486 resultaten.
weerzien
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.114 laatst
zag ik een
vriendin
van vroeger
maar
zoveel ouder
dat ik even dacht
het is haar moeder
later
toen ik thuiskwam
en in de spiegel
keek
herkende ik
mijn vader…
Dit huis
gedicht
2.9 met 16 stemmen
9.093 Laat hier geen twijfel over bestaan, dit huis
zal bouwval worden met de grond gelijk
ook dit gedicht. Omdat ik stenen met een zin
en met cement elk voegwoord vergelijk,
de gangen met mezelf en daar dan in
verdwalen. Ramen, trappen, deuren, in en uit
van kinderen die bij hun moeders blijven
zwijgen, in de tuin een schrikbewind van kruid.…
doelman Mostert keert het schot
netgedicht
2.7 met 12 stemmen
1.690 geplukt uit een onmogelijke hoek
de oude keeper veinst nog immer
dat hij reddingen verricht...
in zijn dromen keert hij schoten
zoals destijds de laatste die hij tegenhield
de bruin vetleren bal met veter
pronkend op de schoorsteenmantel
de foto van vergankelijkheid
als herinnering in blessuretijd
wanneer de man in het zwart
de fluit…
viering
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
841 een nieuwe dag van het leven
glanst statig boven de horizon
de stilte is voelbaar in geur
van benevelde aarde en heide
parelende dauw in spinrag
bomen in grijze sluiers
de eerste kleuren van verval
de herfst zit in de lucht
na een verzadigde zomer
de eeuwige kringloop
op mijn kleine stukje aarde
onder hemelse oneindigheid
alleen…
Verborgen geschiedenis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
703 Sperma is het verval
te verschieten, dacht hij
en het lichaam cumuleert
naar verzadiging om zichzelf
in de finaliteit te verliezen.…
"Zand erover"
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
599 In een leven, de wind en zon daarover
voorbij de taal, die mij de ogen sluit
uit mijn verbaasde mond ontbreekt geluid
hoor ik het muiten van de golven
tussen morgenstond en avondval
ver voorbij mijn taal die een andere toonsoort fluit
onderwerpt zich aan een tijdloos verval
lijken woorden anders, in een vals licht
bestoven, waarin ik niet wil…
met de haast van jaargetijden
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
553 deze schitterende bloemen
tegen een nog blauwe lucht
vertellen mij iets over
de verloop van tijd...
zoals ook wij ons begeven
van seizoen naar seizoen
zo ontluikt een bloem tot bloem
om straks weer te verwelken
achter de einder van vandaag
loert de haastige herfst van morgen
Lejo van Kuijeren…
weerom de herfst
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
609 vanmorgen bij het ontwaken
hing er plots weer zo'n
ontmoedigende damp
over het land...
zo'n damp die het gemoed
zal ondermijnen en je belet
om fluitend op te staan
wanneer je dan eindelijk
op de fiets zit voorover
gebogen uit zelfbescherming
tegen chronische eikelval
dan weet je het wel weer
'het is herfst'…
kunst van zwijgen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
637 vluchtig zijn woorden
in taal en tijd
zo heb je een tekst
en zo ben je hem kwijt
het woord zoekt gezelschap
een plek om te zijn
in schrift of gesprek
of in een refrein
niets blijft voor eeuwig
schrijf ik met krijt
doch de regen wist zinnen
en ook dat is een feit…
hals over kop
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
667 het gebeurt
je kijkt naar jezelf
in de spiegel
je verliest jezelf
in een landschap
van ravijnen
je zoekt gehaast
naar een uitweg
maar juist die haast
speelt je parten
Lejo van Kuijeren…
Derde akte/ fletse kaas
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
755 Er hangt iets in de lucht,
een knettering, alsof
protonen elk moment
in mekaar kunnen klappen.
Haar lichaam voelt als een fletse kaas
uitgezweet in een ijskoude frigo
met kale schimmel om uit te snijden.
Haar moeder
is reeds twee jaar begraven.
Vader is vanmorgen de tuin ingegaan
en niet meer binnengekomen.
Negentien is ze, fris en ongeschonden…
houdbaarheid van woorden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
552 destijds heb ik eens een portie
rijpe woorden in weckpotten gestopt
ik hoopte op deze wijze nog wat
lyrische versjes voor later te bewaren
doch er sloop waarschijnlijk
een vorm van bederf in de potten
(wellicht lekten de afsluitringen)
zodat de inhoud aan versheid
duidelijk te wensen overliet...
daar stond ik dan met een zojuist…
Oude Bibliotheek
gedicht
2.1 met 156 stemmen
21.783 Daar ruist geen idee meer, daar knettert
geen krachtveld. Wat ritselt moet zijn;
een houtkever, molm, een papierparasiet.
Achter kalfsleer en titels verstomde de wereld.
Aanraakbaar nog enkel voor stof, aandrift
van geuren uit zomerse tuinen dicht bij de hor,
een meisjeshand soms - hier hurkte Annabel
voor zij verdween in gindse donkere allee…
uur nul
gedicht
3.1 met 8 stemmen
8.185 wie hier voorbij is
dan zie
al wat overblijft is ruis
al wat overblijft is gruis vermalen
tot een grijs tapijt
je gooit het puntlood uit en zakt
ermee tot in wat eens schacht vier was
daar rommelt het
niet langer speelt een showorkest ten dans
de hapering lijkt permanent
op hoogspanning gesteld
dat dit blijft duren
zou dat een soort van…
oud geliefd
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
670 Het eens tot glans gepoetste hout
tot liefdeslicht bestreken
verstofte tot wat dof oud goud
met het wijken van de weken.
Haar perzikroze bloemenhuid
verdroogd met diep gerimpel
van taaiig blauw 't geaderd vel
verschraald dit eens zo geurig fruit.
De stille daagse tweezitsbank
gelegen slot van slenter
bezat nog wel zijn warme klank
daar…
Ballade van de man
gedicht
2.3 met 147 stemmen
30.595 'For what is a man, what has he got -' Paul Anka
Wat is een man, zijn vrijheid
staat te roesten voor de deur en schuld
klopt in zijn onderbroek.
Zijn droom een spannend jongensboek
onder de dekens van een kind,
zijn angst de wind door dunnend haar.
Zijn dood een blauwe waterval
van grauwe staar, zijn einde zoek,
een druppel in een cataract…
hoop doet leven
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.086 wanneer m'n lichaam
niet wil luisteren
naar mijn hart
en de zwaarte
mij steevast denken
doet aan smart
dan blijf ik hopen
op een wonder
ook al helpt het
mij geen donder
'hoop doet leven'
ook als vrees
mijn leven tart…
Spiegel
gedicht
2.5 met 30 stemmen
9.755 Ik haal mijn vader in.
De roos die als confetti
op zijn schouders sneeuwde,
de slierten lang gehouden
haar - resten serpentine
om de leegte van zijn schedel
op te sieren -, de schamele
guirlande van zijn baard
die de krachteloze kin
bewimpelde: ontluistering
die ik herken in bange ogen
blikken van zelfbespiegeling.
------------------…
Het zichtbaar zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
575 al zou ik willen mijmeren
dan nog zou mijn tongbeen
zich vergruizen en me verstikken
daar de wereld niet meer ademt, zelfs
niet meer ontplooit en haar blaas
leegt in mijn hand
ik als figuurlijk en mijn evenbeeld
de liturgie van vrome schapen
zalven de wetenschap dat het bebouwde,
het ongenuanceerde zich telkens vergrijpt
aan halve waarheden…
ommekeer
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
827 (verandering)
zoals men kut gebruikt
om er weerzin
mee uit te drukken
zo moet het ergens
ooit zijn misgegaan
op een plek
in het recent verleden
zijn de knoppen omgegaan
de tederheid bestreden
met het begrip banaal
zijn wij ver afgegleden
naar 't koude digitaal…
chanson d'antan
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
680 de oude zanger heeft
het in een chanson
over vergankelijkheid
die hem is aan te zien
de tand des tijds heeft hem
doorgroefd en getaand
maar zijn stem klinkt
nog als vanouds
het timbre maakt je
warm van binnen
en kent de kunst
van het ontroeren
melancholie ligt op de loer
om je te Aznavouren...…
verjaren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
544 je kent de jaren
die verjaarden
viert de vergankelijkheid
met glazen wijn
als het bestrijden
van een pijn
je bent getekend
door de tijd
maar veinst geluk
en houdbaarheid…
Stammen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Prinsheerlijk liggen ze te rotten
gevallen stammen na een storm.
Geleidelijk vervalt hun ronde vorm
tot pulpachtige overschotten.
Het deert ze niet zo te vergaan.
Van top tot teen begroeid met mos
schenken ze voedsel aan het bos
en vele beestjes een rijk bestaan.
Ooit reikend naar de warme zon
zakken ze weg in koele aarde
maar altijd…
het vervagen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
558 zoals in schemerduister
van de valavond
alles zal vervagen
zo zal het gaan
met ons geheugen
met uren van vervlogen tijd
groeit taal tot onvolkomenheid
verliezen woorden kleur en klank
gaan zinnen telkens vaker mank
zal kracht van taal en tijd
verloren gaan in eeuwigheid…
Door huid heen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
562 In de laatste stadia van de dood
huilt de wind over naamloze staken
flauwe schijn van geschiedenis maakt
een stille tocht langs littekens
lichtvoetige schimmen versterven
in een lenig landschap
waar nauwelijks plaats is voor zoveel ruimte
en de laatste pagina ontbreekt
veraf ligt het dorp voor anker
ze verbergt, achter fluisterende zandmaskers…
tussen passanten
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
549 soms ben ik triest
over verloop van tijd
want alles raakt op
soms ben ik moe
moe van triestheid
omdat ik altijd maar vergeefs
en amechtig probeer
aan te klampen voor een plek
in de trein die eeuwigheid heet
hier op het drukke perron
van de vergankelijkheid
sta ik naamloos tussen passanten…
Ruïnes
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4.297 Ze keren langzaam terug naar onbehouwen staat
en in verwering brengt zich iets ontzaglijkers
aan het licht, dat ook in het gezicht van doden
over een verleden leven triomfeert. Grondstof
door nietsziende kracht bewoond, als van goden,
in de grootste tempels en in broze geest vereerd.
--------------------------------------------
Uit: 'IJsgang…
berusting
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
913 hij die ik vroeger was
is niet meer...
er stroomde veel water langs
heel veel water
zodat de scherpe randjes
behoorlijk zijn afgevlakt
de te lange winters
temperde het felle vuur
in mijn bloed
berusting zette zich vast
in mijn aderen
de krachtige hopen
van weleer waarmee ik
zó dikwijls de zorgen
als vruchten van me afwierp
zijn…
de tijd getekend
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
509 de vergankelijkheid
heeft mij
bij de hand genomen
de jaren getekend
in rimpels en kraaienpootjes
wat bleef is de glimlach
van zo nu en dan
onzeker om de lippen…
stroeve klumpkes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
634 telkens stroever gaan
de klepperklumpkes
want de leden hebben
stramme leden en ze
dansen in blessuretijd
maar dat mag de
pret niet drukken
ook al moeten ze
op krukken het gaat
vast en zeker lukken
want ook dansen
is een strijd…