3244 resultaten.
zee van schuld
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
421 zilte lucht
je witte onschuld
je voorspelbaar
af en aan
je aantrekking stoot af
wat was je laf
zo even verderop
in metershoog
je schoonheid loog
waar uitgeput ten onder
je genadeloos
levens nam
om reddend streven
te oefenen nog even
je aanblik is kalm
je bent zo helder
bijna troostend
je tranen bedolven
in rustige golven…
Rood verbonden
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
390 jij hebt met
subtiele hand en
lange armbeweging
geluiden aan
elkaar gevlochten
met een rode
draad als toon
daaromheen
vibreerden golven
rapten teksten
hun akkoorden
vloekten dissonanten
in een straattaal
die hier niet hoorde
in de veelheid van
muziek knoopten
losse einden snel weer
hun begin in eindeloze
mantra’s en repeterende…
In de voetstap van mijn vader
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
711 Naar de golven wil ik kijken
over hoge wijde dijken,
wil ik vechten met de wind,
hollen wil ik als een kind.
In de voetstap van mijn vader
wil ik vrij zijn en tevreden,
is hij ook al overleden,
wandelend op 't verre strand,
blijft zijn voetstap
naast de mijne
in het warme zachte zand.…
Kwijt
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
498 Ik ben het kwijt
Kan het nergens vinden
Ernst zal me verblinden
Voor relativiteit
Wanhoop heeft het bedolven
Onder grote emotionele golven
Weggedoken zit het achter verdriet
Ook in getob vind ik het niet
Overspoeld door dramatiek
Houdt het zich schuil achter paniek
Maar ik laat me niet verblinden
Zal het verdomme weer terugvinden…
Rondedans
netgedicht
5.0 met 18 stemmen
814 langs woelige golven gekomen
zijn de dromen van het bestaan
dat zijn vruchten laat groeien
in het hart van de verbeelding
de geschiedenis wankelt
terwijl jij en ik willen geloven
in een beleving van beloften
bij onze liefde en beider hoop
gedragen aan zelfde ringen
doen ze wat wij niet weten
een rondedans om te bepalen
de bron op afstand…
Liefde en verbondenheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
580 Ik loop
langs
het strand
De schelpen
knarsen onder
mijn voeten
De wind
waait
Speels door
mijn haren
Ik voel
me één
onder het
geluid
van de
bruisende
krachtige
golven
De Zon schijnt
en geeft
een
schitterend
licht
over het
water
Ik pak
een schelpje
op uit het zand
Hou hem even
in mijn hand
en doe
een wens…
Onbereikbaar blauw
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 ik draai
zwaai naar
en aai de golven
dompel in het
witte schuim
dat weg flitst
van de rafelige
kammen die
zich kuivend
verheffen
naar het
onbereikbaar
blauw van
de hemel
terugvallend
hun draai
eindelijk weer
vindend uitlopend
op rul zand
van het strand
waar ronde
schelpen
hun laatste
gebeden
murmelen
tussen
scherplange…
To Catch A Fish (meniscus)
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
392 Als het water dagelijks hoog
aan sneldrogende lippen staat,
zoete verleidingen langsdrijven
in samenscholende schoonheid,
dan loont het de lome arbeid:
met het juiste aas aan de haak,
slaan op d’oppervlaktespiegels,
zo de giechelrimpels verschijnen,
kwijnend in golven van lachsalvo’s;
vangen door een lichte kromming.…
Hellingshoek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
389 De imposante geluiden
van de notenkraker
lopen mee met
de hellingsgraden
zij overstemmen
het metrum van
herhalingen die
in mij blijven golven
glimmende schoenen
trekken zilveren strepen
door het
verklonken gewicht
groeperen zich
tot dragende bogen
waarin de inspanning
blijft klinken
het absolute gehoor
volgt een doorlopend…
zacht wolkt de zee
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.082 zacht wolkt
zee om je heen
glijdt lucht
als branding
langs je
nat is het spel
dat je speelt
met het water
kou vraagt mijn
warmte pas later
lopen op strand
duim in je hand
wil je niet vast
maar ik voel
dat je past
kussen elkaar
golven zijn daar
overspoelen de
schoenen en
koelen ons zoenen
we hebben
gelachen
intens liefgehad…
hangt zwart zijn tranen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
1.101 basalt keert
oceanen
water schuimt
zijn woede weg
hangt zwart
zijn tranen aan
in springtij
dat in manenvloed
het water jaagt
op land
het strand
ontdaan van zand
toont zijn verdriet
aan woeste golven
die hun weg nog
ongestort vervolgen
van de branding
tot de horizon
witte kammen
deinen en
verdwijnen
als zij omslaan…
hopeloos verliefd
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.297 Een idyllische zonsondergang, er waait een zachte lauwe bries die als duizende handen je lichaam streelt,het bijna stille gefluister van de bomen achter je, het iets luidere antwoorden van de golven in de branding, recht voor je aanschouw je het hemelse kleurenpalet van de in zee stervende zon,... en heel even zou je zweren dat het ultime nirvana…
generatie!
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.609 Golven tellend in het water..
Met mijn kind een warme band..
Over het verleden hebbend naar later..…
Liefdessymfonie
netgedicht
3.1 met 196 stemmen
60.310 De zee vangt me op
en ik drijf verder op de deinende golven
steeds verder terug naar jou.
-----------------------------------------------------
Uit de bundel : 'Een Adagio' Uitgeverij Zuid en Noord…
Aan het meer
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
2.743 Er was schemering
en het zachte geluid
van golven, klotsend
tegen wal en boten
Een kampvuur en de herinnering
van toen de wijn al was vergoten
en de wijsheid zijn keerzij toonde
en de liefde mij er beloonde
met een kus
Waarop ik verviel in vreugde
en vragen stelde over
de talen waarin verhalen
zich de ronde deden
Toen ik alleen en…
Laat me...
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.332 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen zich
drenken in het bloed van
de vergane dag
de zee het wellen van
haar golven langzaam
laat vervagen
in een verstarde lach
als de wind haar wisp’ren
niet meer door de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
z’n deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn hoofd ter…
vonken
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
847 als je mij wilt vinden
zoek me waar bulderen
van wind en golven
spreken overstemt
op de tast in de nacht
in de schaduw achter mij
langs een zijweg van het leven
waar land in water overgaat
ergens op het wereldrond
op een grens van eind
naar nieuw begin
als je me gevonden hebt
breek mijn handen open
zie de vuurstenen
ik ketste ze, rook…
muziek
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
1.678 Dansend op mijn golven
zwevend over mijn gemoedsrust.
Muziek zet mijn hart en ziel
wagenwijd open.
Soms als een klaterende regenbui
of als een eindeloze horizon.
Muziek......
Carry…
weerbericht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.639 om jouw gezicht het regenlicht
van duizend druppels op de ruit
terwijl jij rustig schrijft, schiet mijn
geboeid verlangen uit naar zachte
huid onder mijn handen,
verken ik met mijn tong
je warme rondingen en randen,
gaan golven van gedroomd genot
omlaag vanuit mijn lichte hoofd
het weerbericht belooft, zeg jij,
vandaag niet veel voor…
zeeën rollen aan
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
667 leve de kronkel
van de waterlijn
altijd
in de weer
eb of vloed
trekt of woedt
golven rollen
schuimend koppen
eeuwig is ’t soppen
van grijze wolven
brullend voor de Heer
d'dichter bij 't water
vol in luister
’t wordt steeds later
verweert in 't duister
zuid wester in z'n sonnet
met zee die bergen verzet…
Westenwind
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.365 Onstuimig raast
de westenwind
door straten en stegen
je raakt verblind
door hagel en regen
bliksem en donder
beangstigt een kind
teistert het veld
takken geknakt
bomen ontveld
woest zijn de golven
van de zee
sneeuwvlokken
komen naar benee
aangejaagd door de storm
is snel het groen
onder 'n witte deken bedolven
ons herfstig gevoel…
Langs het strand
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
893 Grijze wolken temperen
de sterkte van je zonnestralen
die met een oranje rode gloed
de azuurblauwe zee beschijnt
de hemel bedekt
met sterren die de
wacht houden
golven die traag
hun weg vinden naar
het strand en terug
de zachte wind die
de door m'n haren speelt
genietend van de ondergaande zon
hoe prachtig is dit aangezicht
nog steeds…
Stormenderhand
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
666 De wind beukt huizen in de golven
breekt koppen schuim in grijs
striemt geselend langs de bomen
mijn onrust lijkt zijn ereprijs
Hij braakt op mijn angstgevoelens
parafraseert zijn eigen elegie
raakt mijn wezen tot in iedere vezel
verpulvert mijn kracht en strategie
De wind puurt mijn bedwongen tranen
rooft de kommer die ik niet tonen wil…
De blanke duinen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
693 jeugd kreeg
weer de overhand
we speelden met het zand
als kinderen zo blij
jij was weer bij mij
in het springen over
golven nam ik je mee
naar de einder van de zee
het water koelde
in het diepe onze lijven
ik mocht het zout heel
teder van je lippen bijten
toen we droogden in
de volle zon keerde jij
je om naast strand heb ik…
Het Ware Leven
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
1.871 Weelderig haar lijf
Met haren lang die
Golven naar benee
De gloed van haar
Lichaam maakt
Hem
Enthousiast (Na het bad)
Lang. Mooi. Haar benen
De nachtvlinder op
Zoek. Zij voelt liefde
Voor hem met het
Verlangen
De
Trots nu voorbij (De nachtvlinder)
Rank en slank haar lijf
Wachtend op hem. Haar
Enige liefste
De hond.…
Natare
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
614 Hoe onwaarschijnlijk lijkt de dood
als je vingertoppen over elkaar hoort schrapen
en ze als golven beweegt, koot
voor koot? Is de werkelijkheid zo verlaten?
Hoe onwaarschijnlijk blijkt de dood
voor diegenen die in een roes van clichés
gezamenlijk een rooskleurige boot
drijvende houden? Men voor al het zwemmen vreest.…
altijd wens ik mij jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.476 ik zie je komen, ’s avonds
als zoete vruchten vallen
in een hongerende schoot
wil je dan blijven
dansend op golven
van gunst en dood
stil hoor ‘k je letters schrijven
met inkt vanuit mijn hart
als boodschap in mijn oor
’t voelt als heling van wonden
welke het duister heeft geslagen
- zonder jou verlies ik alle banden
aan het herinneren…
Bloesem van Magnolia
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.450 Jij, bloesem van Magnolia
gehuld in witte lakens
van een wankelende lentebloem,
walst op de golven van een bries.
Een zucht tilt je op,
voert je langst honderd stromen,
laat je rusten op wervelende paden,
ijle rivieren van de lucht.
Zacht dwaal je neer
als naar de bodem van de zee
waar je opnieuw zal bloeien.…
Als de avond valt
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.149 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen
zich drenken
in het bloed van
de vergane dag
de zee
het wellen van
haar golven
langzaam
laat vervagen
in ‘n verstarde lach
en als de wind
haar wisp’ren
niet meer door
de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
zijn deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn…
Beelden aan zee
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
761 In het museum
tussen duindoorn
en zilverzand
vult
mens in beeld
de ruimte
gaat immens leed
versteend en uitgehouwen
leven
daar
waar het zoute water
zijn lippen verzilt
en zout zich voegt bij zout
veegt de wind zijn tranen
uit de verstarring weg
en in golven
die vervagen
verlaat hem zijn strijd
aanschouwt hij
zacht glijdend leven…