3326 resultaten.
1001 woorden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
663 De 1001 woorden
waarmee ik gisteren wou beschrijven
hoe lief je was op het gras
zijn vergeten en verloren
gegaan naar het pijnland
dat rust in mijn lichaam
wat als ik plotseling ga dansen
en jij in mijn horizon verdwaalt
wat als ik over de zon spring
omdat jij zingt over de bomen
ik heb een gisteren verloren
in zangkunst over dromen…
Vervagen
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
623 Ik dacht zojuist aan jou
net zoals gisteren
en elke dag sinds het gemis begon
hoe kon ik weten
dat verdriet de leegte dieper maakt
zoals het water traag
de bedding schuurt van een rivier
niemand heeft me ooit verteld
waarheen een zwarte zwaluw vliegt
als tijd de horizon vervaagt
zoals ook jij me niet vertellen kon waarheen
je zei…
Tussendoor koffie en cake
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
530 liefde opgedragen aan Hennie
Dagenlang had ik je hand vastgehouden,
Om je tot in de eeuwigheid niet meer los te laten
- Ik weet, het was tegen beter weten in,
Zoals je weet geeft liefde niet zoveel
Om het verstand -
Want bij het ingaan van de vijfde dag
Moest ik je loslaten, je toch laten gaan,
Naar je eigen horizon…
Stilzwijgend verstommen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
608 Het stille vertrek van lente
in afscheid van een droom
zou jij willen meemaken
valt te begrijpen uit jouw brief
terwijl je met woorden aan de haal gaat
alsof samen zijn slechthorend is
ontneem je het geloof haar natuurlijke charme
en het vragen blijft verzwegen
achter de horizon van jouw geluk
verschuilt de maan zich in jouw stilte…
Vonkte gouden regen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
535 je vonkte
gouden regen
rook naar zomer
strand en golfjes zee
die pure volheid
van het leven toen
lach en ogen
stralend in een zoen
ik nam je mee
de wereld in
doldwaas verliefd op
jou mijn eigen griet
we zijn gaan lopen
naar de horizon
dansten schaduw
in het rode avondlicht
ik wist nog
dat de hemel kierde
toen ik jou zacht kuste…
Gesluierd refrein
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
625 De omtrek van jouw profiel
gaat met golven als een sluier
die mijn horizon grenzeloos tot dichtbij kan verkleinen.…
Zeevriend
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
826 De weidse gebaren van jouw golfstroom
beademen het voorjaar met nieuwe zomer
in de stilte van die heimwee
ben ik het kind van de duinen
te klein om de horizon te aanschouwen
te groot om de zandkorrels te tellen
in de verte van dat grote verlangen
zeevriend, leen mij de weemoed in jouw ogen
laat het land van mijn hart jouw schip zijn
de…
pijn
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
485 De ondraaglijke pijn
het intense verdriet
is zo reëel
wordt soms teveel
het voelt niet goed
roept om warme gloed
Dan komt de ommekeer
verdwenen is het oude zeer
je ziet weer een horizon
wist niet dat het nog kon
er zal altijd weer licht gaan gloren
als een nieuwe dag wordt geboren
en de zon je weer verwarmt
die je wezen omarmt
dan…
Standard Mill
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
445 Langs de uitgestrekte horizon
staat de houten reus majestueus te zijn,
in het spel van de opkomende wind,
maken de houten raderen het meel weer fijn.…
Onzekerheden
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
492 Onzekere mensen wensen vaak
dat er in hun leven vroeg
of laat ooit iets van wat
houvast aan de horizon zal
ontwaken.
Iets van een helderheid aan
een nieuwe geest. Waaraan
men een onbevreesdheid voor
de toekomst afleest. Een mens
die in zijn goede voornemens
niet verstrikt behoeft te raken.…
Omlijst silhouet
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
624 Op ontwaakt netvlies
gezien als het blauwe uur
met oranje gloed
ver weg aan de horizon
voelt jouw schilderij dichtbij.
Omlijst silhouet
spiegelt door dauw langs mijn wang
op het laatste doek
mijn emotie van de dag
blijvend in de schijnwerpers.…
Niets is oneindig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
526 dieper dan diep
in pijn en verdriet
zo intens
voor een mens
een hart bonkt
een raam lonkt
open is hopen
hoger dan hoog
zweef erheen
ontstijg en
stijg omhoog
de pijn en
verdriet
verdwijnen
maar niet
als vlinder
dartelend
verder dan ver
naar het buiten
bij het sluiten
van deze dag
in het rood
van de horizon
ontvouwt…
Groet in late avondlicht
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
481 Een dag een laatste groet
de horizon staat in brand
stil suddert nog het late licht
en in het binnenst van mijn hart
streelt mij een warm gevoel
dat woorden aan schoonheid paart
maar spreken mij belet
slechts tonen wondere zuiverheid
vanuit verten aangedragen
breken de stilte van ’t moment
vormen geluk dat aandacht vraagt
spelen zachte…
Warme dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
463 drukbezocht zomerterras
Zag ik levendig de slaap in alle ogen
Ieder vermaakte zich ongelogen
En viel samen met wat was
Bestuurbaar leek ons lot
Met tijd om te verdromen
Stilte verwoord om mee te komen
De cirkel ongecompliceerd als slot
Mijn ooglid knipperde even
Zo samenzijn werd afgetekend
Ons gesmoes bleef ongehoord
Zonlicht dat de horizon…
Oogcontact
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
371 beslaat
gevoel in ontijdigheid verpakt
waardoor een wederkerige
gevoelsmatigheid ontstaat,
ver van het fysieke ongemak
de perfectie van alleen het
visuele oogcontact tot zij
de wimpers sluit, vlinder
die haar vleugels vouwt
en droogt, gedragen in een
wederzijdse chemie en in de
stralen van de zon, dichtbij
of ver achter de horizon…
pas op de plaats
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
456 wat is de beste plek
om een datum vast te leggen
waar spreken we af
om te zwijgen
bestaat er wel een tijdstip
is er een hoogte in ruime zin
waarop zwaartekracht
en gewicht samenvallen
kijk uit, deze horizon is
met linten afgezet
dit landschap valt binnen
grenzen van luchtledig
soms houdt voortgang even in
en lijkt deze op weerzien…
Mededragen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
445 Ruimte die je nu ervaren mag,
tot voorbij onze horizon.
Voor de priesterlijke vriendschap,
die je altijd hebt geschonken,
dank ik je van harte.
Namens alle kostbare mensen,
die je in al hun kwetsbaarheid,
trouw hebt bijgestaan.
Mijn moeder en mijn vader,
en ook mij.
Jouw cirkel is nu getekend.
Zo komt en gaat ons leven.…
Avondschemer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
519 Gelijk een grijs geweven deken
valt de avondschemer naar benee
Zwarte boomtakken als haarvaten
vormen netwerken
die ook in ons lichaam terug te vinden zijn
Ganzen vliegen aan de horizon
op weg naar verre oorden
Al vloeit de inkt wat ongelijk
een beeldrijk oneffen patroon onstaat
en laat zo de hemel van marmer lijken
Deze ets zal worden verfraaid…
Grensgebied
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
838 Onze schijnbaar eeuwenlange vriendschap
heeft een vreemde droom bevaren
het begint bij de onuitputtelijke bron
tussen heldere muren blijf jij gevangen:
Er is een horizon vol zwaartekracht
gestorven in dwaze zielgeruchten
uit een droomland in het grensgebied
op een plek tussen hemel en aarde
daar schat je alles op de juiste waarde
waar…
De aanlanding
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
895 had de
mensen in jouw
ban met een
geweldige performance
op de bühne van de zaal
jij wiegde oceanen
liefjes in slaap deed
knapen van golven
wit krullen om
jou maar te volgen
zacht sliste water
langs denkbeeldige
rotsen die met hun
trotse aanwezigheid de
aanlanding koesterden
nog sta jij daar
armen bezwerend
ogen op de horizon…
Deze dodelijke dorst
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
410 warm golfde
het lange al
geel gepunte
hoge gras
onder de vlagen
wind die ver aan
de horizon beelden
deden trillen
wij bewogen
nog stiller dan
de woordloze
omgeving waar
slechts een vogel
schreeuwde om
schaduw en wat
druppels fris
nog zoog hitte
aan de grond die na
de laatste transfusie
water begonnen was
aan brakke lagen…
Zomerwereld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
503 Soms,
die ziel snikkende heimwee
naar de warme zomerdagen
toen mijn ongekuiste jeugd
zijn eigen dromenvleugels kreeg
en ik als jongen om mij heen keek
vaak tijdens het ouder worden
het ontoereikende verlangen
naar die vrijheid zonder vragen
alleen, met ongevulde rugzak
en indianentooi op pad
naar een land zonder horizon
eenzaam dromend…
Modus vivendi
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
484 Affecties, ach, u weet
wat ik bedoel
Nou nee, dan maar een onsje werkelijkheid
Iets epistemisch, qua
realiteit
Niet soms, vermoedelijk of
naar het schijnt
Geen wou of zou maar puur noodwendigheid
Daar heb ik meer aan, qua modaliteit
Tenzij die ogenschijnlijk
weer verdwijnt
Achter de horizon van
plaats en tijd…
Voorbij het einde
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
540 kom
licht de
horizon op met
wat streepjes
ik wil
voorbij het
einde naar
beginnen kijken
donker
achter mij
laten en de
gaten vullen
die gevallen
zijn toen de
wereld in chaos
ontaardde
het holle gevoel
kwam waarin
zelfs echo de weg
kwijt was
mijn ziel in
kou gevangen
zijn einde
nabij wanhoopt
omdat contacten…
HERFST
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
584 's Morgens aan de horizon een rode gloed.
Door een onbekende schilder bedacht.
De natuur gaat in rust.
En wordt in de lente terug wakker gekust.…
Het zon en strand gebeuren
netgedicht
3.3 met 40 stemmen
427 ik heb mij
geen vleugels
aangemeten en toch
vlieg ik voorbij
de horizon om even
nog de zon in de zee
te zien zakken
en om later samen
nog een boulevardje
en een frietje met veel
mayo voor de lekkere
trek want het is te gek
om zo dicht bij het
strand te wonen en
er vroeger altijd
gespeeld te hebben
met als slaapliedje
het eeuwig…
Fairytale
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
384 Waar ridders schuilen
elk achter 'n kanteel
rijst aan de horizon
's werelds toneel
grijpt soms bij de lurven
en soms bij de keel
geen krijgt wat hij wilde
sterker: part noch deel
zo niet Arthur van Schendel
en 't hemels gerecht
werd ook Van den Vondel
elk nieuw jaar te veel
doch 't pad van de tao
is geen fairytale
reflecties…
Verdwenen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
358 De winteravond valt nu vroeg
en duister
kan intieme angsten niet verhullen
een moeder is gestorven
en het gefluister
in gedachten van het ontheemde kind
is er weer een jaar verdwenen
uit de strenge hand
van vadersloon
in een land met platte horizon
waar inflatie boven gedachten zweeft
en de zondaars plichtmatig zwijgen
tot aan…
Het onbeschreven uur
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
158 jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom
in pasteltinten
een erosie van de trotse geest
die zoekt naar wat er is geweest
het denken streeft niet langer luid
en wist de oude twijfels uit
en in die bleke, zachte nacht
kiemt heel sereen een nieuwe kracht
niet langer trots, maar vrij en puur
klaar voor een onbeschreven uur
de horizon…
Leven in het schemerlicht
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
21 Het heeft niets om het bibberende lijf –
ergernissen die ik alleen doorsta –
gaan altijd als nerveuze muizenissen
het leven door – mij achterna –
een horizon verkennen, in verte en in drang
brutale mannen huizen in dat nare donker,
zo naakt en onbevangen staan zij daar,
gewekt door lichte dingen die jij zegt.…