stenen boorden
het water spat rozetten
de chrysanten bloeien
de cijferjaren zetten
stiltes aan het bloeden
die blijven kwetsen
al hebben arduinen
geen doornen
die de aanraking
verhoeden…
Nimmer bezeten .....
hartenkreet
1.6 met 8 stemmen
1.542 Ik heb de liefde geproefd
even had zij mij aangeraakt
door de korte tijd beproefd
verdween zij, amper ontwaakt
ik wilde dat heftige gevoel
koesteren en bewaren
zelfs een hart zonder smoel
beleeft soms gouden jaren
verloren zonder verliezen
heeft elke roos een doorn
nooit kun je daarvoor kiezen
nimmer bezeten, toch verloren…
de onvermijdelijke dingen des levens
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.339 droom zonder morgen
als een paard dat dartel spartelt in de
eerste weide
het oog dat wentelt in de doornen van de nacht
ziet alles;
de wilde lianen van mijn haat hebben haar
in de hals geprikt,
droom zonder morgen
als een wind die gaat liggen in het struikgewas;
de harde schors van haar kanker sidderde
als een parel in mijn hand.…
LAIS CLXXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
416 Het heeft de kroon met doornen afgedaan
en zwart zijn hoofd bloedt uit in haar bestaan.
’t Malen der motoren heeft het afgezet
het zweeft en glijdt en zal in haar vergaan:
haar git is zijn licht, zijn plicht is haar wet.…
Danspartner
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
1.830 Misschien is alles wel ontstaan
uit de spontane huppeldans
van iemand die ongewild op
een doorn had getrapt. Of,
wie weet, was de eerste dans
een vorm van gebed, om aandacht
van een hogere macht, nog voor
de mens de spraak had bedacht
en volgde muziek uit het stampen
met de gezonde voet.…
dat mens
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
4.248 eerlijk gezegd wens ik
haar beurtelings ziekte
en liefde - ik aai haar
en krijg een douw
zij is de leeuw met de doorn
in haar poot, het zielige hondje
de vlo die ik
fijn knijp
ze is terug en ik wil
het
er
niet
meer
over
hebben…
witte roos
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
882 Wit is voldoende
ik hoef je niet in kleur
wel sterk en fier rechtop
je zeldzame parfum
dat subtiel rondom je zweeft
het stille symbool van
kracht, liefde
met doornen
altijd aanwezig.…
In streling en genot
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
871 En dan plots zie ik je lopen
eigenlijk zoals altijd, maar nu
is het anders ik zie hoe mooi jij bent
hoe jij jouw leven leeft met het mijne
in je hart
Hoe heb je mij door de
tijd gedragen toen ik
door doornen was omringd
en ik met nagels aan het duister
was vastgeklonken
Nu ademen we samen
in dezelfde liefdestunnel
drinken uit elkanders…
Éénjarig seizoen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
509 In de gewelven van mijn wereld
stut ik sprookjes met fantasieën
die grenzen aan het dal
waarvan stenen uit mos zijn gegoten
en bomen niet meer spreken
nu nog ritselt het donker al waande
ik me in het struikgewas, ik voelde
doornen steken in mijn zij maar
later bleek dat het de striemen
waren van de nacht
nu leef ik me naar herfsten…
Gewone nuchterheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 Ik heb gereikt naar de sterren
om die te plukken voor jou
’t maanlicht wilde ik stelen
en strooien boven ons bed
ik zocht rozen zonder doornen
een hart dat nooit breken zou.…
Aroma van de roos
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
549 in rozengeur verbonden, de bloem
open naar zon, wind en water
wortels stevig in de grond
voorbij de mist die pijn verhult van
doornen, onze gekwetste vleugelen
genezen in de zon, en jij
schetst een nieuw panorama die
groene velden laat zien voorbij de kim,
gedijen is het doel
we laten het gebeuren…
Luftballon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 in de palm van mijn hand
draag ik een wereld;
uit de verre verte
is een luchtballon geland
met een verblindende kleur
ovaal in vorm, het is met
een eigen zon gevuld
zwevend in een goddelijke geur
ik ontwijk de doornen
links en rechts
ren door dromen
en gedachten,
mijn hart slaat op tilt
het is roemrijke lucht slechts
die vrijkomt…
koning in zijn luchtkasteel
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
809 ik heb de verte
in je blik gezien
geen melk en honing
of koning in zijn luchtkasteel
wel drama dat ik met je deel
de gouden zee
in golven van serene rust
een blauwe hemel tart
het geel van zand, het strand
waar jij mij zwakker kust
het bloedend rood van
een geschelpte roos
doornen krassen dromen
als tatoeages in je huid…
en morgen wordt het licht
hartenkreet
2.6 met 21 stemmen
2.374 doorn in mijn hand
gevoed met mijn bloed
hield de roos in leven
niet loslaten
een hand tekort
voor wat moest
steel en hand
vergroeid versmolten
onderhuids ontstoken
ondragelijk de pijn
met harde liefde
ruk de steel uit mijn vlees
plant de bloem
in de donkere aarde
en voed haar
met het bloed uit mijn hand
rood op zwart
morgen schijnt…
Oude man
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.386 Zittend verlaten en alleen
Terugkijkend naar de toekomst
Naar een verbitterde oude man
Zijn oneindige liefde wilde geven
Afgestompt van zijn dromen
Door giftige doornen in zijn hart
Langzaam verrottend van binnenuit
Een verlamd gevoelloos schild creëerde
Apatisch en afhankelijk door pijn
Zijn liefde niet meer kon tonen
En tergend en hatend…
Zinloos (adieu)
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
576 Nog eenmaal kijkt zij achterom
geeft de laatste uren enkele
verschillende klanken die klinken
als een klein restje wijsheid
wanneer seconden bijna vertraagd
naar morgen lopen gooit zij
snel een medeklinker in de kist
waar, om de zin van de allerlaatste zin
te doorgronden, de schop over gaat
een rode roos bloeit
de doornen laat zij achter…
Goede vrijdag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
536 Door de mensen uitgejoeld
kroon van doornen op zijn
hoofd, genageld aan het kruis.
Hij herrees stond op zodat
we zijn stem konden horen
liefde zouden voelen om in
vrede samen Pasen te vieren.…
stolsels
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
470 en dan nu de vloeibare oogst
verbeteren tot meer
in zachte massa’s rozen leggen, weerbaar
door doorns- maar toch
hun geur vertelt van ooit
uitgesproken rood verkleurt
het roze beeld van kinderhandjes
rond hun zuigdot, waar wat suiker zoetig
om dit leven vraagt
een wiegje waagt te staan
in lang vergeten kamers tot de sloophamers
der…
Alles in mij blijft haken
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.647 Of een misselijke droom die zienderogen
groeit en zich in hem heeft vastgehaakt
als een giftige doorn?
Die ook mij achtervolgt.
----------------------------------------
uit: 'De vinger van de tijd', 2007…
het goede krijgt geen kans
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
556 mensen
die alles naar de bliksem wensen
door jaloersheid in eigen aard
spelen parten onvervaard
oordelen vellen zonder basis
aspect van hun ware beeltenis
engel en duivel zijn uit balans
het goede krijgt geen enkele kans
het kruis kan heus wel stellen
dat door nijd en verhalen te vertellen
onschuldigen worden vermoord
en met doornen…
De traagheid van het loslaten
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
668 Schroei je pootjes niet
op deze vleugelloze vlucht
zul je de doornen vermijden?
Pas op de engelen vliegen laag
zou je de andere kant bereiken
niet verdwijnen in het zwarte water?
Verlies de milde goden niet uit het oog
onthoud de volheid van het landschap
wie loopt iets mis in stilgevallen tijd?…
Wolkenvlucht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
609 De plek is gebleven
maar jij bent opgelost
spoorloos verdwenen
Zelfs de braamstruiken
met hun scherpe doornen
herinneren zich jou niet meer
In de holte van een boom
groeien drie paddenstoelen
in de bast daarboven,
gekerfd een hart en twee namen
hoog boven het hoofd gegroeid
niet meer te lezen
De warmte van de zon
is onder je vleugels…
navigatie
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
583 ik trotseer
distels en doornen
op zoek naar de liefde
wegen bezaaid
met spijkers en schroeven
ze ogen gevaarlijk en glad
maar niets
houd me tegen
ik ben moeilijk te stoppen
op zoek naar
een weg tot
jouw hart
ik spring
en ik vlieg
ik zwem en ik val
maar blijf doorgaan
op deze plaats
onbekend, in t'heelal…
Merlijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
404 Ik neurie mezelf in slaap
met echte dromen, feeën
om me heen, en een haag
vol doornen
De uil roept, ja
ik kom, ik ga
weg van het schuilen
voor vreemde mensen
Het witte licht draagt me
door de zomervelden, klaver
groeit in mijn voetstappen
we zijn weer thuis
in de echte wereld
zoals toen het begon
en het leven van gisteren
lijkt…
De DAGEN DRAGEN NACHTEN
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
594 nog nachten
en ver vooruit zie ik geen ommekeer
gebed kan het verdriet verzachten
al zit ik het liefst in een stil geween
nog bind ik mij aan herinneringen
die moeizaam zwerven door mijn hart
van mooie dagen die te vlug vergingen
en nu lange uren vullen vol van smart
de pijn die niet wil verzwinden
schrijf ik in droeve verzen neer
de doornen…
doodshoofdvlinder
netgedicht
4.0 met 32 stemmen
15.177 de rups kruipt over loof en doorn
korte sprieten keuren alles
wat haar maag verdraagt
tot zij uit haar jas groeit
kaken malen in het pantser van de kop
zij hult zich in een rode pop
vier vleugels van geel en grijsbruin
loodsen haar voorbij een bries
een inktvlek siert de pijlstaart
zij warrelt rond een lamp
strijkt neer met kleefklauwen…