1853 resultaten.
Vertrek
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
462 Als ik vertrek,
dan niet
met grote woorden
of veel kabaal,
maar stilletjes,
liefst helemaal
geen taal.
Een glimlach
volstaat,
ik knijp even
de ogen toe,
't is goed zo,
ik ben moe,
ik ga.…
Speeltuin in oktober
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
432 Scheef in roestige kettingen
hangen de schommels bladstil
onder kale zacht wiegende takken,
voor het kind dat spelen wil
is het te laat in de tijd,
de zandbak vol afval en hondepoep,
de glijbaan, stroef van het zand,
die niet meer glijdt.
Nog klinkt dichtbij vrolijk geroep,
zo passend bij dit kinderlijk domein.
Het tafereel blijft echter…
Herbeleving
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
530 Onweersdreunen riepen je uit bed,
je was beneden gaan zitten
en staarde in het nachtelijk duister,
je had de fles voor je op tafel gezet.
Zo kon je het noodweer beter verdragen
verklaarde je, maar ik wist
dat je de flitsen en donderslagen
beleefde als granaatinslagen.
En dat je nu vergeefs probeerde,
gehuld in een nevel van ouwe klare,…
Vannacht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
426 Vannacht was ik de warme aarde,
wat uit mij groeide reikte steil omhoog,
witte wortels doorkliefden het duister,
zogen zompige kleigrond droog.
Vannacht was ik de omarmende zee,
een verzwelgernde grijze oneindigheid,
die, wild door mijn lichaam stromend,
mij losweekte van ruimte en tijd.
Vannacht was ik de peilloze open hemel,
verborgen…
Smeerlap
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
450 Je beweegt je schijnbaar opgewekt voort,
smaakvol gekleed in een sociale jas,
gebruikt smeltende taal als vangnet,
maar jouw ogen zijn koud en hard als glas.
Er trilt afgunst in je stem,
er leeft wreedheid in je gezicht,
de ander komt niet in jouw wereld voor,
noch de ravage die je hebt aangericht.…
Het komt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
485 Het nieuws sloeg niet in als een bom,
stuitte eerder op koele onverschilligheid,
een oceaan van oorverdovend zwijgen,
er was nauwelijks verzet of strijd.
Mensen stonden als beelden, hard bevroren,
staarden, onder een vlammende lucht
met uitgebluste ogen, apathisch,
geen spoor van paniek, geen vlucht.
Velen veranderden in applausmachines,…
Boom in de ochtend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
423 Mijn ruwe huid, die kwetsbaarheid verhult,
zegt mij dat het bos nog vrij is van geruchten,
het vredig ritselen van mijn buren,
rust en stilte, doen mij genietend zuchten.
Ach, kon ik maar voorgoed wonen in dit moment,
met bladeren nog vochtig van de ochtenddauw,
wortels, vrij kronkelend in de koele aarde,
en takken, zich strekkend naar het…
Zomeravond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
402 Met fles en glas de trap afdalend,
loop ik langzaam de verwaarloosde tuin in,
ga zitten in de verweerde stoel,
vaag zichtbaar in de schemering.
Een zoele wind houdt zijn adem in,
ritselend klimop bedekt bemoste muren,
donkere struiken voeren weemoed aan,
zacht klinken de stemmen van de buren.
Ik hoor hun inhoudend gefluister,
ruik de zware…
Wisent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 Nabij het modderige pad,
aan de rand van het Noorderplantsoen,
staat, in scherpe schaduwen gevat,
de grijze wisent in 't groen.
Massief en vol intense kracht,
de kop strak naar de grond gebogen,
houdt hij roerloos de wacht,
hij kent angst noch mededogen.
Dreigend en aanvalsbereid,
door kastanjebomen in de rug gedekt,
hunkert hij naar de…
Ouder worden
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
575 De toekomst is schraler geworden,
meer afgepaald, scherper omlijnd,
het troost schenkende verleden rijker.
Het niet te vermijden eind
doemt al op, komt in zicht.
Vasthouden aan wat ooit was
kan stuk maken wat nog voor mij ligt,
dus leef ik opgewekt voort in het heden,
en als het eenmaal zover is, als ik verdwijn,
keer ik terug naar vanwaar…
Je sprak via bomen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
519 Je sprak met mij via de bomen,
groeiend achter met helmgras bedekte duinen,
sluimerend langs stille verlaten wegen,
bloeiend in plantsoenen, diepe binnentuinen.
In het geritsel van bladeren en twijgen
was helder de klank van jouw stem te horen,
maar die werd omgebogen in hortend gefluister,
werd minder vitaal, ging langzaam verloren.
Door…
Beneveld
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
652 Ik ben het woud ontvlucht van de woeste kroegen,
zweterige ruimtes vol oeverloze prietpraat,
de straten deinen onrustig op en neer,
het is heel vroeg, maar veel te laat.
De zon heeft de huizen al in brand gestoken,
vreemd schokkend schuiven ze langs elkaar,
het plein is een traag golvend meer,
waar ik onzeker dwarrelend over vaar.
Graag…
Sprekende handen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
494 Hoerwel ze nu meer van de aarde is,
zit haar lichaam nog vol verhalen,
wel is het moeilijker ze te lezen,
steeds onduidelijker worden de signalen.
Maar haar rusteloze ogen liegen niet,
haar stem, nu haperend en krachteloos,
kan niets verbergen, met heel haar lichaam
laat ze zien dat ze verdrietig is, blij of boos.
Toch zijn het vooral haar…
Confrontatie
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
547 Het atelier, een kille en lege arena,
bevat al het materiaal dat hij bezit,
aan de wanden hangen zijn werken,
op een ezel een doek, uitdagend wit.
Als in een roes, het penseel als wapen,
valt hij aan, maar komt zichzelf hard tegen,
want hij is de verf, het druipende palet,
hij existeert in woeste lijnen en vegen.
Hij beseft hoe weerbarstig…
Post
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
469 Vandaag alweer geen post.
Hij voelt zich alleen,
ook al heeft hij, dag in dag uit,
twintig man om zich heen.
Hij besluit zelf maar te schrijven:
lieverd, hoe gaat het met jou en de kids?
Dan legt hij de pen even neer,
gaat languit liggen op zijn brits,
denkt aan de beschieting van gisteren,
god, wat was hij bang,
schrijft dan verder met…
Kwetsbaar dochtertje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
430 Het landschap van je jeugd is nog herkenbaar
in je gezicht, sterk doorlijnd en gebutst,
met het verstrijken van de tijd kleurde alles mee,
verzonk in je, werd stevig door elkaar geklutst.
Langzaam verdween wat zin verleende, betekenis gaf,
en zeker, 't is verschrikkelijk van niets meer te weten,
maar pijnlijker, zo niet volstrekt meedogenloos…
De hospikken
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
455 Snorrend hoort hij ze 's nachts overvliegen.
Hoeveel? Zeven, acht, misschien tien?
Dreunend slaan de granaten in bij As Siddiqine.
Kort daarop braakt de radio
de panische stem van de luit:
"Stuur de hospikken, verdomme, de hospikken!"
De hospikken rukken uit.
De hospikken zijn terug,
ze zitten met gebogen rug,
ze zijn bleek, kijken elkaar…
Thuiskomen op Schiermonnikoog
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ik proef het zout weer op de lippen,
de heldere lucht die mij omarmt,
het strand herkent de afdruk van mijn voeten,
de zon, die strelend mij verwarmt.
Schelpen voelen aan als vroeger,
hogerop het hete zand dat stuift,
de vloedlijn nog op dezelfde plaats,
het helmgras dat geestdriftig wuift.
Schelpenpaadjes kronkelen achter de duinen,
de…
Zwijgen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
486 We zitten op het stille terras
in warm avondlicht,
het plein is aangenaam leeg,
ik kijk naar jouw gekweld gezicht.
Jij behoort niet tot het soort
dat achteloos met woorden strooit,
maar in zwijgzaamheid geborgen
spreek je toch meer dan ooit.
Wees niet bang, zeg ik,
gooi de deur niet in het slot,
ik ben er, zit tegenover je,
iedereen komt…
Laatste gesprek
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 De hoge bomen, zwart in het late winterlicht,
wierpen vreemd langgerekte schaduwen op het gazon
en op het bankje waarop wij zaten in een stille leegte,
die groter werd toen het trage sneeuwen begon.
Jouw handen en haar roken nog naar de herfst,
je gezicht was vaag zichtbaar in de schemering,
met verwachtingsvolle ogen, als die van een meisje…
Gronings landschap
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 Een landweg, die lineaalrecht akkers doorklieft,
aan weerszijden geflankeerd door hoge bomen,
krom gegroeid door de eeuwige westenwind,
dode bladeren door donkere aarde opgenomen.
In de uitgestrekte verlatenheid verzonken,
gehuld in nevel, door de aarde uitgebraakt,
een enkele boerderij, die het kleinmakend besef
van oneidigheid verhevigt,…
Laat maar gaan
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Laat nu maar gaan,
je bent niet meer die je ooit was,
door wat je omringt bewogen
beweeg je je onzeker tastend voort,
jouw stem wordt steeds minder gehoord.
Laat het maar los,
want hoewel zelf onvergetelijk,
ben je bijna alles vergeten,
je bent er nog omdat je in ons woont,
ook dat zul je niet bewust meer weten.
Laat alles varen,
en meen…
Ik droomde dat ik nog een kind was
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
462 Ik droomde dat ik nog een kind was,
bij mijn ouders aan tafel was aangeschoven,
ze glimlachten met hun gezicht van vroeger,
geluk was naar de nacht verschoven.
Zwijgend zaten we dicht bij elkaar,
bewegingsloos en kaarsrecht op onze stoelen,
het vertrouwde vertrek was dun verlicht,
ik kon hun warmte voelen.
Toen schrok ik wakker van iemand…
PTSS
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 Hij uit het niet, maar 't ligt op de loer,
angst, opgekropte woede,
spanning die hem wakker houdt
en constant op zijn hoede.
Hij voelt zich schuldig, schaamt zich zo,
vindt niet de woorden dat te zeggen,
hij denkt dat hij tekortgeschoten is,
maar hoe dat uit te leggen.
In de groep zijn woorden niet nodig,
voeren ze dezelfde strijd,
gedeelde…
Doodlopend spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
442 Het was vroeg en bladstil
in het schemerende bos,
ik was er alleen
en volgde het spoor.
Het sneeuwde licht,
niets dan witte
zachtheid om mij heen.
De bevroren aarde
protesteerde krakend,
leek, overal waar ik liep
om antwoord te vragen,
maar de in nevel
gehulde bomen zwegen
en zuchtten diep.
Het dwarrelend bewegen
nam snel toe,…
Thuiskomst
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 Hij wist dat hij zou worden opgehaald,
ziet ze staan, een groepje lachende gezichten,
dat druk beweegt en vrolijk zwaait
als hij de vliegtruigtrap afdaalt.
Op weg naar huis is er druk verkeer,
de mensen jakkeren als gestoord,
maar het gras, groener dan gedacht,
is net gemaaid en geurt zoals het hoort.
Thuis gaat alles sneller dan verwacht…
Zacht verdriet
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
444 Ik spreek de woorden niet,
het zingt in mij,
een weemoedig lied
als het ruisen van regen.
Ik hoor de klanken niet,
het zucht in mij,
als wuivend riet
langs diepe waterwegen.
Ik zie de kleuren niet,
grijs stroomt uit mijn ogen,
als zacht vedriet
in stil bewegen.…
Laatste fase
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
513 Je was een optimist in hart en nieren,
zong, altijd opgewekt, het hoogste lied,
nu sta je voor de laatste brug,
je bent er en je bent er niet.
Al bijna uit het leven weggesneden
door een ziekte die niemand ontziet,
wat moet ik met die tegnstrijdige gevoelens,
je bent er en je bent er niet.
De plechtigheid is achter de rug,
er komt ruimte…
Pijnlijke ontmoeting
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
690 Ik schrok toen ik je tegenkwam op straat,
wilde mijn weerzin niet laten blijken,
keek langs je heen, van je weg,
maar kon jouw blik niet meer ontwijken.
In plaats van degene die ik heb gekend
en graag in mijn hoofd wilde bewaren,
zag ik een vreemde verslonsde vrouw,
die mij te lang strak aan bleef staren.
Op het moment dat je met schorre…
Het Noorden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
614 Dit vlakke land, weids, adembenemend leeg,
altijd hangt er kille mist of nevel,
vaak valt er trage regen,
gaan de dagen in stemmig grijs gekleed.
Langs verlaten zwarte akkers,
doorsneden met smalle wegen,
staan rijen sterk geknotte wilgen,
gekromd door de westenwind,
die guur en onophoudelijk waaiend,
voor niets en niemand genade kent.…