4357 resultaten.
nationale gedenken dag
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
474 we lieven het wit
waarin we hebben gelegen
geen schaamteloze blikken
maar wel de kou van dat front
waar beelden niet zijn
maar wel de kunst
om te graaien in die
doos die achteraf geen
bodem blijkt te dragen
zuurkool zonder worst
het gemarineerde denken
het uitoefenen van steeds weer
die handelingen, neen ik voel me
niet tot of in…
Witte Ziel
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
701 die me gaf
pootte in mijn tuin
op jouw manier
zo stevig en krachtig
kijkt naar mij zo lief
zo zachtig
teer diep helder wit
groen haar hart als het jouwe
geel ingebed in het mijne
Bloeit temidden van zaaddozen
Deze winter zullen zij gerijpt
mijn tuin bevruchten
Zo hier dat wel
Zo daar wij niet
Zo lang mijn tranen
mijn me kunnen dragen…
Welgevallen beloftes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
645 ik schrijf van leven
tot aan de ondergaande zon
draag de dood tot aan mijn kraag
het kleedt warm en is barmhartig
het eind smaakt naar doffe gebeden
en bidt zich door het sluitwerk
van opgedrongen vaardigheden
die roerloos blijven staren
het monotone, het lied zonder verhaal
dat toonloos de tijd laat passeren
met schreden die al dolend…
Muziek vol hemelse klanken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 ik heb noten gezaaid
uit de losse hand
op het altijd vruchtbare land
zij groeiden
van halve tot heel
speelden in ritmisch verband
kleurden tot een wilde symfonie
in lange zomerse dagen
vroegen de wind hun zaden te dragen
in samenzang
rijpte de melodie
voor de diverse partijen
in de finale mochten wij
deze herfst weer danken…
deuren sluiten.
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.118 Het is te veel, veel te veel
om op mijn schouders
mee te dragen!
Neen duizend maal neen,
zo kan ik niet echt verder.
Ginds, is er thuis
met zoveel herinnering
aan al wat er niet was!
Ik... weet niks meer duidelijk
of ik nog verder wil,
Of ik nog verder kan.
Sluit nu de deuren...
Of toch maar niet?…
klik
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
466 ’t was of de sombere nacht
lichter leek te dragen
vonken warm oversprongen
toen twee eenzame sterren
elkaar verlangend bestraalden
’t was of de zwoele nacht
strooide met verse bloemen
toen armen zich omsloten
lippen elkaar beroerden
wensen zich vervulden
’t was of de kortste nacht
bijna eeuwig duurde
maar toch voorbij was
in een diepe…
Komrij
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
845 Nergens behoren, ergens verloren
aanvoelen waar men wortelen kan
bladeren en bloemen dragen.
Geloven dat er een hemel is
alle bekende doden weer ontmoeten
of naar keuze herboren als regenworm
de wereld van de mens ontdekken
het schiet niet op zou je dan zeggen
t'is wat: nooit meer niks te zijn.…
Laat niet los, nee nooit
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
672 laat niet los, nee nooit
wat je was en bent
draag de wonderen
van de wereld mee
ze tillen jou een stukje
over grenzen heen
die moeilijke stappen
van eenzaam, alleen
zoek de woorden
gestrooid langs de oever
een schat in de bedding
de rivier van de tijd
verdicht de dromen
met een waakzaamheid
laat niet los, nee nooit
raak jezelf…
tegemoet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
595 hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren
want morgen
nog voor duinen aarde worden
treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar
met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag
hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen
avondblauw, naar wie ik ben
de zee…
Wind in koele tint
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
502 het licht
is langzaamaan
de volle kleur gaan dragen
vloeit trager uit
in bezwangerd zijn met
vrucht en rijpend fruit
streelt met warme hand
het graan tot goud
na lange zomerdagen
speelt transparant
met wind in koele tint
als de forel weer springt
tijd ontlaadt het licht
en klaart in strakkend blauw
de eerste komst van ijle kou…
riet
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 Het riet spriet
vertakt zich niet
loten tenger in de winden
sierlijke vingers
wijzen het oog van de blinde
op de schoonheid alom
verbinden het wonder
buigen gracieus
voor rimpels en vlonder
In het knisperende gefluister
beluister ik het applaus
terwijl het zuiden de wangen streelt
troostend met hoop in het verschiet
dragen zij
die…
Een tintelfrisse frequentie
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 ineens krijgt leven de geest
uit een andere dimensie
voelt buitengewoon
op een tintelfrisse frequentie
geschoond dragen
takken en boom
hun gestalte wat grootser
vullen ruimte in ijlere lucht
wiekt een vlucht ganzen
hun v voor de wind
in het laatste rood
van de vallende avond
waar je droefgeestig
door duister verwacht
bruist de sfeer…
SLEPENDE REALITEIT
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
580 huilend en huilend in een droom
waarin ik mijzelf voortsleepte
over verkoolde akkers
het geluid was weggenomen
rondom vlaggenmasten
uit respect
voor stoffelijke resten
ik struikelde en struikelde
tussen sterke armen
onderdoor het dragen van de kisten
huilde en zwaaide in een droom
langs de snelweg
waarin ik mijzelf voortsleepte
achter…
Vrijheid
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
919 Vrijheid wie of wat
Vrijheid om te doen
Vrijheid om te laten
Vrijheid in omgang
Vrijheid in praten
Vrijheid in bewegen
Vrijheid in denken
Vrijheid in voelen
Vrijheid in vertrouwen schenken
Vrijheid om met ziekte om te gaan
Vrijheid om het leed hierachter te verdragen
Vrijheid om te zeggen wat je voelt
Vrijheid tekort om ziekte te dragen…
natuur
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
483 het is pijnlijk
te zien hoe
de walvis
met haar jong
duizenden kilometers
door de oceanen aflegt
op weg naar voedsel
en dat het jong
het dan net niet redt
en de moeder
zoveel moeder
zal teruggaan en
opnieuw een jong dragen
onze camera's zien dat
terwijl we er niets aan doen
natuurlijk niet
maar walvis omarm ons
want…
Schreeuwen hun vergeten
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
453 steeds schroeit slecht nieuws
langs kwetsbare plekken
ik heb niets om ze af te dekken
mijn stenen schreeuwen
hun vergeten uit in
de woestijn van mijn leven
ik heb ze achter gelaten
omdat ik hun zwaarte
niet meer kon dragen
want de meute jaagt
de schaduwen na
van verblekende sterren
ik ben de eenling zonder taal
die stilte spreekt…
Vlucht van de arend (psalm 121)
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.542 De zon bij dag,
de maan bij nacht,
wachten
dragen hem
het witte licht.
Hopen
op bescherming.
Werpt het
vogelvangersnet
zijn schaduw af.
Onder die vleugels
schuilen wij
in vogelvlucht.…
Begrenzende ongelijkheden
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Draag je deze verschillen, kun je
verdraagzaam zijn?; dan zal het
leven lichter voelen, en je tillen
boven wat begrenzende ongelijkheden
kunnen zijn.…
vergetelheid
netgedicht
4.7 met 25 stemmen
676 mijn pen sleept langs woorden
verzonken in de stilte
ik wil geen eind forceren
noch een gezicht onthullen
dat ver teruggaat naar kinderjaren
en enkel op een zwarte bladzijde
wakker te krijgen is
ergens moet er een land zijn
een zacht land, een heel zacht land
wie wil mij vergeven
dat ik het stille kind blijf
dat de tijd niet dragen…
Hoopvol
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
686 Als het duister,
vol met vlinders,
draag ik alles,
als gedacht..…
In de wandelgang
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
634 van ‘t oude hoofd
dwaalt de drang van schrijven
dat blijft bovendrijven
in de kabbelende stroom van leven
een gedachte die bewoog
maar niet keren wilde
het grote kind met zorgen
dat in ontroering
mijn moederhart verstilde
en wagenwijd ontsloot
ik neem het altijd mee
toch eens los zal moeten laten
tot voor de drempel van de dood
draag…
Schoon is het goud
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.286 Schoon is het goud, het schoonste der metalen,
Schoon 't alebast, en 't luchtige kristal,
Schoon is het licht wanneer de zon gaat dalen,
Schoon 't elpenbeen, en 't rozenrood koral,
Schoon is de mei met bloemen zonder tal,
Schoon is de zeeg' met haar bekranste zweerden,
Maar, die de kroon moet dragen bovenal,
Schoon is de vreê, de schoonste…
Nevel gumt alles boven de grasvlakte uit
gedicht
2.0 met 3 stemmen
4.541 Ze dragen dolle kervel in hun haren, ze kolken
beneden je stuur. Flarden komen op
als een steigerend ros. In de verte zie je dat
boven in de mist een luikje opengaat.
Een mensje eruit staart. Het nog even zwaait.
--------------------------
uit: 'Hoi feest', 2012.…
Maagdelijk wit
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
479 ik was gestopt
kon geen welbevinden
meer aan kleuren binden
vormen konden
mijn grote vragen over
alles niet meer dragen
de compositie werd
een doolhof waar in
ikzelf geen uitweg zag
doeken staan mij
vragend aan te kijken
wie hen gaat beschrijven
in dit repeterend
ochtendlijke spel voel ik
mij verliezer en besef dat wel
maar…
Verdriet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 De tranen,
die ik nu bij me draag
zijn zwaarder dan ik
dacht.
Als de zon schijnt geeft
het mij voldoening, liefde
en veel kracht.…
Nieuwe sokken
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
775 Met m'n broekspijpen hoog opgetrokken
Showde ik mijn dure nieuwe sokken
Iedereen op het terras
Zag dat ik rijk
Dus sexy was
Waarom draag jij niet zulke sokken?
Krijsten vrouwen naar hun man
Een vent met zulke sokken
Daar raak ik opgewonden van
Er werd gescholden en geslagen
Stoelen vlogen heen en weer...…
Van harte vijfenveertig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
744 Draag uw lieve vrouw op handen.
Graag zal zij over u waken.
Zij zal er dan voor zorgen
dat u geen ander vindt.
Geen oude en geen jonge meid.
Van ganser harte feliciteer ik u
met uw jongehondigheid.…
American Dream [2]
netgedicht
4.8 met 28 stemmen
433 Er staat een frisse wind
er waait een nieuwe wereld
door de stad, ik zie
mijn leven in de verte
aan mijn voeten liggen
Jongemannen dingen naar mij
ze geven me alles wat nodig is
voor de nieuwe tijd
Zij zijn de belofte
ik draag haar fakkel
Zij zijn de daad
ik ben de belofte
Ik beloof de hemel
op aarde, mijn borsten
zijn vol, mijn…
DE MOEDER EN HAAR KIND
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
768 Je kind dragen
Is de grote verwondering
Je kind wegdragen
Is de grootste opdondering
Die een mens, een vrouw, de moeder
Kan krijgen, moet zien te verwerken
En ik als buitenstaander
Sta erbij en kijk ernaar
En weet niet wat te doen, wat te zeggen
Het is niet uit te leggen
Een moeder hoort haar kind niet te verliezen
Een vader ook niet…
Wintergras
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
617 ze raken nooit uitgeteld
stilte wil een hoofdrol
in een huis dat blijft verhalen
een draaiboek dat niet liegt
ik heb het leven nu geleerd
ik zal het water blijven dragen
tot de avond binnenkruipt
morgen zullen er branden zijn
ik wil het wintergras zien groeien
ik zal ontsnappen aan de tijd
het moet me lukken om
de snaren van een harp te tellen…