5636 resultaten.
De vissers
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
715 Vereenzelvigd met de
punt van de hengels
willen ze stil leven,
van de wal losgedreven,
op zo maar een dag
verzonken in het gras,
aan het patroon van
wolken overgeleverd.…
Kwantumliefde
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
482 Een lichtpartikel
die over en onder me golft
ben je
ooit geweest
Steeds vorsend
naar de perfecte superpositie
bevinden we ons
op twee plaatsen tegelijk
in een wolk
van onwaarschijnlijkheid
waarin onze impulsen
uiteenrafelen
en naast elkaar tunnelen
zonder ontsnappingsroutes
uit dat mooie kaartenhuisje van ons
Onze liefde is…
Onbegonnen werk
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
730 Wolken drijven met de wind.
Zonder plan. Vanzelf. Spontaan.
Leven eindigt en begint.
Leven begrijpen is onbegonnen werk.
Elk mens beseft dat. Onbewust.
Alles wat adem heeft weet.
Elk ongeboren kind.…
Buizerd
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
558 blijven je vleugels fladderen en proberen
maar het gaat je niet lukken
prachtig mooie buizerd
nooit ga je nog wolken bereiken
het einde van jouw schone vlucht.…
orange blossom special
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
638 even de tijd vasthouden
in een momentopname
de kleurenpracht
van vergankelijkheid
is thans op z'n best
konden wij dit maar
vastleggen zoals bij
het nemen van een foto
doch ginds pakken
de wolken samen
en ligt de wind
al op de loer
nog één keer
zal het bloesem sneeuwen
tot het voorbij gaat…
het jonge gras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
379 een lichaam dat samenvalt met vallende regen
daarna groeit het jonge gras
ijlt een wolk ontastbaar na…
tegenzicht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
451 daar zul je ‘t hebben
het is weer zover
verder dan het oog reikt
in een onbewaakt ogenblik van
volmaakte naaktheid
helder en roerloos
net zo tastbaar als het
blauw dat wolken omringt
verdronken op een terras
wortelend in een lege dorpsschool
waarom zo aanmatigend?
ik ben het al vergeten
en rust nog wat bij een noorderzon…
De zonsondergang
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
377 De zonsondergang
brengt een mooi
zonneharpenspel tussen
de lichtblauwe wolken.
Een duistere
sluimerende avond
begint
steeds vroeger.
Zomeravond met gevoel,
je moet
dankbaar zijn dat die
er is.
Met rust in de aanloop
naar de nacht,
is het prachtig dat de
zon
op een mooie manier
onder mag gaan.
Foto Dick Voogd…
fotografisch geheugen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
512 we weten niets meer zeker;
of een komeet in een kooi past
het portret nog onder de wolken hangt
ik ken hen ergens van
ook zonder dna
toen waren er dezelfde kleuren
was water net zo vloeibaar
schoof dezelfde wind voorbij
zou Adam Eva nog herkennen
en dat na al die jaren
ook toen niemand foto’s had…
uit het zicht zwaaien
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
388 op een bed van ruwe stenen
hoor ik de dreunende zee
op de zandkust slaan
ik heb geen weet van de nacht
als wolken vol verlangen
tijdloos naar de verte scheren
het is om dit verlangen
om dit moment van geluk
dat ik mij geworteld voel
moge de zee zich stilhouden
als is het maar voor even
ik zwaai mijn handen uit het zicht…
Zou jij me begrijpen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
552 zou jij me begrijpen
wanneer ik je zeg
dat ‘t leven door vingers glipt
handen niet vast kunnen houden
en dat alles om mij heen lijkt te verdwijnen
zou jij me dan willen toefluisteren
dat alles één wordt met de wolken
het lied - dat van verlangen zingt
en jij en ik
en dat wij dan samen ademen
door de mond van de wind…
Op vleugels gedragen
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
625 hoog in de lucht
gaan staart en vleugels
als in vogelvlucht
in blauw en grijs
tussen witte wolken
naar een paradijs
jouw voetafdruk
op een eiland
van warm geluk
--
och kon ik even
steels daar zijn
die pracht meebeleven
--
zonlicht op je ogen
aarde in zicht
tijd voorbijgevlogen…
krampend hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
513 in de blauwe koelte
op de heuvel zal ik blijven
als het hart zijn slagen mist
en het duister groeit in mij
bij het doven van het hart
zal ik de pracht van de
linden noch de weemoed
van de wolken voelen
in de diepe donkere nacht
zal ik blijven in de blauwe
koelte van de heuvel
in het dal leven dromen voort…
zwerveling van overzee
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
376 boven het wassende water
de voortvluchtige vogels
een verloren verlangen welt op
in zijn verweerde hart
de kruiende wolken
boven leigrijze golven
langs de vloedlijn stapt hij
over een verdronken kasteel
zijn kromme vingers volgen
het verzonken blauw
in de verweerde atlas van overzee…
thuiskomen
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
466 soms laat het raam licht door
dat er gisteren ook al was
te hooi en te gras
op een onbepaalde plek
in het achterhoofd, ergens
achtergelaten zonder bericht
in buurlanden ruikt het naar thuis
en thuis lonken de buurlanden
overal zijn wijkende wolken
maar nergens is een hemel blauwer
dan in gedachte
aan mijn vroegste dagen…
Martini
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
311 Sneeuw valt
alleen voor mij
uit een wolk
aan het plafond.
Met oogleden,
zwaarder dan gedachten,
slaap ik
onder de sneeuw.
**…
We noemen hem Kees XXI; zelfgeweven wolken
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
346 alles overziend
zelfgeweven wolken
uitgetelde patronen
opgepookte spoken
onverbroken leegtes
vergleden secondes
stilzwijgende eindes
opgeroepen bloed
beeldend gegraven
verstillende gloed
voorbijgaande aarden
vroegste verwildering
geklopte gemoederen
uitgerookt
vulkanisch
verblind…
mijn hippie meisje
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
734 we zaten nu samen op de grond
luisterend naar hippe muziek
de zon zakte stil weg in de avond en
maakte plaats voor romantiek
we zongen over gouden stranden
en maakten vrienden bij de vleet
we rookten, lachten en we vrijden
zoveel, zo vaak en zo compleet
je nam me mee op witte wolken
en je krag maar niet genoeg van mij
je schouwde…
Onstwedder Holte
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
480 Onstwedder Holte
glooiend wijd
machtige stuwwal
uit de IJstijd
Onder de wolken
die ik zie
is het landschap
pure magie
Aan de Holte
aan de straat
een huisje
waarop staat
'Zadowolony'
als je het niet weet
neem Google translate
Pools voor 'tevreden'
Opbollende akkers
zonneschijn
in dit toverlandschap
kan ik ook
tevreden
zijn…
LAIS CCVII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
429 In de zoo van mijn verlangen heeft g*d
de tijd nu afgezet: het is erg stil.
Rozig ruist de hel. Ik kom niet tot
besluiten, weet niet langer wat ik wil.
Voel jij mij beter, dieper hoe ik tril?
Verhult jouw hand in mij de dromen?
Mijn lijf wil uit zijn grenzen komen,
vrijheid wordt er mij en haar ontnomen
en alles wuift vergeefs als hoge bomen…
Marine
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
785 Toch verzacht het grijs der lage wolken
De rimpeling op ’t water laat op ’t strand
een grillig zandspoor na, dat oplicht in een vage avondzon.
Wolken drijven traag uiteen:
De dag kleurt zacht een nieuwe morgen.…
HET KLEINE VEILIGST
poëzie
3.1 met 20 stemmen
2.949 Vergaren de grimmige wolken haar macht;
Doorkruisen haar pijlen de donkere nacht;
Ontworstlen de stormen van 't noorden hun band;
Bezwijken de wouden, voor de eeuwen geplant?…
Onze vriendschap
hartenkreet
3.6 met 8 stemmen
4.429 Onze vriendschap
vergeleken
met de zon in mijn leven
Toen de dag begon
was ze breekbaar,
nieuw en voorzichtig,
blij dat ze er was,
blij dat ze mocht schijnen
Langzaam werd de zon groter,
warmer en intenser,
tot ze op haar hoogtepunt
één werd
met de hemelsblauwe lucht
Plots verschenen donkere wolken
vanuit het niets
en zij…
Zon in mijn leven
hartenkreet
3.2 met 21 stemmen
2.433 hemelblauw gehuld
Zweef je in de lucht boven mij
In een gouden gloed verguld
Verdwaal ik in donkere bossen
Jij schijnt door de boomtoppen heen
Om de weg te doen verschijnen
Al mijn angsten verdwijnen meteen
Verdrink ik in troebel water
Dan schijnt jou licht op mijn gezicht
Meteen weet ik waar ik moet gaan
Met mijn ogen dicht
Soms achter wolken…
het leven
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.157 Het leven is mooi geniet ervan elke dag,
Met soms een traan en vaak een lach
Het leven is ook zon en regen,
Soms valt het mee maar soms ook tegen
Sinds ik haar ken lijkt de zon heel de dag te schijnen
En lijkt hij niet achter de wolken te willen verdwijnen
En iedere dag was daar steeds vaker weer die lach
Ik ging weer genieten van het leven…
Mijn vliegbrevet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 Aan de horizon zie ik witte wolken komen.
Dichtbij de einder gaat angst op in rook.
Paniek kan ik eindelijk weg zien stromen.
Straks ga ik een afgeschreven Airbus kopen.
Nieuwsgierige reizigers neem ik gastvrij mee,
door nog onvoltooid verleden tijden.
Door de wolken naar de zee.…
MIJN LIEF
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
404 wolken die drijven
aan een lucht zo blauw
de wind hult zich in zwijgen
waar ze aarzelde of ze spreken zou
de zon die zo vroeg begon
verjaagt enigszins de kou
deed haar best al wat ze kon
maar toch klamp ik me vast
warm me intens gelukkig alleen aan jou
ik ben jouw aapie
en jij die van mij
we zij elkaars ballast
en toch ook elkaars slaapie…
op weg naar
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
1.321 De adelaar vliegt door de onvatbare wolken
en ziet haar prooi alsof het altijd op haar iris heeft gezeten.
Zij stort als een raket neer.
Niet te missen...
...op weg naar...…
Echtscheiding
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.279 glazig glijdt ijs over mijn
wang, druppelt naar een
zee, spontaan dichtgevroren
in volle zomer
tranen van vloed waaien
over mijn strand van
ontgoocheling, jij brengt
met golven van woorden
wat eb naar me toe
allang vervlogen
windstoot doorprikt
nog altijd mijn
drijvende wolken . . .
tot snijdend hagel…
zonnebad
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
2.667 vier uur
vrolijke zon
kruipt in blote huid
zet in vuur en vlam
sluipt onder het korte rokje
siddert in het lijf
ogen dicht, de film begint
zijn vingertoppen dansen
langs mijn benen
zijn gezicht nadert het mijne
plots is er een wolk
voor de zon…