5142 resultaten.
Bewegingen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
612 kleine theatrale
zag ik iets in de bewegingen
metafysica van het gevoel
en je danste niet in werkelijkheid
of in de nacht in fonkelzalen
je danste overdag, op eilanden
vol zielenvrees herkende jij
de hunkering van de Godenzonen
de lenige gymnasten aan elastieken
verbonden met de grijze toverwolken
bracht je hartelijke dromen nieuwe adem…
Uitgeput en vaarwel!
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
895 Uitgeput, niet meer in staat een vin te verroeren,
vervliegt de laatste adem, ze zakt nog dieper weg,
vervolgens geeft de laatste zucht aan,
dat het met haar leven van uitputting is gedaan!
Vaarwel…
mijn kind
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
555 ik draag je
altoos warmer in mijn hart en mis
de aanraking van handen
mijn herinneringen landen
in de liefde van vandaag
nog zie ik jou, je haren
glanzend, als een gouden mist
ik wist dat je bijzonder was
maar nu mijn tijd jouw adem wist
en niet ziet wat de klankkleur is
van warme levenbanden
blijf ik achter, in belijdenis
en laat…
DE LAATSTE TOOST
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.077 wat een mooie dag
voor de dood
laten we gewetens toosten
oogwit strikken voor
aderlatende wijn
net iets te euforisch zijn
laag verlangen zingen
in grenzeloos mineur
tonen lezen
uit weggedragen handen
en laat ons dan
nagelaten
adem twijnen
ineengestrengeld zwijgen
de laatste gedachte
een afdruk
in zinderend heet zand…
Gedichten zijn als vissen in het water
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
522 Door kieuwen van beleving ademen
zij helder in het licht dat beelden
breekt en transformeert tot torenhoog
weer nieuwheid wordt geboren.
Gedichten zijn als vissen in het water
dat kalm en vredig stroomt of
klaterend van rotsen stort
en alles meesleurt in een dans,
een ongekende werveling van krachten.…
Gedachten schikken
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
761 ik houd zo van de stilte
het ruisen van de wind
langs het blad dat zachtjes
bijna onmerkbaar trilt
de sereniteit
die mij raakt, maakt
dat ik mij moet bezinnen
mijn gedachten schik
toekom aan mijn eigen
de vertrouwde ik
ik houd zo van de rust
in de geboren morgen
wanneer alles onaangeroerd
voorzichtig adem haalt
de pracht
na de…
iets blijft - voor R & G
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.320 wedergeboorte prijsgeeft
beklimmen zij de hoogste steigers
om zich in kleuren en geuren
een ornament te kronen
hij en hij samen
de ziel van hun huis
zingt uit kloppende kamers
van eros en amor
uit volle borst zingt zij
in een - zich steeds herhalend - refrein
tot op t sterfbed toe
en ver daarbuiten
want er is iets dat altijd blijft
in de adem…
frêle levensdans
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
487 waar haar spiegel water raakt
in kleine passen beelden schept, voorwaar
haar zachtste zelf laat zien
danst ze
lichte teugen adem
als een zeepbel boven kleur
duizend vadem diep
de wereld schiep een beeld, een kind
uit harde stoffen
doch haar stolsel liep uiteen
slechts door mijn hart
getroffen…
Verleden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
490 Terwijl vervaalde beelden
in lege oude versleten kleuren van verleden
het nu achterhalen
en de adem van toen
als een rauwe zoute wind
het heden
van zijn illusies ont-vilt.
Nog slechts schor en zacht gefluister
van stil gemis
om wat nooit gevonden werd...…
de smaak van aarde
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
479 heeft gegrepen
een ongekende vogel
uit het beeld verdwijnt
als je oren je ogen niet meer volgen
wat verborgen zit
haar rijkdom openspreidt
keer je dan je laarzen
draai je dan je rug
maak je van je stappen
een opgeblazen brug
of laat je je verdrinken
in de diepte van de lucht
in de vluchtigheid van grond
met in het zog van adem…
dit is de laatste avond dat wij spreken
gedicht
4.0 met 1 stemmen
23.495 het wrijven tussen huid en huid
doet alle woorden in jou groeien;
mijn warme adem wist ze uit.
verhevig het bewegen
en leg het spreken stil
tot alles is verzwegen.
vervang het woord door een gebaar
en spreek niet meer want wat
gesproken is, is niet meer waar.…
Zomer in Rockanje
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
680 De zee
Water, adem
Het zachte strand
De kleuren die lachen
We vinden de sporen
Van die verloren tijd
hoepelende meisjes
Een zandkasteel van oude lucht
Het geluk van limonade
slome dagen in Juli
we komen er nu langs
koppeltje duikend in ons hoofd
We zien de zee
die altijd blijft
altijd
blijft zingen…
Lichaamstaal
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
437 ik volg de sporen in denkbeeldige sneeuw
of zijn het mijn stappen, doch onbetreden
wat ik onthouden moest, ben ik ook al vergeten
want wat ik wist, is te lang geleden
ik heb blinde muren opgetrokken
om kilte te weren die schuurt als zand
ik hou mezelf een universum voor
parallel, en ik sta aan de andere kant
ik luister naar mijn adem
die…
Weerzien
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
583 achter de regenboog, langs de nulmeridiaan
blijft het water vlak, ergens zonder rimpeling
zal een zwaluw weerklinken in aardse schoot
de blik vooruitgeworpen op gewonnen tijd
gekeerde oneindigheid, herroepelijk hopen
gedurig ontsproten aan bochtenloos omzien
aan bezield ademen, of een benauwend hartzeer
een helix van ooit, gevangen in verloren…
Ontvangen...verlangen
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
622 vanwaar de maan
haar stralen zendt
blikt mijn oog omhoog
milde prikkels
ik ontvang ze met
een open hand
breng ze op het land
naar een mooie bloem
die de vlinder boezemt
daar waar de zon
de aarde raakt
spreekt het verlangen
blijven woorden
op mijn lippen hangen
ik zal ze bewaren
eens misschien
zal mijn adem ze spellen…
ik zal leven
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
864 straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen
met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan
ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel
mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever
in één beweging…
Boombaard
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
649 hier ben ik tijdeloos
een koning van het bos
waker van het groene oord
waar bomen mogen groeien
dieren schuilen onder struiken
slapen daar beschut
op de open plekken sieren
varen, bes en mos mijn voet
mens, dwaal tussen mijn lover
geniet van rust en stilte
dan kom je weer op adem
als het leven je benauwt…
Wat je me achtergelaten hebt
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
544 lichtvoetigheid die
In al haar schoonheid
Hier voor me ligt -
Het zachte dat voor mij
Aanraakbaar is en mijn
Harde gedachten bijstelt,
Mijn wrede gevoelens in toom houdt
En waar mogelijk verzacht,
Mijn nog niet gedane daden
Binnen de perken houdt, zodat
Ook voor mij het leven na
De daad leefbaar blijft,
Lichtvoetigheid die mij adem…
Thuis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
585 Hoge toppen diepe dalen maar altijd rustig door blijven ademen.
Het gezegde is wat voorbestemd is zal altijd gebeuren.
Is het niet vandaag of morgen ooit openen er een paar deuren.
Tijd is iets onaantastbaars maar nooit verloren.
Blijf geloven in liefde..…
tijdloos Westerbork
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
541 in de adem van verdriet ruist
elke naam opnieuw
het zijn de open vensters, in
een donkerblauw verschiet…
Zeespiegel of matglas
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
613 Die daalt en stijgt
Bij de gratie van
Het tij dat goddank
Niet door mensenbrein
Werd uitgevonden,
Maar ons wel de
Ultieme vrijheid verleent
Om zorgeloos te ademen -
Geen plaats op aarde
Waar groter vrijheid
Ervaren wordt en de
Mens zichzelf ten volle
Kennen laat - zo veel meer,
Zo veel scherper, zo veel
Helderder dan het…
De andere wereld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
516 Lucht die door onze longen stroomt,
is adem die ons met de ziel verbindt.
Menselijke kennis is beperkt en klein.
Onschatbaar groot is een andere wereld,
die voor breinen diep verborgen blijft.
Alleen daar wordt geweten wie we zijn.…
Leefruimte
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
443 Alles dat leeft en groeit sterft zichzelf
als er geen lucht meer ontstaat
rondom het ingedamd bestaan
het wordt aandoenlijk zichtbaar
als ik naar mijn rotstuin zie
waar keien tegen de wortels drukken
dan moeten ze worden verplaatst
waardoor er wat meer ruimte ontstaat
zodat planten kunnen ademen
en uitdijen om zich te willen vermeerderen…
40
gedicht
5.0 met 2 stemmen
10.916 Horen en zien zullen me vergaan
als de rukwind van de dood
me van mijn adem berooft.
En mijn woorden?
De wind zal ze meevoeren
en over de aarde verspreiden
-------------------------------
uit: 'Verloop van jaren', 2015.…
Bruggen zeven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
456 Omdat het niet om status gaat
nu we telkens naakt staan in de liefde
en onze namen in duinzand verliezen
het is een vorm van eenzaamheid
niet al het materiële overboord
het schip zal niet in woorden stranden
een gedachte door tijd te snel ingezet
maar als een gebrek gebleven bij het beleven
van kleine eenvoud die naar adem snakt
in niets…
Vroeger
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 het waait.., zaden dansen rond mijn voorwiel
ik kijk ernaar terwijl ik fiets, op weg naar school
ik adem de frisheid in, die zonder dat ik het weet
mijn gedachten koestert, voor wat leven voor mij in petto heeft
daar moet ik zijn, ik zie hem al, dat oude gebouw
en dat eeuwige geschreeuw in de verte
ben nu nog hier, ik fiets, en verwonder…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
544 Herfstdraden dragen druppels
tussen zon
en schemerluchten
ademen voetstappen
op het zachte pad
bedekt met kleurrijk sterfte
zij draagt het leven op
aan de geboorte
van een nieuwe tijd
fluisterend stil komt de natuur
tot een grijze rust
stil maar wereld
er ligt hoop
in elk gestorven blad
dat heimelijk de aarde kust…
Stil begrijpen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
509 Ik adem langzaam.
Ik zit met haar aan de oever
van een rivier,
in mijn hand een beker wijn.
Het water stroomt,en stroomt,
en stroomt,… Een roofvogel tekent
weidse cirkels in het luchtruim.
Onder hem de kale rotsen,stille getuigen
van iets ontastbaars.
Op een verre helling de herder met
zijn kudde.
Ik mediteer.…
Gedreven door de wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
618 Plassen, poepen en ademen.
Zo wisselen we onze stoffen.
Geboren worden en weer sterven.
Alles keert naar alles weer.
Ik zie wilde gedachten stromen.
Stromen zoals het water stroomt.
Dansen zoals vlammen dansen.
Leven zoals wolken jagen.
Gedreven door de wind.…
Energieveld
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
580 geronk van motoren
ontsieren de stilte
verjagen de vogels
van hun territorium
verbroken tederheid
de nacht is een boze
droom dat zonder
schroom de aura
binnen wil dringen
een grommende hond
ik zing met de vogels
vanuit het tranendal
tot de morgenstond
met het licht op mijn
gezicht en de zoete
adem van het gedicht
voel ik de warme wind…