Netgedichten over partner

ik weet niet of de zomer me verblijdt met een warmte die nooit wordt vergeten met nachten wanneer jouw boezem de ochtend sneller brengt dan ik zou denken een beetje Beethoven, een vleugje Bach of gewoon een frivool orkestje met een bombardon waarvan de slagen galopperen over het pleintje alwaar ik woon als ik mocht hopen wenste…

bedrogen en in bovenschrift vertolk ik gevoelens in een gedicht tracht het je te zeggen voorzichtig balanceer jij op mijn woorden in een nee de lijdensbeker vult zich nu met mijn gezicht en spiegelt lippen bij gebrek aan dadendrang wat ik zie en zag valt te verhullen met het gemengd genoegen van een handgebaar pak ik mijn spullen…

Wezenloos starend in dit glas water, naar een onbesproken onbewegen, met deze ongekende krater van een kater, wil ik dit glas in een teug der herinnering legen, ben met terugwerkende kracht nu helaas te verlegen. Het is te stil, als in een stilleven, sneeuwstil, windstil, gedachtenstil, zit eens stil? Stil lief, stil mij... Jouw vertakkingen…

het geloof onvoorwaardelijk in mensen, eerlijkheid de weigering muren te bouwen jezelf ontrouw te zijn doet vaak pijn huil maar verander niet wees trots naïef is alleen jouw schaamte mijn verwijtende verklaring dat van hen niet anders te verwachten valt maakt me bang ook ik ben zo dus kom bij me sla je armen om me heen…

jouw maanklokje ongegerept in delen vandaag ontvangen zonder knak in de splitpen die na eerst te vouwen met hete pek en donsjes vast is aangehecht sindsdien wekt hoogst secuur walmend om het uur met terechtwijzing door je zwavelstokje dat voor de koekoek recht is opgehangen wat nu nog ontbreekt is de gesluierde godin met purperen…

Ik vind het buitengewoon haar oranje, opgestoken haar de met mascara bewerkte wimpers haar geblankette gezicht Hoe kwetsbaar men kan zijn verborgen achter kleur en vorm Zij pakt mijn hand en legt die om een borst zo zacht dat zij tastbaarder en breekbaarder wordt in het kloppen van een onstuimig hart "van mij" deelt zij mee en schenkt…

Zij slaapt in het gras op open veld Haar huid glinstert van morgendauw Zij heeft geen last meer van de kou Een speer trof haar met vol geweld De haren bewegen als gras in de wind nagels groeien uren natuurlijk door Vogels beginnen weer hun ochtendkoor dat geen gehoor in haar oren vindt De geliefde moet vergeefs wachten de stem…

Er zitten spaties in mijn relaties. Korte pozen tussendoor, waarin ik als zij soms niet daar is, voor even bij een ander hoor.…

Verkreukel me maar gooi me maar weg, als oud papier onbelangrijk, niets om het lijf zonder bedankje of graag gedaan zonder een enkele vraag. Misschien raapt iemand me wel op vindt me opnieuw misschien val ik toch weer op wie zal het weten, die dag is misschien wel vandaag.…

Als de avond valt Is zij de donkere schaduw Als hij een blok op het vuur gooit Is zij het droge hout Als hij de gordijnen sluit Is zij de stille nacht Als zij naar bed gaat Is hij de sleutel in de deur Alles kunnen ze zijn Terwijl de sterren stralen In een donkere nacht Zij denkt aan morgen En hij is de trap naar boven Zij zet een…

roezemoes in de rookkolom hij dacht verterend liefdesvuur van zij van kauwgom en mal figuur ga maar rennen haar dag vliegt om zwevend verliefd in extase jaren alle pijltjes tot haar gericht kreeg hij weer kleur op zijn gezicht kocht rode rozen voor haar vazen bij haar doorzonwoning aangekomen voelde hij zijn bloed weer hevig stromen…

Hij scheldt op haar en de wereld zij is zijn emotionele vangnet die spanning uit z'n hoofd masseert zwijgend zijn frustraties verdraagt Verlossing van pijn door zelfdoding ze schaamt zich voor haar gedachten zo'n tragedie overleeft hij niet haar liefde en zorg zal hem genezen Hij slaapt z'n roes uit voor de haard z'n snurken maakt de kamer…

Aantrekking tussen seksen, basale driften die 't verstand verbannen en intelligente carrière vrouwen op verkeerde mannen doen vallen Mannen die wankele relaties veroorzaken waarin weinig plezier en veel verdriet veranderen in hun gedrag door de zorg en de liefde van de vrouw niet Signalen die foute mannen kenmerken ontgaan haar, blind door…

de koe in de bil neem mij toen ik zei ja ik wil wij gingen nog onbevangen over vanuit de verleiding naar kerkelijke inwijding verliefd blind van verlangen je was niet met het idee vertrouwd dat je niet zozeer elkaar trouwt meer een compleet erfelijke toestand wordt liefde met genen een open boek of is het straks ja nee dank je de…

te goeder trouw te sterk geloofd te veel vertrouwd op wat beloofd te groot verdriet te zeer bedrogen te vaak belogen ik noem het niet hoed je voor dromen volg niemands vlag tracht te ontkomen aan het gelag bouw dammen van steen rondom je dagen het leven alleen is lichter te dragen…

Je schreeuwt je woede uit om d'ongerechtigheid om armen in de stad om honger in de ogen om kinderen die sterven en rijken die onbewogen verklaren niets te kunnen derven. Ik weet mijn lief, de winter is op komst maar warm je aan mijn lijf. Je fluistert angstig je zorgen in mijn oor om kinderen die groeien hun branie en hun spot hun…

De woorden vallen als blokken ijs als houten kegels als loden kogels uit zijn mond Of hechten zich als vishaken aan zijn lippen geen mens verstaat zijn oergeluiden Doch in zijn geest zijn ze gedrenkt in honing en mirre als hij in haar ogen zich weerspiegeld ziet…

ik had haar nachthemd zorgvuldig om mijn kussen gevouwen m'n hoofd vol warrige gedachten in haar geur gelegd en het hielp ik was niet langer eenzaam de leemte van de nacht werd gevuld met de herinnering aan het samenzijn toen ik vanmorgen wakker werd met het zout van m'n tranen nog in de bedding van mijn wangen wist ik die koude ledigheid…

Vanaf hier is niets meer van mij Ze heeft de mouwen opgeschoven tot ver boven de ellebogen Het huis wordt stofvrij onder mijn voeten weggezogen Waar het om gaat mag een tante weten Als door de microbe gebeten zwaai ik met een zwangere pluim Zij maakt met mijn scheerschuim kammen en borstels schoon Ze zegt dat ik de lakens onder de dekens…

Het is nog niet over fluistert zij Ik heb je liefde nog altijd nodig We hebben nog die kans Haar hand streelt vragend mijn dij Rillend onderga ik dit alles Verstard kijk ik haar aan Zie haar vreemd liefde bedrijven Gepassioneerd is zij vreemd gegaan En terwijl mijn lendenen verstijven Doet geilheid verdoven mijn venijn Dring ik diep verdwaasd…

De relatie een Levend ding in de groei dat We opvoeden tot Iets moois dat 't geluk bindt Of 'n monster dat ons verslindt…

ze liggen eindelijk stil te bed, daar aan het begin van opnieuw een lange nacht waar ze zolang beiden op hebben gewacht tussen koele lakens wat hij en wat haar met de sterren als onaanraakbaar getuigengestaar eindeloos getwinkel boven de minnekracht als eerst hij en dan zij aanvankelijk zacht onvermoeibaar zwelgen kan in elkanders liefdesgebaar…

ze weet dat als ze weggaat het missen begint, het niet zonder elkaar dus laat ze hem gaan, breekbaar vervuld van een langzaam zweven waarom zou ze niet alleen er is zo weinig in zoveel niets eens schreef hij voor haar dat als je "n" aftrekt van niets er altijd iets in haar buik rollen de tonnen om op dat geluid kuiert ze door het huis…

De trekken van je gezicht, het krullen van je lippen, je haren zilver in het licht, niemand kan aan jou tippen. De vormen van je lichaam, de ronding van je billen, al loop je al wat moeizaam, ik zou het niet anders willen. Stilaan word je ouder, al voel jij je nog achttien; je wordt me steeds vertrouwder, en ik blijf je steeds graag…

laat maar betijen door wat oprecht geweld tussen gewillige dijen is nog nooit een vrouw geveld hij neemt haar zonder vragen antwoordloos te laten sterven in zijn eeuwige roes tot behagen tot alles in staat haar te verwerven ze maalt er nooit lang om geeft steeds weer schokkend terug zonder ooit de vraag naar waarom immer langzaam noch…

Soms kan ik zo verlangen naar die arm om mijn schouder die arm van jou. Soms verlang ik zo naar die lippen op de mijne die lippen van jou Soms verlang ik zo naar dat lichaam dat lichaam van jou. Als het verlangen te groot is en ik denk waar ben je nou dan doe ik wat ik normaal niet doen zou, Sla mijn armen om je heen en denk dan doe…

hedendaags vrij gelijk leven vraagt geestelijke gymnastiek menigeen is echt lenig perfect in evenwicht kris kras op balken luchtig vederlicht waar ik bedeesd en stijf wankel loop te zwalken soms komen er tranen iets gaat dan te snel intense prikkeling van nerveuze organen teer en terloops geraakt door een kwieke passante je denkt die…

hij heelt haar, nooit heeft zij geloofd dat hij haar zou helpen, ooit samen verder thuis avonden voor de buis waarna het slapen na het gapen het rapen van dromen in warme armen en de tijd die doet wat de tijd doen moet lepeltje kommetje tweeëntwintigen met de verliefde ogen dicht en zie je me nog graag het ritueel, elke dag oprecht…

Gordijnen toe te moe te weten dat ik bekeken zonder ogen zwerf in de geworpen blik, verdwaal in duister. Zien verteert mijn kracht; in slaap wens ik loom weg te dromen van hen die door me heen kijken en niets weten van mij. Zo begluur ik de nacht staren uren als seconden denk ik mij eindelijk vrij om jou te kunnen vinden, liefste vrouw…

laat ons nog even samen de nacht scheiden van de dag bij een beker galmende koffie palaveren over het weer dat er weer niet was in de stilte van de avond mijmeren over morgen waarom die nog niet is en nooit vandaag zal zijn jij en ik en weten dat het zo slecht niet is…