35277 resultaten.
Tijd van leven Kwartet
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
739 Als ik ooit een keer
echt doorheb hoe te leven,
ben ik er dan nog?
Als ik eindelijk
begrijp hoe het leven gaat,
zal het dan nog gaan?
Wie kan mij zeggen:
Bestaat er tijd van leven
zonder verlangen?
Zal ik weer dansen
als ik het leven liefheb?
Of is dat te laat?…
Later
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
518 Echo van stille zwijgzame dood
liederlijk in dichte mist op het water
een lied bezingt het geweten in grote nood
na iedere zangnoot wordt het later
twijfel of de ochtenddauw werkelijk is
zo vroeg in de morgen nooit een prater
muziek, stille liefde, geen man over boord
hartstochtelijk verliefd, de echo gehoord.…
ONWEDER
poëzie
3.3 met 10 stemmen
2.195 Daar schiet op eens de felle bliksemschicht
De donkre wand der wolkenwoning door,
En land en zee vertoont zich in die gloor
Aan ’t oog, dat zich verheft bij ’t flikkrend licht:
Daar rolt op eens de doffe donder rond,
En de echo galmt in ’t dreunen van de grond.
----------------------------------------------------------
uit: Braga - dichterlijke…
verstilde tranen
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
2.108 het zijn de tranen die verstillen
in de echo van jouw zin
die een dak van wanhoop maakte
met een eindeloos begin
hoe kan ik jou ooit zeggen
dat mijn liefde in jou bloeit
dat het voelbaar door blijft stromen
en verloren weder vloeit
geen woord zal jou nu raken
geen zin zal blijvend zijn
slechts de echo zal nog resten
als een steeds hernieuwde…
Als jouw woord mijn snaren vindt
hartenkreet
4.3 met 14 stemmen
2.334 prille passie in me ontgroent
Jouw liefdevolle schoonheid
waarmee je mij verleidt
een echo van wat ik wil delen
en waarvoor ik de sterren
van de hemel zou stelen
Nooit gedacht dat ik je zou tegenkomen
vrouw uit mijn hartstochtelijkste dromen…
Waar twee of drie....
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
607 Biddend
zingt het koor
zingend
antwoordt de Geest
Zijn echo vult de ruimte
Het pinkstert!…
Begraven
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
935 Het stilteorkest
van vriendschap na de dood
geeft onder de grond
een klein concert
er klinkt geen echo
aan de horizon.…
wat ons rest
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
668 Wat ons verbindt,
maar ook scheidt,
wat ons ontvlucht,
maar ook zoekt,
wat ons kwelt,
maar ook omhelst,
wat ons rest
na de echo
van de schreeuw -
stilte.…
Danser
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 geef mij jouw woorden
echo de klank van jouw hart
en ik dans jouw taal…
Pasen
poëzie
2.5 met 10 stemmen
3.546 En 's avonds daalde
Hij op Zijn duintop
En zag de velden
Veelkleurig schemeren -
Nog teder blinken -
Zag hoe de zon zich
Baadde in de golven,
Zag hoe de zee zich
Wond om Zijn aarde,
En al de sterren
Stegen en daalden
Rondom Zijn hoofd.
-----------------------------------
kuras = borst- en rugharnas…
DE NOORDZEE
poëzie
4.5 met 2 stemmen
4.618 De Noordzee doet zijn gore golven dreunen
En laat ze op 't strand in lange lijnen breken.
Zijn voorjaarswater marmren groene streken
En schuim en zwart waaronder schelpen kreunen
Zie van 't balkon mij naar den einder leunen
Met ogen die sinds lang zo wijd niet keken:
Een droom in 't hart is me eer ik 't wist ontweken
En 't oog wil buiten…
DE TERRASSEN VAN MEUDON
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.162 De lucht is stil: op eindloos verre heuvlen
Strekt zich de stad in blond en rozig licht -
Ik wend mij om waar lachen klinkt en keuvlen:
Daar kust een knaap een blank en zoet gezicht.
Ik zie omlaag: in vaste en strenge perken
Sombert rondom een kom een herfstge tuin.
Ik zie omhoog: een koepel, zwaar van zerken,
Stijgt, sterrrenwacht, hoog boven…
'k Heb mijne nachten meer doorbeden dan doorweend
poëzie
5.0 met 2 stemmen
1.049 'k Heb mijne nachten meer doorbeden dan doorweend
al wemelt twijfel in de opalen van mijne ogen;
'k heb in mijn leven meer geloochend dan gelogen,
en zie: de bitterheid ligt om mijn mond versteend.
o Gij, die morgen om mijn laatste bed gebogen,
u voor het raadsel van dees ziele hebt vereênd:
uw zucht trilt door een ijlt die gij vol wisheid…
Katwijk kust mij
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
556 Het woord elfstedentocht was het hele jaar 2019 niet eens uitgesproken
Ja..., zwemmend
Ik zit met mijn rug gekeerd
Zie in mijn spiegel de zee
..heb hem even niet nodig..…
Toen hij nog een koning was
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
605 In eenzaamheid
heeft hij,
met zijn oor in schelp gedrukt,
de zee omschreven
en met lucht en leegte
broederschap
gesloten.
De weelde
van de echo van zijn zucht
is als munt weer opgestaan
en heeft hem
met goud en marmer overladen.
Toch laat stilte zich niet doorbreken door praten.
Alsook de herrie bestaat bij gratie van de rust.…
Nostalgie brengt mij huiswaarts
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
722 leg
als de zon zich verduistert
en de zee zich hoog
optilt aan de horizon
Dan drijf ik huiswaarts
naar de kim van mijn dromen
waarin de pijn zich
geruisloos oplost
in een glooiend dal van bloemenpracht
waar genezing mij wacht,
gul en geduldig…
No-fight zone
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
478 Lezgiërs temidden van Tsjetsjenen
De vechtersbazen van de Kaukasus
Het valt niet mee daar voor een doorsnee Rus
Te zingen lachen huilen werken samen
Met Taten en Azeri's en Tsjetsjenen
Lees Tommy Wieringa's 'Dit zijn de namen'
Geschiedenis...maar wat gebeurt vandaag
Ten noorden van de kust van de Euxeinos,
De Krim, Odessa, Cherson, Zee…
Daar wil ik je toebehoren
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
2.087 Waar bergtoppen nevelen doorboren
avondlicht rood in rotsen brandt
een echo machtig rondjes zweeft,
zijn vederdek met wind verkleeft
en nacht verschijnt aan schaduwkant
daar wil ik je toebehoren
Waar zon en zee elkaar verloren
`s ochtends stormend vroeg ontwaakt
wilde stromen niet te stoppen
driftig donker golven koppen
donderend…
Eindeloze zee
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
335 is laatste echo: trouw
trouw, trouw, ik hou van jou
we stropen mouwen op
om de ziel te laten praten
kom mee, dan lopen we
nog eenmaal naar het groene bos
over blonde duinen, naar het zandstrand
van de eindeloze zilte zee.…
Vallen en veranderen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
1.497 De warme lach
van je liefde
is mijn wens
als ik
naar je kijk
en al mijn tranen
niet durven
te vallen
zonder
je diepe stem
om een echo
te vragen…
De mens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.635 de mens
een echo
in diepte, in leegte
kaatst klank en weer
kaatst trilling
buigt
vervormt
verstomd…
glimlach
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
809 de twinkeling in je ogen
en de echo van je stem
zijn een lied tegen stilte
je glimlach danst rond
er is nog wat tijd
voor een laatste dans…
Extase
netgedicht
2.6 met 13 stemmen
663 het warme gevoel
van thuiskomen
borrelt op
bij het zien
van de echo van mijn glimlach
op jouw gezicht
dan wil ik je zoenen
fluistert de wind…
Grisaille
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
734 het wiegelied
van Brahms
brengt me van de wijs
de echo
schetst een beeld
in vage vegen
grijzer dan grijs
sterft het in mij…
Met andere hersenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
702 Van kinds af aan, zelfs nog van voor
Ik geboren werd, is mijn leven
Gedragen door de eeuwige kracht
Van muziek die altijd in mij is,
Was, en zijn zal, die mij draagt
Als ik zou vallen over de doornen
Op mijn levenspad -
En toch meende ik het conservatorium
En mijn geliefde altviool te moeten verlaten
Om liever met andere hersenen…
Het gedicht schrijft zichzelf
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
548 In de overtuiging van een verhaal,
De zeggingskracht van een gedicht,
Is de verbeelding meester
Over haar eigen werkelijkheid -
De fantasie gaat er met
De maker vandoor, gedicht
Dat niet door hem, maar
Door de poëzie zelf geschreven
Wordt, en de schrijver de
Hoogste toppen laat bereiken,
En daarna laat vallen in bodemloze
Diepten…
Drie dagen op Terschelling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
491 Voor J.
Gezegend met water en wind
Geraakt door licht en lucht
Werden we van man en vrouw
Voor heel even weer kind,
Bracht de liefde ons
Naar onszelf terug…
De mens uit het beest halen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
720 Je kunt Levi uit zijn nachtmerrie bevrijden,
hem redden op de drempel van zijn slaapvertrek
dat zich langzaam vult met gas.
Je kunt de afgerichte herder halen
uit de ballen van de buurman
die Rebekka wilde redden van het kamp.
Je kunt de mens uit het beest halen
waaruit hij voortkomt, op wie hij
sprekend lijkt.
- Hoe hard je dat ook ontkent…
‘t gebladert’ staat verdiept
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.010 En slechts ’t gewieg der zee doorzucht de vrede, alover
de trage bomen en de adem van de lucht.
De zee, en haar gedein door mijn bewogen longen…
Maar neen: mijn loomt’ verdroomt de maat van alle maat.
- o Zang van liefde en hoop: mijn zomer is verzongen,
’t gebladert’ staat verdiept en reeds met dood verzaad.…
Harde modder, guur kristal
poëzie
3.1 met 10 stemmen
2.208 Huis dat afsluit en dat kijkt:
hart dat, onbewogen,
hoort de zee die wast en wijkt
vóor verzádigde ogen.
In geen spiegel, gruwvol-eêl,
't beeld van een begeren.
Al de beezmen zijn te veel
om de grond te keren.…