1974 resultaten.
Candlelight
netgedicht
3.8 met 14 stemmen
2.603 Ik heb het nooit willen zien of willen geloven,
als men zei dat het kaarslicht ooit zou doven.
Wie ging nou niet, zoals ik, door met schrijven,
omdat je dacht dat het altijd wel zou blijven.
We schreven al onze gevoelens van ons af,
want er was iemand, wisten we, die erom gaf.
Ik sloot mijn ogen bij de easy-listening muziek,
bij de gedichten…
stoornis & toch poëzie
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
972 Je voelt het helemaal niet aan-
komen het is een ziekte een
hemoptysis van de pen
dat gouden en vulbare hart.
Het woekert zinloos het
schuift woorden voort
kortom schrijft
dat koffie klaar staat om te zijn gelezen
een pizza ter ontcijfering
boodschappen die de mensheid
waarachtig niet baten maar
die desondanks dringend
ja zeer dringend…
Cumulomnibus
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
937 Soms slaat het weerlicht in mijn pen,
en wordt de inkt bloedlink en heet.
Dan moet ik schrijven wie ik ben
en wat ik van het leven weet.
Dus schrijf ik met een kwaaie kop:
Dit is de mens:
hij laat zijn adem gaan
van in naar uit
van grens tot grens.
En die zeventien woorden
luchten fantastisch op.…
Zwart gat
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
833 Tracht te dichten wat ik kan
praat de woorden een complex aan,
ruk de zin uit zijn verband
en geef de teksten op hun kop
Dacht te zwichten dat ik dan
in het donkerste duister verdwaal
de letters knip uit vale krant
gelijk ’n sidderaal
als uit de vingers van m’n toppen
de inkt vloeit over maagd’lijk wit
doorslaand niet te stoppen
want…
Tussen kaders
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.081 Hoe kan ik het ontastbare doorgronden
als de fles, onbereikbaar in schrift
mijn inhoud verteert. Zelfs de vlam
die onderhuids het wezen raakt
is slechts een weinige beroering
van het blad, waar ze woont;
de ziel van het ongekende.
Ik droom de beeltenis van pen en streek
en kader zijn betekenis. Binnen
deze lijnen wil ik dwalen, nooit meer…
In minne schikken
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
671 ik herken de zachte melodie
in elke zin die je in inkt gedrenkt
tot pastel laat verzachten
alsof je de letters in minne doopt
voor ze met voelsprietende precisie
elegant bevallen op mijn netvlies
ik proef de innerlijke klankkleur
van een vibrerende intonatie
die mijn sluimering aanwakkert
hunkering voert de boventoon
naar de volledige…
Hoe druk ik me
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
690 mijn pen drupt inkt
laat zinnebeelden
vloeien op papier
soms ontaardt een vlek
in een sierlijke illustratie
een prettig perspectief
met een voelbaar reliëf
soms is de inspiratie
net abstracte kunst
blijft de vlek te vaag
hangen in mijn hoofd
geef ik slechts een vlaag
van wat ik werkelijk zie
ze zeggen wel eens
je bent zo goed
als…
Een kind dichten
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
928 Ik strooi woorden als stuifmeel
zoek bloemen van verbeelding
koester de te kiemen pitten
in de bodem van mijn geest.
Gerijpt door de herfstzon
breek ik mijn gelooide bast
werp ik zaden ver van mij
voorbij mijn rangeerterrein.
Het zal toch één keer lukken
vruchtbare grond te treffen
en mijn kind te dichten
als de zachte lenteregen valt…
Zonder limiet
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
626 liever dan dichten
wil ik openen
woorden sluizen naar zee
golven versterken
deiningen laten branden
ontdekkingen doen
zinnen verzetten
uitdijen wat leeft
direct van de lever
het hart laten spreken
in verzen ademen
penetreren spannen
wat spieren willen
moed ontbolsteren
ontkiemen groeien
liefde ontketenen
zonder limiet
liever…
Ouderwetse Klok
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.651 Ouderwetse klok, jij loopt nog steeds
De meester van de tijd, een getuige van het leven
Mijn oude, beste vriend, jij volgt mij altijd
Ga verder met mij mee, jij kent heel mijn verleden
Toen zij bij mij wegging, zag ik niets meer
De kleuren vielen weg, het leven had geen klanken
Behalve van "tik - tak", alleen "tik - tak" niets meer
Bedankt…
Lieve misdaad
netgedicht
3.5 met 28 stemmen
861 te lief kan ook een dader zijn
venijn geeft veel meer pressie
het eens zijn maakt niet zoveel uit
het gaat om de progressie
een vloek die zuchtend arriveert
kan net dat kleine duwtje zijn
waardoor je met vasthoudendheid
op een ander niveau presteert
de uitgelatenheid van samen talen
bevestigt een bundel expressiviteit
die bijgelicht door…
ZUCHT TOT DE POËZIE *
poëzie
3.3 met 11 stemmen
2.334 Wie zou elks wit* vertonen op zijn bladen?
D'een bidt de goê Fortuin
Om kronegoud en purpren rijksgewaden
En hoven van arduin*.
Een ander, die bij d'orelogsbanieren
Liefst glorie haalt, grijpt naar
Triomfpalm en bebloede krijgslaurieren;
En koopt met lijfsgevaar
De zege blij daar 's vijands heiren…
De dichter zet de wereld.....
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
518 De dichter (vrouw of man
dat is maar om het even)
zet de wereld naar haar hand,
gaat uit van dit gegeven
om de lezers te betoveren
dicht zij een schilderij
waarmee zij hen wil boeien,
meevoeren aan haar zij
tot in haar eigen wereld
die zoveel kleuren heeft
ontroerend, maar ook heftig is
en waar ze liefde leeft
het dreigen van een storm…
Alma Mastri
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
523 in de straat waar men koopt
wordt het zien
een anders-zijn
vingers worden mooier in de magen
van het hangbuikzwijn
is hij zuigeling
aan een taalweven
of is de dichter
echter
dan het leven?…
de stoel en het gedicht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
533 Iets is
een stoel
of een gedicht.
Op een stoel
kan je zitten.
Op een gedicht ook
mits het gedicht
op een stoel ligt.
Een stoel is dus
belangrijker, maar wat
zou een stoel zijn zonder gedicht?
Je gaat wel zitten
en je kunt iets zien evengoed:
een plant op tafel, een opwaaiend
gordijn op een zomeravond, en je kunt iets horen…
de dichters
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
532 hun geluid zetten zij
een elektrische maaltijd voor
en voeren het beginsels
met de kleine lepel van hun stem
in hun rauw maar licht gestegen hoofd
breken warme eieren
hun ogen sluiten in genot
en openen zich geel en lauw
dan bijten zij in zoete inborst
zure levens, zoutpilaren
tot de gave meeuwen die de kust bevolken
niet langer…
bleekveld
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
520 nu liggen witte woorden
rond hun oude kern
ze stralen nog, wanneer de zon ze streelt
overal en ook
langs onverwachte kanten
het was goed om ‘onder ons’ te zijn
we bloeiden waar we wilden
stoeiend met de binnenrijm
van allemaal
missen wordt een werkwoord
zwaarder in vandaag
donkerder dan avonden -en
uitgesproken
traag…
Ars poetica
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
521 Verstrikt
In dat web van letters
Zoekend naar woorden
Naar beelden
Die ene zin
En jezelf dan tegen komen
In de zalvende stilte
Van je eigenste
Binnen-in.…
Lichtkromme
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
458 Gespannen lichtbogen spiegelen
een glimmende lach.
Geblindeerde gedachten
werpen zich op klinkende leegte.
Zwijg de stilte dood,
dood de tijd,
verbuig de ruimte.
Bedenk in ondenkbare termen.
Overwin de toorn van het lam,
haal het verleden in,
herleef vervlogen beleving.
Sneller dan het licht.
Leegte vult zich met licht gebogen spanning…
De Noormannen en vrouwen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
2.234 mag ik me even voorstellen
ik ben het vrouwelijke lid
van deze goed gevulde familie
die in de poëziewereld zit
het kleine schrijvende zusje
ik doe dapper een poging mee
om net zo goed te dichten
als mijn broers ik heb er twee
u kunt het denk ik wel raden
dat het om de broeders Noorman gaat
de een heet Nico de andere Flip
en ik ben Greet…
Tuonela
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
683 op de donkere rivier
de creatie gracieus
hoe sneller de stroom
het lied betoverende,
majesteitelijk aanzien
het rijk kan ook mooi zijn…
als eenzame schoonheid
zwemt zij daar
smart en zwart
zijn even vergeten,
bedrieglijke droom!
teister mij niet langer!
toon de werkelijkheid!
onthul eindelijk!…
geen titel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 kijk aan
de Nephilim
zij hebben de aarde
waar zij eens waren
verlaten,
ik ook
er zijn er twee van mij
daar en hier
opgeteld vier
celdeling was aanvang
een unificatie evident
treurnis?
nee!
onuitputtelijke potenties
wij keren terug
groots, schitterend
al omvattend licht van liefde!…
geen titel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
419 op de heuvel
boven het geboortegraf
mijn rug naar benee
hart vrij in de lucht
ogen gesloten
luisteren naar de wind,
de zachte bries
streelt en liefkoost
niets anders
het firmament
op mijn borst
is geen last,
ik ben er
en de wind briest door……
cluedo
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
537 een oneindige vlakte
hier en daar een struikje,
rotsblok
er stroomt een beekje meanderend
in één van zijn lussen
een lege fauteuil
plompverloren neergezet
de zon schijnt
een zwoel briesje kietelt receptoren
op het bijzettafeltje
een asbak en een glas cognac
halfvol
op de grond een manuscript
onaf
de gsm met een open smsje
ligt aan de…
palliatief
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.950 ik ben
wildvreemd en toch,
de warmte van een zonnestraal
verfrissende regendruppel
bottelende boom in een knokige herfst
in lam in de springwei
geurende bloei van een roos
stappen gezet tijdens een boswandeling
zwoele zomerlucht
adelaarsblik vrij naar benee
strelingzachte aanraking
het kippenvel op je huid
het zilte van een traan
het…
geen titel
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 de visser zit in zijn boot,
terwijl hij over water kan lopen
doet hij dat ditmaal niet
aan gene zijde gekomen
treedt hij over gegane paden
valt in herhalingen
doet geen pogingen mij op te vissen
terwijl ik mezelf
toch meermaals aangeboden heb
als aas
kom maar…
laat zien wat je kunt
als je durft…
tot op heden heeft hij mij
niet binnen gehaald…
geen titel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
451 verlaten van groen
ingetogen op jezelf
je naaktheid ten toon
zo sta je daar, moederziel
mijn meelij is gewekt
terwijl het een natuurlijk verloop is
toch…
je grandeur van weleer
komt weer, dat weet ik
toch…
op pijnlijke wijze wordt blootgelegd
de onvolkomenheden opgelopen
tijdens storm, droogte, hitte, natte
en toch, ben je volmaakt…
monoloog van de dood III
netgedicht
1.8 met 19 stemmen
1.429 Het spel dat wij spelen
Vanaf uw geboorte
Is reeds vastgelegd
De tijdspanne die u heeft
Ik speel met uw lot
En dat van anderen
Soms belieft het mij
Eerder op te eisen…
Soms wat later
Ontlopen kunt u mij niet
Beetnemen kunt u mij niet
Tja, wie bepaalt de regels…
Het spel dat wij spelen
U en ik
Eist een tol, zowel…
geen titel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
528 heel de wereld!
ik geef u uw maagd!
aanschouw!
wit trad aan het voetlicht
onschuldige luchtigheid ontwapende
onbevangen schreed maagdelijkheid
als een uitdijende rimpel de invloedssfeer
de tabula rasa die het is
klaar om de zonde op te nemen
zo gebruikt de mens…
vastgenageld of volgepompt
de misdaden vergeten
maar de verkrachte maagd…
mythe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 Pegasus en de Hippocrene
wat meer heeft een dichter nodig?
het water brengt ons in vervoering
alle andere muzen verbleken
hoe graag verwijl ik aan uw oever
en zie de sagen één voor één
een onuitputtelijke bron
voor mijn zusters, broeders en mij
ik schep graag mijn eigen mythe
dat staat een denker vrij,
hoe een Venus herrijst en sterft…