6648 resultaten.
Liefste,
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Wanneer ik je niet vinden kan
scheren mijn ogen langs rotsen en
dalen in adelaarsvlucht,
zoekend naar je lach
je ogen en
zacht gelaat
dat ik bedwelmen wil
onder kersenbloesem
in het roze
noem ik je
liefste
Wanneer ik je verlaten vind
zal ik strelen en zachte woorden
prevelen waarin gevangen
zonnestralen uw wangen
verwarmen doen
tot…
gulzig
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
928 haar laatste adem
hangt nog in de
kamer
de tafel wankelt
van verdriet
boven wacht het
veel te grote bed
het kussensloop
drinkt gulzig
van zijn tranen
de geur van
eenzaamheid
verspreidt zich
door het huis
dat is opgehouden
thuis te heten…
Dichter dan...
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
717 hij veert op die nacht
het zijn weer de dromen
hij kent ze als zijn broekzak
och, waren ze te schrijven…
de ochtend, de uren
een merel kraakt een tak
bladgoud ritselt
o, laat nog even die stilte blijven
vruchten smaken zoet
op brosse beschuiten
thee dampt geurig warm
ademwolkjes tekenen het glas
hij veert op, schuchter nog
zijn hand…
kerst
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
547 zal je wel
alleen zijn
kijk je naar buiten
er loopt bijna niemand
misschien staat iemand
voor je deur die belt
en dan doe je niet open
want je wilt niet weten
dat je alleen bent
terwijl iets van een golf
door je heen gaat
die je bijna vernietigt…
aan iemand
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
522 aan wie
ik allemaal
niet dacht
deze avond
het is pijnlijk
ik dacht aan iedereen
het is volle maan
in het park en de vijver
rimpelt niet eens
gedachten
een paar zinnen
zeg me wel te
rusten en tot morgen
een laatste blik
een kus een omarming
het park is mooi in het donker
de honden blaffen, waarom blaffen ze
nou ja…
MIJN MASKER, MIJN STEUN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
686 Masker, wil jij zachtmoedig kijken
en ook lachen als ik daarom vraag
Hoe ik mij voel laat ik niet blijken
vraag daar maar niet naar vandaag
Masker, wil jij mij wellicht helpen
om mij aan de wereld te verkopen
Dan kan ik tranen achter je stelpen
mijn innerlijk verder dichtknopen
Masker, laat mij naar ieder lachen
voor hen dé bron van vreugde…
Te diep in het glas
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
865 Krakende hersenen
blaffende gedachte
inspirerende gedrochten
idioten lachen
slimmeriken likken
de wonden van het ikke
gangen vol slangen
op tenen trappen
de zonde te misleiden
sluipende sluitingstijden
vluchtende uit dit godvergeten
café van ellende.…
De muur om mij heen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
737 Jij leerde mij leven, liefhebben, voelen
Een vrouw met ongekende innerlijke schoonheid
Heeft mij bevrijd van mijn eenzaam ommuurd bestaan
Voor eeuwig in mijn hart en in mij ziel.…
bewogen bewegen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
993 ben ik
de bewogen bewegende
rusteloos zwervend
tussen eb en vloed
angstig speurend
van kustlijn naar einder
of ben ik
de aangespoelde vondeling
treurend en dolend
eindeloos zoekend
ginds en dichtbij
wie zal het zeggen
https://www.youtube.com/watch?v=tryI72ExYaI…
Nachtontmoeting -1
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
775 In de schaduw van de maan
loopt een silhouet te dromen
wachtend op een lichtgenoot
net voor de lange eenzaamheid
een dag moet overbruggen
doemt nog een gestalte op
blij met toch wat gezelschap
begroet hij in het water
zijn eigen spiegelbeeld
~wordt vervolgd~…
Nachtontmoeting -2
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
523 ~vervolg~
Als je zo alleen bent
heb je nog altijd jezelf
en die kun je dan ook
beter leren kennen
Zijn hoofd voelde lichter
tinteling in armen en benen
-wil je met me dansen, spiegelbeeld
ik dacht aan een wals onder de maan-
Zo dansten ze langs de oever
het voordeel van spiegelbeeldig dansen
is dat je geen muziek nodig hebt
en alleen…
Mijn naam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
658 de zielenpijn te doorgronden
mijn naam, mijn bestaan
mijn fouten en mijn wonden
luister ik naar je, wonderlijk
zoals een vrouw bij de kassa van geluk
hangt er een draadje aan jouw laatste letter
en ben ik ook anderen die jouw naam
verstaanbaar maken in het aanhoren
als ik voorbijkom met mijn boodschappentas
aanvaard ik je, zoals eenzaamheid…
Krakende hersenen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
594 Mijn hersenen kraken
ik weet niet hoe duidelijk te maken
dat jij meer was dan de zee
meer dan de hele oceaan
jij was mijn adem, mijn lucht
meer dan mijn brood, mijn alcoholzucht
ik liet alles staan
voor jou, voor jou alleen
en nu weet ik niet waarheen.…
vorst verlet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
510 vraagt zij zich af,
de molensteen van morgen
prijkt vandaag al op mijn graf
haar eenzaamheid voelt zwaar
nu najaar oppermachtig wordt
en de vuilstort van de zomer heel goed weet
wat er aan schort…
Kerstmis
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
557 Kerstmis vieren
dicht bij elkaar
vreugde en weemoed
de troost het welbehagen
van trage gebeden en gebaren
oude liederen rustig gepraat
koffie brood taart
genoten bij het haardvuur
eenvoud die voor korte duur
de eenzaamheid verjaagt…
Oude dag
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
1.156 ik in gedachten daar
niet langer hier
de oude foto's in de kast
laat ik via het beeldscherm zien
aan een lang verwachte gast
mijn kleinzoon over de oceaan
die heeft daar zijn eigen bestaan
mijn kleindochter in Australië
ik zie haar op het internet
vandaag wandel ik gedachteloos terug
maar het oude huis bestaat niet meer
en de eenzaamheid…
Voor de nacht uit
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
469 Het leven wordt allengs wat triest voor haar;
ze heeft een loopneus die ze telkens snuit
want elke zes seconde weer een drup
dat zijn er per minuut een stuk of tien.
Ja vroeger was ze wel van zessen klaar,
maar langzaamaan ging toch de fut er uit.
Zo nu en dan eens naar de handwerkclub
of soms in ’t buurthuis een partijtje kien.
Zo heel…
Overstekeling
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
587 Een eenzame kat, violist
in een donkere nacht
en in mijn hoofd
een alledaagse vreemdeling.…
ZEGENINGEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
594 Pas op mijn sterfbed
Aan het einde van mijn leven
Maak ik de balans op
Durf ik toe te geven
Dat het vaak niet ging
Als de bedoeling was
Ik vaker dan mij lief was
Zat in zak en as
Veel dagen vulde
Vol kommer en met kwel
Desondanks niet spreken wil
Van een leven als een hel
Mijn zegeningen telde
Hoe klein ook of gering
Een nieuwe dag aanvaarde…
HARTENKREET
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
714 Kost het nou
Zoveel moeite
Om te schrijven
Dat je leeft
Aan mij denkt
Zo heel ver weg
Soms nog wat
Om mij geeft
Wat kost het meer
Zo'n klein moment
Als je op pad bent
En geniet
Als ik alleen ben
Zit te piekeren
Niemand mij nog ziet
Het lukt mij
Niet zo goed
Je te zeggen
Of proberen
Uit te leggen
Dat gewoon wat tekst
Een lief bericht…
Reiken
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
463 Ik reik je de hand
maar je ziet het niet
stuurloos dobber je
rond in een moeras
waar ogen elkaar
niet vinden kunnen
liefdevolle woorden
opgaan in de mist
ik kijk en aanschouw
hoe jij angstvallig
je hoofd boven water
probeert te houden
nog altijd sta ik daar
met een uitgestrekte hand
zachtjes fluister ik jouw naam…
Stabij
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
420 De dag druilt droef aan mij voorbij
in zieligheid en triesternij,
geen mens sprak er een woord met mij,
wat voel ik me een kladwat.
Mijn hart verzuipt in tranentreur
vanwege ’t stellen in teleur.
Het klopt nog wel maar in mineur;
mijn God wat ben ik matplat.
Dan komt er een leuk hondje aan,
het beestje gaat braaf naast me staan,
hij…
Naamloos
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
534 Een blauwe maan dwaalt
eenzaam over nachtelijke velden
de strandjutter vertelt
zijn zeewaardige verhaal
is het de herkenning
die de projectie veroorzaakt
of de projectie
die de herkenning raakt
over woeste golven
merkwaardige helden
avonturen in de nacht
vrouwen met zalmneusjes
mannen die lijken op Pinokkio
bij de sloot zitten een paar…
het gewicht van de uren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
436 toen hij de golven
op het zwarte strand
hoorde breken
verbrandde hij met
wijd open ogen
om niet te verdwalen
de wrakke schepen
achter zich
geen mens kwam in
de buurt van zijn ziel
niemand sprak de taal
toeschouwer in het eigen
nooit vertelde verhaal
het langzame gif
voelde hij pas later
toen het gewicht van
de uren hem…
Niet vreemd
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
900 niet anders willen zijn
niet raar, niet bijzonder
niet leven bij het wonder
niet meer alleen
op een lege bank
in het overvolle park
niet een dwaling
een eenzelvige gestalte
frêle hangend in de mist
niet verloren
in een geschapen wereld
die niemand kent
niet de grijze droom
tussen de blozende slaap
maar weten wie je bent…
Niet mijn wereld
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
654 Verleden jaren
In herinneringen gevat
De toekomst ligt open
Wachtend als een donker gat
Gevuld met onzekerheid en angst
Vallen en weer opstaan
Verdergaan om te overleven
Alle dagen, ook de nachten
Angstig zijn
Steeds verder weg
De onbevangenheid van toen
De onschuld van een kind
Puur en zonder zorgen
Zoekend naar balans
De samenleving…
De lange stad
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
601 Ze is zo lang, deze stad
dat in de laaghangende mist
het lijkt alsof de huizen verdwijnen
en alleen ik hier blijf wachten
Zo lang is ze, deze stad
dat ik mij in de druilende regen
verlaten voel, en vertrokken ben
maar bij mijn terugkeer
nog steeds aan de bar zit
en weet hoe mooi de stad was
Maar nu is ze een lange stad
met neergelaten…
Nodeloos
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
613 Onder de sterren
In de regen
Om het huis
kom ik ze tegen
Bij het ontbijt
Erna, ervoor
Het houdt nooit op
Ze gaan maar door
In de auto
In de kroeg
Ze stoppen niet
Tis nooit genoeg
En zelfs op straat
In volle drukte
Geen moment
Dat het mij lukte
Ze in te tomen
Te verdringen
Machteloos
Ze te bedwingen
Soms is het te
Slaan ze op…
Ik ben een sterk persoon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
737 Vol met stress en onzekerheid,
ik voel me moe en zeer eenzaam.
Zo raak ik langzaam mijn ‘eigen ik’ kwijt.
Mijn eeuwige optimisme wordt overschaduwd door pijn,
pijn van alle zorgen en verdriet.
Maar de meeste mensen zien dit helemaal niet.
Ik ga eeuwig door, met een tranende lach
en leef mijn leven maar gewoon.…
Onder bewust zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
691 Hoe diep ligt het zielenmeer verscholen
met zijn gevoelens als opstandige golven,
aangedreven door huilende wind: roedel wolven
en waarop boten draaiend ronddolen.
Hoe troebel het levenswater,
zonder einder, zonder lichtbaken.
gevoelens waaraan men niet kan raken
noch bewaken: enkel rusteloos geklater.
Net nu verliezen gladiolen
hun frisheid…