7277 resultaten.
strandjutter
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.143 voor het eerst
bleef ik wat
langer staan
zag ik de zee
vol eeuwigheid
in elke golf
haar tijdloze
schittering
hoe vaak was
ik hier voorbij
gegaan ?
aldoor zoekend
nooit gevonden
en zó dichtbij…
[ De bulderzee schuimt ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 De bulderzee schuimt,
ik rust, de zon droogt mij af --
met zijn zachtste hand.…
Haar naturel
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
475 ik zag
de polsslag
van het leven
in je lach
het sierlijk
speels bewegen
liep daarmee
gracieus in de pas
waar zon het
haar blondeert
streept wind de
donkere kleuren
op een huid
die in haar
naturel het
mooiste bruint
geen lijnen
die wijzen naar
verborgen plekjes
waar schaduw woont
hooguit wat
hints naar vage
dromen die…
Waterbloemen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
511 ik zag de zee
maar kon de snelle
waterbloemen niet volgen
in hun dalend en rijzend
racen naar strand
waar ze in schuim
kapot sloegen onder
de harde hand van
een straffe wind tot
niemand ze meer vindt
ik ben toch terug
gegaan in kalmer tij
bij een volle maan
om ze te determineren
en hun namen te leren
wilde hen niet
in anonimiteit…
een zees IM
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.539 op het strand ligt een klok
daar aanbeland na een ramp vlakbij
een schip gezonken op en in de zee
een man of vracht teveel, te veel
de klepel op de bodem verstomd
wordt dit verhaal niet meer gebracht
dan door die getuigenis in brons
in het mee vergane want
zeilt niet langer wind maar
waart het water door de gaten
zonder voeten, zonder benen…
Valse schaamte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.103 Het onschuldig licht in zomerblauw
de kleur die zij zich voorstelt
aarzelend maar toch volkomen
Waarom vreesde zij zich bloot
het lichaam de ingewijde intieme
volmaakt opnieuw
eenzelfde sfeer
De zee staart naar haar verdampen
ijskristallen richting evenaar
zucht dubbelzinnige woorden…
Ik geen ballen, Jij geen lef
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.826 sta ik voor je
met meer hoop dan ik ooit dacht te hebben
Je kust me
Draaiende kolken onder mijn huid
wissen de sporen van het verloren wachten
hoe kon ik vergeten dat niet ik
maar de zilte zee
de wens was van jouw gedachten.…
drenkeling
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.276 het schuim op mijn lippen
is zee
het zout op mijn huid
zijn tranen
haar ogen
de oceanen
waarin
ik langzaam verdrink
het haar in beweging
is duin
de wind om mij heen
haar adem
de afstand
nog slechts één vadem
waarin
ik telkens verdwaal
haar lichaam in ruste
is strand
de hand uitgestrekt
een baken
die hartstocht
weer doet ontwaken…
Afscheid
netgedicht
4.5 met 36 stemmen
2.238 De zon zoent zacht haar zijden buik
Haartjes trotseren de bikinilijn
De zwoele zee trekt voor mij
Golfjes in het dampend zand
Een strakke lijn door bruinwit branden
Een wuivende hand tekent de zon
Een glimlach met parelwitte tanden
De spanning die ik nog net verdragen kon
De zee neemt zand en vuil van mens en dier
En jaagt gewassen zand…
MEDICUS
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.996 Een hartspecialist uit Drongen
is met zijn patiënte in zee gesprongen.
Teveel haar hart gevoeld,
zijn ze samen aangespoeld.
Gelukkig dreef de liefde
’t water uit hun longen.
Hun mond vol zand,
liggend op het strand,
Bleven ze gelukkig in leven
om verder hun hartstochten te beleven.…
Het geredde kind
poëzie
2.7 met 11 stemmen
2.650 Maar o de zee en o de droom
Waar ik mij nog niet op bezinnen kon,
Maar waar ik weg uit kwam zo traag, zo loom,
Juist toen het mooist begon!'…
Faro
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.328 waar ’t land zich schier tot eiland tongt
en bunkers kaal uit duinen zweren
wieken zich stralen door de nacht
als dorsers die de polders scheren
grauwend uit zwarte duisternis
hoor ‘k schepen en baleinen hoornen
weergalmend in d’onmeetlijkheid
van trage lankmoedige tonen
bundels priemen door mist en zwerk
klauwen verloren, blind…
Geleend licht
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
953 Duizend diamanten doen een dansje in de zee,
geven glans aan grijze golven voor de duur van een idee.
Tot de einder flakkert vuurwerk in de volte van de baren,
deint een zilver stralendek van hier en nu en alle jaren.…
kaper op rust
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.099 laat is het, in de nacht
op zijn vertrouwde bankje
versleten midden in het park
waar hij eenzaam wacht
op dat kleine krakend plankje
in gedachten bij zijn oude bark
zijn baard is rafelig wit
ter onderstreping van zijn gelaat
door weer en wind verweerd
met tanden zwart als git
donkere grijns om wat komen gaat
na een leven dat hem alles heeft…
Zeerust
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
677 zal de natuur opnieuw herstellen
wat haar allemaal werd aangedaan
maar vandaag is er nog stilte
ik wandel een eindje weg
met mezelf en de zee…
Ik reikte onmacht
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
956 Ik vond je
onder sijpelende rotsen
naakt in weerloosheid
stilte schreeuwde wind
tot huiverende golven
en ik reikte
verder
dichter
tevergeefs
je dreef als tanend schuim
traag over zee…
Tierra de Fuego
netgedicht
4.8 met 26 stemmen
961 Aan de kaap
verliezen woorden hun betekenis
aan de rand van alles
heerst een donkere wind
op de klippen
breken oceanen in woeste regelmaat
en er danst wrakhout
op het zand…
Passagieren
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
926 We zagen de maan
we zagen het scheepswrak
we proefden het zoute schuim van de zee.…
Gouden surfplank*
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.759 De uitgeslapen surfer die als een vreemde vogel
dan vliegt, dan daalt, dan heel diep adem haalt
om met zijn plank als hele grote zwemvlies
boven te blijven, de zee van tijd te overleven.…
Geen ruïnes
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
447 wij kenden het spel
van eb en vloed
met zand en de golven
bouwden de dijkjes
wisten bij voorbaat
dat water er over heen slaat
begonnen weer zonder
woorden opnieuw
maar iets verder weg
er waren geen ruïnes
het strand bleef intact alsof
ons plezier geen geschiedenis had
we zagen in schuim
hun overwinningslach op
zand van maagdelijke…
Leeg..
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.411 Blik op oneindig,
eindeloze zee,
de wind met harde vlagen,
neemt mijn gedachte mee.
Minuten worden uren,
van elke gedachte ontdaan,
hoofd leeg gemaakt,
ik kan er weer tegen aan...…
Lange trage rollers
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
437 koel rollen
de golven om
hun kuiven vallen
voor een heldere zon
ooit hebben zij
met vliedende vloed
in een noordwesterstorm
verwoestend toegeslagen
toen joegen afvalhout
en losgeraakte stukken
puin langs het steeds
verder afkalvend duin
wie nauw luistert
hoort berouw in het
zacht gefluister over
dit extreem geweld
hun schoonheid…
Glimmend Goud
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
517 hij brouwt vanalles,
uit de zoute zee
hij kent de kleur
en weet de waarde
van het kleine beetje
Glimmend Goud op aarde…
wat ik zou willen....
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
947 wel een gebogen arm om me heen
en dan staren in de verte van de zee.…
De oude zeeman
poëzie
3.9 met 10 stemmen
4.321 Wanneer ik op de duinen stond,
Vóór vele - vele jaren,
En ginds in zee een zeiltje zag,
De haven uitgevaren;
Dan kwam de lust naar verre reis
Mijn jeugdig hert bedriegen,
En 'k wenste wel de meeuw te zijn
Om heen te mogen vliegen.…
lanzarote
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.245 wandelen
hand in hand
langs het strand
eindeloos
de horizon als doel
miljoenen lavakorrels
rollebollen
in de wind
zachtjes klotst
de branding
het geluid kietelt
mijn oren
het wordt vloed
een rode gloed
de lucht bloedt
hartverscheurend
twee meeuwen
vliegen schreeuwend
de zonsondergang
tegemoet
vakantie
een bewuste vlucht…
La mer
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 De uitgestrekte vlakte,
van een oeverloos gelaat.
De rimpels in het zand,
een ruw zeeklimaat.
Een zilte landtong,
waait de wind.
Een golf,
kust, bemint.
Laag water,
eb in dit geval.
Poseidon
komt aan wal.…
Rust
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
1.012 Je weet dat ik ongedurig ben,
de kalme golven van de zee
namen ooit mijn ongeduld met zich mee.
“We zien elkaar morgen, oké?”
Ik leg me er bij neer,
ook al doet ieder woord zeer.
Er is geen windkracht
die mijn onrust kan beschrijven.
Dat zal dan altijd wel zo blijven.…
Haiku I
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
764 golven schuimen rood
als de avondzon verdrinkt
een westenwind huilt…
Morgenzee
gedicht
2.8 met 12 stemmen
5.444 Onder de hemel,
bleek om Dag´s nadering,
drijvend gewemel
binnen de kring.
Dromende spiegel
zwijgend en afgemat,
in lome wiegel
glimmend en glad
Diep van de wolken
dalen de schimmen af,
Donker bevolken
´t groot watergraf.
Zo wel bevaren,
vreugden en leed ontvlucht,
doodmoede blaren
doodstille lucht.
Rimpels verdwijnen…