Alle inzendingen over afscheid, verliezen

5922 resultaten.

Sorteren op:

een gedicht is oude regen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 392
het moment is de gedachte tussen wal en schip de scheepswand is onze huid -er zitten barstjes in we moeten onze huid duur verkopen het is tenslotte al gisteren laten we een gat in de tijd metselen voordat we dit nalaten stel dat we vergeten iets in een hersenhelft terug te duwen de huizen waar we te laat voor school waren zijn van…
Iniduo15 februari 2019Lees meer >

Vaders woorden

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 545
mijn vader is zo juist vertrokken op zijn pak lag een beetje stof in zijn borstzak zat een schrijfblokje waarin hij al veel geschreven had hij leek gelukkig en zeer tevreden was zich nergens meer van bewust zelfs de storm over het strand plooide niet zijn verweerd gezicht ik bevond mij dikwijls in zijn kamer keek door het raam naar de…

onvervaard

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 550
we ademden helderheid uit toen we woorden schilderden in aardse tinten we zagen de weerkaatsing van het licht op de veren van de strandleeuwerik niets was meer hetzelfde in een zee van licht na een onvervaard vaarwel…
J.Bakx1 januari 2019Lees meer >

Avonden

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 462
Wanneer rozenlucht de avond voedt, dansen late nimfen op blauwe violentonen, zomertonen die in schemerlicht de dag verlonen, dan komt het verlangen met een laatste groet aan het verleden , naar rust in zwijgen vergleden. zal iemand me niet vergeten?…

ander daglicht

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 377
ik wil het lint van je leven ontrollen je weven in onze verhalen in het gouden uur als het licht het mooiste is wil ik je bewaren…
J.Bakx3 september 2019Lees meer >

Apeldoorn

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 710
In een fragment van een seconde besloot ik het, tikte haar naam in en zag haar aangezicht ongewijzigd. Drie maanden stilte; een vacuüm van gedachten. Het begint lekjes te vertonen de lucht staat in de rij, smacht om de leegte verlossen van opgelegde eenzaamheid. Het ongeschreven verdrag staat op het punt geschonden te worden m.a.w…

[ Reikend naar jouw hand ]

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 536
Reikend naar jouw hand hangt de mijne in de lucht – als een afscheidsgroet.…
Zywa26 november 2019Lees meer >

Draag me

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 538
Lieve vriend, voel mijn zachte buik voor de man die niet kwam en draag me lichter ben ik nu dunner zijn mijn dromen je weet het wel de tijd verstrijkt, kus me kneed mijn soepele vel en draag me door de leegte van de nacht geef me vaarwel…
Zywa28 november 2019Lees meer >

Alzheimer

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 588
Het huis is nu leeg en stil, alleen de eenzaamheid die nu op mij wacht. Wat eens moest komen is nu gebeurd, van de week heb ik jou weggebracht. Soms lijkt het toch even, zoals het vroeger was, dan zit je weer tegenover mij en eet een boterham, of je staat bij de bank, rommelend in jouw tas op zoek naar je bril of naar die bruine kam. Soms…
Ruud7 januari 2021Lees meer >

Alzheimer

hartenkreet
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 664
Je bent nu nog als een verteerd blad, niets is meer over dat bij jou als mens eens zo kostbaar heeft gewogen, nog slechts de lege nerven in een fijn gemaasd patroon. Jouw kostbaar wezen dat nog zoveel te geven had, door de ziekte in de tijd vervlogen, blijf je in mijn herinnering, vervagend, als eens zo dierbaar persoon.…
Ruud10 december 2020Lees meer >

[ Ik kus me niet meer ]

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 469
Ik kus me niet meer naar jouw navel, niet erdoor – niet jouw dromen in.…
Zywa24 december 2020Lees meer >

afstand

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 450
het meest ondraaglijke was toen je ogen mij verlieten en ik daar niet aan ontkomen kon en je handen als vanzelf volgden tussen ons de afstand van Neptunus naar de Aarde…
J.Bakx29 december 2020Lees meer >

Het slijt nooit

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 478
Ik zit op je bed Op de tafel een spel Jouw handen te zwak Maar we maakten het wel Jij kon echt alles Je kwam met een lach Maar de laatste maand zei ik Schat klaag maar, het mag Nu zit ik hier weer Op de zelfde plek En ik word haast wanhopig ’t Gevoel maakt me gek Waarom wist ik niet? En: Wist jij soms wel? Ik huil en ik huil En ik knijp…

Ze was pas twaalf

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 548
Zonder warmte, zonder deken God, geef alsjeblieft een teken Ik kijk omhoog, kapot mijn hart Ik draai me om, ik moet terug Afscheid deed nog nooit zo’n pijn Ik brand n kaarsje, vind je dat fijn? Dag mijn schat, ik kom weer vlug…

[ Ze pakt haar spullen ]

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 455
Ze pakt haar spullen, ze is de maan met de zon – in haar ogen.…
Zywa4 maart 2021Lees meer >

Witte kamer

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 581
Jij daar toen in die kamer van het witste wit hoe jij nog vader blijven moest en ik het kind met nog vele morgens te gaan maar ik zag witte angst in grijze ogen staan hoe ze bloeiden daarbuiten uitdagend en rood, de rozen, trok augustus nog één keer alle registers open ik wist al van lege kamers en dat verdriet na jaren ook slijt…
mia bemong2 augustus 2021Lees meer >

Spook

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 529
Omdat ik niet wil struikelen over jouw stilte over het gat dat jij bent in mijn duisternis zal ik delen hoe het voelt met jou weer een onmogelijke berg beklimmend met jou al lang geleden weggegaan Ik wil niet dat mijn leven geweven of gekozen wordt uit pijn die ik verberg uit brokstukken van mezelf uit jouw stem die in jouw slaap roept…
Zywa5 augustus 2021Lees meer >

nog brandt de wereld niet

netgedicht
3.7 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.853
nog brandt de wereld niet maar ook het korstmos genereert steeds minder leven oceanen zijn niet meer vergeven van plankton en verrijkend visbestaan aarde rest nog slechts het temporele gaan woede marcheert laarzen naar het front waar zombies vechten om wat grond om daar hun eigen graf te graven het kernwapen gaf in handen van geraffineerd…

is zwanger van herinnering

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.011
in de verte woeden branden verteren levens zonder handen strijden zielen om bestaan je proeft de wind in tijdloos gaan ze is zwanger van herinnering uit tijden dat het beter ging nu kermt ze en jaagt restanten bulderend naar alle kanten ze smoort de lucht zucht haar gif in stikkend sterven niemand zal de aarde erven, want het…

in vlindersvleugelpracht

netgedicht
3.4 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.736
ben jij de koningin in vlindersvleugelpracht die ik alle kleuren van de hemel bracht in paradijselijke nachten nu zit je op de troon in vervagend wonderschoon en spreekt je negatieve oordeel uit over dieren met een andere huid je toont rechtschapen maar ook jouw lusten kon je niet bewaken eindeloze vluchten lieten ons aan liefde…

doorzichtig wit

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 504
koud als marmer de oneindigheid waarin ze zwerft zo tergend teer onaanraakbaar in de volkomen stilte van de dood uit de wolken raast de storm…
J.Bakx30 november 2021Lees meer >

dans

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 533
de dood wist de geschiedenis van het leven uit je lege mooie ademloze gezicht opnieuw geboren in een ander leven dans je je danst langzaam weg…
J.Bakx7 december 2021Lees meer >

schrijven

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 596
schrijf met zwarte verf het korrelige verhaal van jou noch van mij schrijf over het eiland zonder beschutting waar de boot je bracht schrijf niet over het afgesneden zijn van het vasteland schrijf niet over slagregens het gebrek aan een paraplu schrijf niet over liefdeloosheid en onwrikbare dingen schrijf als het niet…
J.Bakx7 januari 2022Lees meer >

voor de laatste toon van dit refrein

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.721
ik bespan mijn koets met schimmels, ruinen en een zwarte hengst ik tuig ze op, zwaai en juich maar als ik aan de leidsels trek hoeven spatten vonken uit de straat als de koets zich langzaam in beweging zet, nog draven ze gestrekt, ik kijk niet om zeg me waarom we slaan op hol en stijgen langs ogen vol afgrijzen bolle koppen nokken…
wil melker19 januari 2004Lees meer >

28-MEI-2017

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 509
Middernacht, ik wandel naar huis door de 6 km lange velden, eindeloos alleen, zonder werk, zonder wagen, zonder vertrouwen, zonder doel, alleen Van Morrison's "Have I told you lately that I love you", zingend alsof niemand mij horen kan, behalve de in verbijstering starende koeien rondom, en tranen rollen langs mijn wangen, van…
rovad5 april 2022Lees meer >

hoe schaduwen zich langer maakten

netgedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.686
we liepen hard de duinen op, waren bijna boven, zijn door ademnood gestopt ik zag de pijn voelde tranen om het falen, wist dat we de top niet zouden halen we waren niet alleen zagen hoe schaduwen zich langer maakten, hoe alle licht rond ons verdween we hadden elkaar ingepakt een teveel aan goede zorgen wisten hoe de dag verliep…
wil melker21 november 2003Lees meer >

in een eeuwenoud refrein

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.647
in je ogen breekt de wereld in een eindeloze lach niet in scherven die verwonden maar als zon die schijnen mag geef je hand ik lees de lijnen die je nog te leven hebt ik voel je trillen en de pijnen die je niet verbergen kan je gaf me alles en je lichaam liet me toch mezelf zijn in je armen zong ik liefde in een eeuwenoud refrein…
wil melker20 november 2003Lees meer >

ik zie me in je ogen staan

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.506
ik ben verdwaald handen kennen me polsen aan te korte armen met vuisten dreigen ze hoofden knikken met een vreemd gezicht ik zocht je maar jouw trekken blijken ook gewist in het geluid herken ik wel je stem maar je woorden zeggen niet dat je me kent ik pak je bij je jas draai je langzaam om je borsten zijn er nog, maar in je…
wil melker17 november 2003Lees meer >

vogelvlucht

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 582
misschien droomde je toen je lijf niet meer van jou was misschien droomde je al voordat broze botten braken je hart haperde nauwelijks kloppen kon misschien droomde je pas toen je ogen naar binnen keerden en braken de vogel zijn machtige vleugels spreidde hij je meenam toen je droomde…
J.Bakx26 juni 2022Lees meer >

ochtendlicht

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 651
in wit gesponnen ochtendlicht zweefden twee vrienden voorbij zomerlicht speelde door hun wilde haren er was het onhoorbare droeve koeren van duiven droomde je toen een vogel zijn vleugels spreidde? jou meenam in zijn vogelvlucht toen je ogen naar binnen keerden en braken alsof je droomde? een schreeuw uit duizend kelen in…