298 resultaten.
Over zee
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.434 Een lichte bries
vervoert een speelse
oranje gloed
over een onstuimige zee
Schelpen rinkelen
bij windgetij
over het strand
met de golven mee
Een zwoele zomernacht
drijft op de klanken
der schone avondlucht
Terwijl een schaduw
snel verdwijnt
en in de schemer vlucht…
vloeibaar zilver
netgedicht
2.6 met 12 stemmen
793 als vloeibaar zilver
drijft het water in de zon
die haar zachtjes streelt…
avondkus
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
840 hoe omschrijf ik lucht
die blauw roze paars rood kleurt
en de avond kust…
K.O.
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.356 Een wolkenvuist
beukt de horizon
bloedrood
de avond valt
op het canvas
van de zee en
in Arnemuiden
slaat de klok
nèt te laat.…
September
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
708 Molenstenen zwaaien rond
en rond verdampen tot
groezelgrijs graan
Blauwe drietanden steken
de dag beschaamd weg
achter pastelgroene dennenpluimen
het licht vervaagt
de schaduw zorgt
voor mijn smalle ogen ik
zag alles
heel even maar
het was in het
gehaakte donker allemaal
slechts kostbare as…
DAT WIL IK GRAAG (Smeekbeden)
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
607 begrip
het goede te zeggen
het slechte te verzwijgen
te begrijpen
ieder misverstand
nooit te zwemmen
in andermans ellende
gebrek te herkennen
en op te heffen
te huilen
ook al ben ik een man
te erkennen,
dat ik falen kan
armoede te dragen
als een vorst
kind te zijn
met de kinderen
leer mij begrijpen
een zonsondergang…
Zaaien
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
624 Langzaam loopt de dag leeg
op de vage grens tussen vloeibaar
en de zoom van het begaanbare
nog eenmaal vul ik mijn hoofd
met het jongste van de schemering
De schakeringen van de hemel
etsen markeringen in mijn hart
een schaduw verdrinkt in duisternis
de ongepolijste ijle waterdampen
hangen stil in stervend blauw
Het slapende water raakt…
Vuurzee
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
467 de druppels samen
aan een lege horizon
geven volop vuur…
Tijdloos wisselkind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
631 in roodwarme stralen
overpeinst de zon
de lange zomerdag
zakt in het
eigen licht als nacht
haar donker baart
met schemering
als tijdloos
wisselkind
waar eendaags leven
overgaat in dood
het geboortebrood
voor hen
die in het duister
hun bestaan vergeten…
De dijk, de duinen en de zee.
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
736 De dijk, de duinen en de zee,
rustig deinend water,
kabbelend in avondlicht
van ondergaande zon.
De dijk, de duinen en de zee.
De dijk, de duinen en de zee,
aan de horizon een schip,
silhouet in avondlicht
van ondergaande zon.
De dijk, de duinen en de zee.
De dijk, de duinen en de zee,
aan de lucht een vogel,
schaduw, vliedend avondlicht…
Portret
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
558 De zon daalt en verdwijnt aan de horizon
haar silhouet verschijnt als nooit te voren.
Mijn lens nodigt haar portret uit in één beeld
zo gaan haar contouren voor mij nooit verloren.
Haar kanten beeld wat haar zijde accentueert
deze sluier gaat als een droom door mijn nacht
Haar enige portret zal de nacht gaan absorberen
maar als ik mijn ogen…
Dynamische lach
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
660 Mijn silhouet straalt naar haar
tegen zonsondergang.
Met hartstocht in mijn keel
deel ik met haar levenslang.
De zon straalde door mijn bonkende hart
glinster ogen in het gevang.…
ZONNEGLOED.....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 Het is de zon
heeft nog
op laatste voet
....dat felle
Zon die nagloeit
dag
die uitgaat
als een kaars
De maat
vol
nacht leidt
tot inkeer
tot bezinnen
De morgen
mag daarna
van mij
beginnen
'fris en fruitig'
zoals Humberto Tan
mij
wil voorspellen.…
Ruimte
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
727 onze bestemming kende een ander station
ruimte genoeg dachten wij als geestverwanten
het vooruitzicht was te groot voor de waarheid
onze ruimte kent nu alleen nog de zonsondergang.…
Geboren nachtegaal
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
582 De hartstocht leefde van dag tot dag
terwijl ik de haard blus met rode wijn
heb ik nu een excuus bij elke kurk
weer met elke slok bij jouw te zijn
Zoals jouw portret in het leven stond
voelt deze fruitige smaak als een gift
het bouquet explodeert in mijn mond
zoals het gevoel van jouw lippenstift
daar geluk in vuur en vlam stond…
Onbreekbaar verliefd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 In het avondrood
onbreekbaar verliefd verpakt
doet het tij keren.…
Gedragen avondjurk
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
565 De dageraad dwaalt
door getailleerd silhouet
gedragen in rood
die elegant etaleert
gedreven door de dagdroom.
Stijlvol met passie
in pirouette door de split
wappert het textiel
in violet theater
met de ondergaande zon.…
Dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
510 Als goud het groen zacht raakt,
zich plooit en vlijt,
haar teder streelt
en liefjes kust,
daar aan de einder,
de verste verte,
waar je je ogen
lichtjes knijpen moet,
daar waar het blauw troebelt
in roze avondrood,
wordt de dag
in slaap gesust…
Harmonie in de avond
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
468 Krachtig en prachtig
Een nieuwe zon gaat onder
Verstilde schoonheid.
Fietsen langs het einde van de dag waarop een
schemering vaalgeel, vurig roestend bladerrood gloeit
Voel nog steeds een warmte van een niet gedoofde zon aan
Haar ontwakend avondlicht als prachtige schittering voor mijn ogen.
Het glooiend landschap met haar heuvels en velden…
Saamhorigheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Kijken naar boven
spreeuwen zwieren door de lucht
in murmuratie.
Wanneer dag bijna ten einde
is en een nieuwe schemering zich openbaart
laat zwerm vogels zich zien door sierlijk in de lucht te wervelen
Een uitvoering die ik nog niet eerder heb waargenomen laat staan voorbij laat gaan.
Hoe fascinerend het is om samen
zich te laten meestromen…
[ De zon gaat onder ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
412 De zon gaat onder,
overal uit het water --
klimt het donker op.…
suites voor annemieke XII
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
497 wier- en tabaksrook
met regen in het gezicht
naar de pretfabriek
voor de lage brug
in de hoge rijndijk zucht
een telefooncel
bij de oude rijn
bevechten twee oude gekken
een bovenkruier
spaanse estola
een volle en een lege fles
de wijnvlek enorm
de alle daagse
gang van leven en sterven
bij zonsondergang…
oceaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
569 zee zich uitend in torenhoge golven
het aantonen van mijn nietigheid
overgeleverd aan schuimende razernij
Schoonheid in al zijn woede opgezweept door de storm
hoor mij schreeuwen van ontzag
zie mij heen en weer geslingerd worden
En toch houd ik van die blauwe reus
mij steeds weer bedankend voor het volhouden
met liefkozende mooie zonsondergangen…
de zee
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
736 paal 16: niets
geeft ze prijs van wat haar aan deze
wereld bindt, maar de zonsondergang is zeker
achterwaarts gebonden.
(sissend in het ijswater dalend)
zo kussen wij boven het koude duinzand.
de dag ligt op de rug
de mensen gaan de nacht in.
in hun verlicht knusse tenten.
paal 16: niets...…
Weet je nog
hartenkreet
3.2 met 55 stemmen
3.707 Weet je nog
die ene avond
samen, hand in hand
slenterend langs het water
genietend van de zonsondergang.
Weet je nog
die ene avond
jouw lippen raakten de mijne
de mijne raakten de jouwe
dat eeuwigdurende hemelse gevoel.
Weet je nog
die ene avond
waarschijnlijk niet
want jij bent weg
en ik bleef hier.…
Levendig
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
575 Er liggen nieuwe mogelijkheden
open voorbij de zonsondergang:
ik hou mijn wereld klein, het
hoeft van mij niet groter.
Soms stel ik mij voor; men
sterft met wie men lief heeft,
een bevrijdende gedachte, als je
ergens naar streeft, gebeurt het ook.…
Met gesloten lippen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
674 Jouw gesloten lippen verzegelde je laatste gebaar
dat zich illustreerde in kleuren van zonsondergang
met het requiem vanuit de horizon in een ijle lucht.…
XXX - het uitzicht - 1966
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 bar morgenlicht
een gevluchte slaaf schuilt
in de rietkraag
brug in de avondzon
naar nachtelijk duister
gaat rillend water
jc bloemkoolsoep
mijn computer neem het over
kok kom op jac -
terug naar de kust
op de horizon leit emmeloord
verzucht een toren
naar zonsopgang
kiepert de schaal van de maan
de zonsondergang…
Het knaagdier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 Enkel een zonsondergang
doch niet meer voor mij:
ik zou mijn vingers verbranden.
Schichtig vluchten mijn gedachten
als een rat. Vetgemest en mollig.
Wanneer word ik geslacht?
Het knaagt aan mij, een offer
aan de welvaartmaatschappij.…
einderloos
netgedicht
4.2 met 17 stemmen
981 zoals nooit tevoren
de schelpenwind, neergedrukt
voorbij zonsondergang
wist jij dan
waar ik kijken moest
of tot waar ik zou komen
de zee ging heen
en viel traag
altijd trager
onder het dakgeraamte
van de dood
toe dan
dwaal, kus mijn lippen
fluister zacht
dat jij zal zijn
daar, waar mijn benen
onbewoonbaar
stranden…