2935 resultaten.
bomen langs de rivier
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.149 al dagen
zit de zon in
brandglasramen
langs de rivier
de herfst
vangt de gloed
als vuur
in glas-in-loden ramen
de glans
van goudbrokaat
gekletter van
schildknapen en ridders
het pronken
van de hoofse dames
het fonkelen van juweel
en rood fluweel
terwijl de wind
die aan de blaren knabbelt
het licht
in scherven breekt…
Ruis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
790 Zittend in mijn tuin
Ervaar ik een moment van
Stilte
In het Pi-bestaan
Wind, zon, gras
In deze nieuwe Herfst
Een moment ook van Ruis
Geluid van auto’s en gedachten
Die afbrokkelen in mijn hersenpan
Schizofrenie blijft en is altijd aanwezig
Nu alweer moe en nog weinig gedaan
Maar ik en de zon blijven toch bestaan
En zullen altijd weer…
je mooie dagen
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
670 je weet je mooie
dagen zijn geteld
tijd vliegt als je
door je jaren rent
wijzers horen
stil te staan
als jouw dag
geen einde kent
zomerklok draait
veel te snel
maar hele uren
luidt zij wel
je hof je akker
geef ze water
’ t is zomer nu
herfst komt later…
Melancholoe
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
523 als vurige symbolen
van een stervende zomer
vallen rode en goudgele bladeren
als een laatste glorieuze zonnebundel
in de richting van de winter
bracht de zomer opwinding
de herfst lijkt altijd
rust te brengen
het vallend blad
vormt een warm tapijt
voor al wat leeft, groeit en bloeit
onder moeder aarde
als een warme deken…
De dagvorstin
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
416 de dagvorstin kust me wakker
ze oogt winters in de morgen
voelbaar ingeboet aan kracht
schijnt ze uit volle borst
laatste bladeren zoeken naarstig
houvast om hun trouw te offreren
aan hem die hen voortbracht
kleurrijke herfst ligt ondergedompeld
in een zee van ijskristallen
witte walm steekt af tegen de dageraad…
De zee van bloemengeel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
462 jij streelt het land
en zet de zee
van bloemengeel
naar eigen hand
kleurt heuvels
en valleien met
je warme gloed en
laat de einders trillen
zont de huid
van rood naar bruin
en brengt pigmenten
weer tot leven
nog wachten vruchten
op wat lange zomerdagen
om in de herfst hun mooiste
oogst te kunnen dragen…
Genieten zonder spijt
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
621 buiten sterft de herfst
in een oogst
van vurig rood
binnen pluizen
witte vingers naar
de waarheid over dood
nog smeult het leven
van vlammen
die ooit loeiden
toen jaren
stoeiden met de tijd
in genieten zonder spijt
buiten nadert winters wit
binnen staat de urn met grijze as
alles wat er van jou over is…
Het is niet
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
827 Het is willen aanvaarden
de herfst in ons leven die
ons leert hoe fijn het is
dat we er nog altijd zijn.
De zon zien die elke
dag weer opkomt ons
zijn warmte schenkt alles
om ons heen laat groeien.
Wij de lente kunnen zien
blij zijn met het mooie
wat de natuur ons geeft.…
In koude nachten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
538 nog staan ze
te dromen op het veld
de bloemen van de zomer
het blad verdroogd
de kleur verschoten
en de zaden uitgeteld
een vlinder wiekt
wat loom op zoek
naar al vergeten geuren
de bij loopt sloom
zoekt met laatste krachten
de restjes nectar die nog wachten
de zomer is voorbij
in koude nachten
komt de herfst al langszij…
Maar de zee blijft...
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
572 Eeuwige zee
en als golven
rijzen
en dalen
dagen
en nachten
die het gelaat van vlees boetseren
Gelaat dat verwelkt
en sterft
In het nachtelijk uur
op bed gelegen
in de herfst van het leven
Een leven dat zocht
maar nooit vond
want het zocht dat wat is -
de Ene Onveranderlijke Zee
Golven rijzen
en dalen
maar de zee blijft…
En nu groet ik jullie.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
828 verwelkom mezelf terug
dichtkunst van mijn hand
als een reïncarnatie
de lezers begroetend
daar ben ik weer
maanden vervlogen
weken waarin letters
geen woorden vormden
ik spin nieuwe woorden
in de kleuren van de herfst
beginnend aan het pad
van inspiratie
hallo welkom terug
in mijn wereld
welkom, welkom
prachtig mens…
Uitloper
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Het leven heb
Je achter je
Gelaten, de
Zomer is voorbij,
Waarin jij al
Je energie hebt
Gestoken, en je
Schoonheid toonde
In kleuren en
Tinten van het
Mooiste pastel -
En nu je hier
Op je herfst
Ligt te wachten,
Waarin alles wat
Er was nog verder
Teloor zal gaan,
Zie ik tot mijn
Verwondering
Zo maar een uitloper…
Al fietsend
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
553 Er rust iets moois in de marteling
van herfst, wij hebben u gemist,
maar bij een gunstige voortstuwing,
triomfeert de pedalist.…
Doodlopende weg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Seconden van steen
Minuten van ijs
Uren zijn gemeen
De ochtend eigenwijs
Bevroren kwartieren
Dagen te lang
Niks meer te vieren
Onmetelijk bang
Pegels van eenzaamheid
Leegte die in haar port
Ze leidt niet, ze lijdt
Kracht verdort
Verkeerde afslag
Herfst met pech
Verbeten lach
Doodlopende weg…
XLIV - sint nicolaasga - 1931
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
709 verlaten zielen
dwalen door het rietland -
woorden ontregeld
de wandelende
tijd gemeten in jaren
drank en geschriften
ook bredero dood
voorbij voorbij voorgoed voorbij
een spook in zijn hemd
het hof van fado
een sluier over verdriet
portugese wijn
dennen in het bos
ongemerkt gaat de herfst
in winter over…
November
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
530 In de ongesnoeide takken hangt nog voorbije zomer
die nog lang beste maatjes met de herfst was.
Maar nu eist het najaar zijn eigen plek op,
laat de wind over het land razen
en de takken eerbiedig voor zich buigen.
Voor het blad geen houden meer aan.…
Gastvrij
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 Iemand strooide vrije
vrome woorden
om de talloze
doden te eren
en onze vrijheid
te memoreren
in tegenwoordigheid
van wie ons leidt
die in de herfst
niet even gastvrij
vloog naar dat ene
eiland onder
dezelfde zon
zijn gevolg bevond zich
daar zonder actief geheugen
aan een deal met
een andere vrome leider
zo gastvrij…
Haiku plus #5
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
565 Liefde is maar een woord
goede vrienden zijn dun gezaaid
de herfst is een zwerfkat.
Vijandig bloeit de dood
wat medeleven kan geen kwaad
een glimlach is genoeg.
Jaarringen van woorden
die lijken op oude foto's
uit de lucht gegrepen.
Het wordt een lang, lang jaar
de zorg hinkend op een half been
water aan de lippen.…
De seizoenen lijken op te schuiven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
730 een hoedje komt omhoog uit het zand
glanzend in de het zwakke zomerzonnetje
glimmend als een bruin ballonnetje
nog onwennig balancerend voor de juiste stand
hij valt me op, naast het pad, tussen de bomen
een der eersten die ik in de Maashorst heb ontwaard
mijn laatste foto heb ik voor hem bewaard
is ’t niet een schoonheid, die opeens tevoorschijn…
Brave Hendrik
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
445 Wanneer ik meega naar de vuilnisbelt
om er pornoblaadjes te zoeken
omdat de poses van de vrouwen
me betoveren, hoor ik erbij
Maar verder word ik gedoogd
Mijn klasgenoten vinden me vreemd
Ik loop raar, alsof ik voorover val
En als ik gelijk heb, wil ik het ook krijgen
Dan ben ik de prof of de Brave Hendrik
Ik praat te veel, weet te veel…
schoonheid
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.027 onaangekondigd en toch
te verwachten
verkleurt onze wereld
eens waren we
pril en bloeiend
loom in de zon
dartelend in
zachte lenteregen
onze tijd rijpt
als roodgouden lanen
en najaarsplafonds
onder de hemelkoepel
mooi en onvergetelijk
zo onvergetelijk mooi
ben jij
met het goud
van jouw herfst
op je gezicht en
in je hart…
ik vroeg je: hoe vaak...?
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
757 Toen zijn we opgestaan
en buiten samen herfst
gaan vermoeden.…
Laat het maar sneeuwen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.401 In de lente begon het allemaal
wij samen, dat was wel fijn
zo door de maanden heen
trok de zomer zonneschijn
en was de tijd zo rijk
vol met licht en passie
In de herfst wordt het donker
en dan trekt de kou weer binnen
maar nee, niet overal
ook bij ons blijft het warm
en we zijn niet bang
voor wat de winter brengt
laat het maar sneeuwen…
het raam is zwart
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
691 op mijn ogen
ligt het vaarwel
in donkere schijven
wanneer herfst
kringen loopt over dagen
telkens zijn het andere, nooit geheel dezelfde;
kortademig en scherp gesneden
het zoeken wordt transparant
alsof ik uren stil sta
om morgen weer te
herhalen
de nacht sluit het huis, in en uit
hoog en laag
in en uit
ik ben de…
Warm Gevoel
netgedicht
3.6 met 27 stemmen
2.024 Het is herfst
de hemel ademt zwaar
bomen verliezen
hun laatste stukje zomer
Jachtige wolken
laten af en toe een traan...
Maar als jij glimlacht
stroomt stralend zonlicht
door de spiegels van jouw ziel
mijn hart binnen
Met gloeiende wangen
gevoed door mijn liefde voor jou
voel ik alleen nog maar
... warmte !…
KOUDE ADEM
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
638 Herfst laat
z'n koude adem
over aarde gaan
Maakt ruim baan
voor
koning Winter
Aarde minder op
met zon
dan maan
Bomen ontdaan
van al z'n blad
van alle luister
Zelfs tot gefluister
niet langer
in staat
Herft neemt winter
al de maat
krijgt ijskoude vingers.…
Het wit nog slapend
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
700 geen maan
kale takken doden
herfst en zomer
nog warmt de grond
met oogsttapijt
de winter komend
je vorstte
uit het donker
het wit nog slapend
lichtte op
in winterlicht
de zon ontwakend
mijn koning winter
kom zacht naderbij
ik heb je sporen al gezien
en neem de macht
het is zo lang geleden
verover dit jaar dan misschien…
Gedicht
poëzie
3.9 met 17 stemmen
4.100 En elke nieuwe stad
bloem die welkt
herfst vergeelt het blad
zijn alle steden zo
zijn zij alle zo
zo zijn alle
Overal
overal en nergens
overal is nergens
overal
dezelfde bonbons droef in glazen
parelt drank er is geen dorst
een liedje is overal
van liefde en overspel
zijn alle steden zo
zijn zij alle zo
zo zijn zij alle…
Dor
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.081 Vrieswind,
volle maan
het oude lijf
vertelt van aarde
bomen komen om
de dwergen hakken zich een weg
het nieuwe licht is zonder schaduw
herfst dus
droge lippen
niemand kust die oude mond
de grond is weggeslagen
in de dagen die behuild zijn
zout weerkaatst het licht
verdroogde huid
en droeve woorden…
Het donker van de klokken
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
636 je zomert
nog in blonde lok
tussen donkere haren
die levens vergaarden
vingers tikken
wespen weg uit een
blijde lach en alledag
waarin je alles gaf
stappen zijn wat traag
de rug niet helemaal gaaf
maar in je geest is nog
geen spoortje herfst geweest
zomer door in
blonde lokken
vergeet het donker van
de klokken in een nieuw begin…