13844 resultaten.
bosspel
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
1.001 we spelen spoorloos
voor padvinders die houtjes wrijven
offeren het vuur aan de maan
die weer wolven doet huilen
liegen de wereld vierkant
ik zwijg je levend…
Kort
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.394 Heftige emoties breng je niet in zinnen;
Zomerzon en zachte wind voeren ze dan mee.
Korte woorden kun je niet beminnen;
Geesteskracht scheidde de rode zee.
Ik liep door duizend kamers heen,
allen hun eigen schat bewaard,
Met muren hout tot hard als steen
uiteindelijk toch wit gestaard.…
palet met dagen sleur
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
666 waarom
schilder je
de gele haat
met paarse
woedetranen
in een grijs
verdriet
verbrand
je lijsten
ken je je
emoties niet
je trapt doeken
uit hun raam
omdat je schetsen
pijn verstaan
smijt kleuren
snel op het palet
vermoordt ze
met je schildersmes
en legt de stukjes
op het doek
omdat je hart
en ziel verbloedt…
Voetbal in de Nacht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.595 Leder raakt de paal
scheve voet, doet me
schichtig ontwaken
'Robbie Rensenbrink'
in den morgengloed
Ook 'Dennis' maakt
me weleens wakker,
zomaar midden in
de nacht,'Bergkramp'
in mijn linkervoet
'Diego' laat me
rustig slapen
van hem te winnen
maakt ‘t dromen
voor altijd goed
--------------------------------
W.K. Gedicht…
Huis in ruste
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.329 Huis in ruste
haar op het kussen
zachte zuchtjes
van welterusten
Stilaan loop ik
heen en weer tussen
de kamers van jou en mij
mijn en jouw huis in ruste…
Reizen maakt je formalist
gedicht
2.7 met 6 stemmen
11.091 Reizen maakt je formalist.
Je bezoekt de buitenkant van de dingen,
geen innerlijke zaken.
Op de hotelkamer sla ik uit verveling
een mug dood. Me ervan bewust
dat elke herinnering een toevalstreffer is.
En 'n vriend knipt gaten in het wandkleed
om later de puzzel van z'n geheugen
met een driehoekig geveltje aan te vullen,
zodat 'n logisch,…
Overgave
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.293 Daar sta jij dan
met een warme lach.
Ik snap niet hoe het kan,
wat jij in mij zag.
Toch achter mij aan
hopend op mijn stem.
Zal ik stil gaan staan,
laten zien wie ik ben.
Ik sla mijn ogen op
en zie een leven.
Alles staat op zijn kop,
jij wilt mij rust geven.
Waag ik de gok
en pak ik jouw hand.
Of roep ik dan weer stop
en gebruik…
wat nu
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
2.568 Lazen elkaars gedachten
wisten al van veel te laat
hoe we keken tot de eerste lach
het laatste kledingstuk ging uit
en naakt lichtjes huiverden
je was zo handig met schaar en lijm
touwtjes, veren en verbindingsstukjes
geloof en zorgvuldig meten
we kwamen na ettelijk pogen een meter
van de grond en trots dat we waren
tot we weer vaste grond…
Ga maar slapen
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
1.970 ga maar slapen
doe je ogen even dicht
laat de wereld zachtjes rusten
zet je zorgen uit het zicht
proef de vrijheid van niet wezen
als je in je dromen zakt
om een andere kant te lezen
waar de zon je ziel weer pakt
waar de wind je mee laat rijden
op de vleugels van je geest
ver verwijderd van het lijden
zo ver
van al wat is geweest…
en als de tijd
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
589 en als de tijd daar is gekomen
dat er niets meer voor ons rest
dat zelfs stilte is vervlogen
als een bel die levens lest
die kleuren draaiend
ver
vervagend
in zichzelf vrede kent
en de zin van wat we waren
als een droom op jouw ziel ent
sluit dan mij nog in je ogen
en neem ons in je wezen mee
omdat er niets meer
meer kan wezen…
Dichterbij
hartenkreet
2.3 met 20 stemmen
1.972 Een woordenloos verlangen
gevangen in een diepe zucht
gevoel dat brandt in gedachten
geprikkeld door jouw liefdeslucht…
Onmacht & Hoop
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.326 Wij zullen nooit weten
wat jouw oog zag.
Kun jij het ooit vergeten
hoe jij daar lag.
Jouw ogen glanzen niet
je glimlach die ontbreekt.
Er is niets meer wat jij ziet
of voelt als iemand spreekt.
Er is iets van jou afgepakt
jouw kern, jouw geest.
Je prille ik kapot gehakt
niets zoals het is geweest.
Voor jou is die ene man
een grote…
Tegen beter weten in
gedicht
3.1 met 31 stemmen
20.472 - Over Adagio voor piano, KV 540 -
Geen licht,
geen uitzicht meer.
Muren.
Muren die niet wijken.
Een hemel die zwijgt.
Ooit een weg,
honderd wegen
naar het licht -
alles loopt dood.
Wat ooit bevrijdde,
heelde, verzoende -
krachteloos.
En maar roepen, zoeken,
en maar strelen, beuken,
wanhopig,
tegen beter weten in
blijven…
Ze droeg wit
netgedicht
3.8 met 39 stemmen
1.874 Aan de dood ben ik
langzamerhand gewend
zolang het niet
te onverwacht
en te onbegrepen
zoals een mooie jonge vrouw
die behangen met springstof
een heiligdom binnengaat
zeven tellen aarzelt
knopje indrukt en afgaat…
Blues
gedicht
3.4 met 40 stemmen
17.270 waarin te zijn
wind doet druppels
tikken tegen ruiten
stilte verbreekt
alleen zichzelf
en hierin
ben ik
niet
waarin dan wel
woorden vechten
weg naar buiten
verloren zinnen
zijn gebroken
zou ik hierin
moeten zijn
misschien niet daarin
dat ik zijn zou
struikelend om
waarin te zijn
blues…
De dood is geen geliefde bruid
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.273 Magere Hein gaf mij zijn koude hand
en sprak: Kom even bij me staan
Hou jij mijn zeis heel even vast
'k Heb nog een lange weg te gaan
Hoe zijn mijn kansen? zei ik stoer
Heb ik bij jou nog wat krediet
Of ligt de dood reeds op de loer
En weet ik het alleen nog niet.
Toen lachte hij mij vierkant uit
Zo'n vragen stel je immers niet
De dood…
Zeldzaamheid
gedicht
3.9 met 36 stemmen
19.732 Het heeft geregend tussen ons.
Dit donker is de dag vandaag.
We lopen in het park, hand uit hand.
De bladeren onder ons kleuren voorbij
en bouwen met de kou in hun vlees
een langzaam huis voor later. De grond
trekt muren op van water. De seizoenen
zijn ons lichaam. Hij kijkt om. Wie aarzelt,
moet hard zijn. We zoeken naar de woorden…
Mijn hoofd is hol en toch zo vol.....
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.456 Mijn hoofd is hol
daardoor ook zo vol
Alle gedachtes lopen door elkaar heen
Pak ze maar, pak ze maar, maar nee, vasthouden doe ik geen
Waarom? Alles is zo leeg
en wat brengt al die leegte teweeg?
Alle gevoelens lopen door elkaar heen
Voel ze maar, voel ze maar, maar nee voelen doe ik geen
Wat is het nou allemaal wat ik voel
Het lijkt wel een…
Linnen handen
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.212 Linnen handen
Klemmen zich vast met al hun kracht
Maar nemen de pijn niet op
Eeuwige blik geworpen
In de grauwe diepte van het raam
Waar zich geen beelden meer vormen
Zilveren tranen
Worden gesponnen tot
Mijn levensdraad
Waarheen jij ging
Hier rest verdwenen stilte
Vertrokken in de mist
Vergaan zijn ze
Jouw linnen handen…
Drempelgevoelens
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
824 Verzwolgen door het rode bruin
Stap ik door een smalle poort
Naar een wereld vol met schoonheid
Waar geen zuchtje wind ons stoort
Vergeten dromen laat ik achter
Nu dit universum zich ontvouwd
Ik niet langer draal in zwart
Maar een verre glinstering zie van goud
Ogen die bespieden mij
Vrij van onrust, ook van angst
Welkom in de dit nieuwe…
Ter sprake
netgedicht
3.5 met 19 stemmen
1.152 Je naam viel in een toevallig gesprek
onder vrienden en bekenden
Men lachte om je vergeefse daden
jezelf te zijn onbegrepen boos
op een wereld die je niet begreep
een vuilnisbelt van weggegooide dromen
Ik herinnerde me je nog, vol vuur
bereid om alles op te lossen
maar zelfs ik niet voldoende was
om je te laten blijven…
Clown
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
927 Niet licht zal ik vergeten
zoals hij onverdroten stond
diep buigend in het circuszand
en wuivend mij liet weten
iets uit zijn wonderland.
De grijns rondom zijn mond
die ieder in het leven wacht
wie om de wereld niet meer lacht,
als troost gestrooid in 't rond.
Scheef z'n hoedje en het gele haar,
de wanhoop om wat is mislukt
en toch te…
leef je leven
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.197 Vandaag ben ik vrolijk
en voel ik me goed
vandaag word ik blij van iedere groet
Vandaag heb ik mezelf hoog
en laat me niet denigeren
vandaag ben ik slim
en ga al mijn fouten corrigeren
Vandaag ben ik aardig
en praat tegen iedereen
en wanneer ik iets verkeerds zeg
herstel ik het meteen
Vandaag ben ik geduldig
en wacht ik zelfs op jou…
lachen in de herfst
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
691 het lachen in de herfst
verleerd bijna vergeten
dat het er was
als mossig groen en vochtige aarde
dat leven doet
jouw hand op de mijne
de kinderen in de bladeren
wervelwindje van leven
een zomaar zondagmiddag
en nu
nu ze groot en bijna weg zijn
vallen de bladeren weer
slaat regen ongeduldig tegen hetzelfde raam
van waar ik je lopen…
Een gedicht
gedicht
2.2 met 158 stemmen
32.956 Je krijgt de kaarten gedeeld, zelf mag je niets
uitzoeken, er hooguit één of twee
ruilen, en dan nog alleen een vier voor een zes,
of - als 't meezit - een tien voor een boer, verder moet je maar zien.
'Spelen maar!' roept een stem. Maar je kent zelfs de regels
niet. Hoe moet het? Wat doe je? Je schudt ze en legt
ze uit op de tafel. Misschien…
Emotiecensuur
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
623 De zonderlinge blauw lucht spiegelt
als een onbeweeglijke luchtzee
over de langgerekte spoorlijnen
die de weilanden doelmatig doorkruisen
richting bruisende onoverzichtelijke zee,
hier heb ik ooit de illusie gehad
dat alles mogen zeggen, ook alles
uiten is, maar ik kwam teleurgesteld
weer thuis, vond een weg tussen
ellebogen, brede schouders…
Gemeen
gedicht
4.1 met 79 stemmen
14.966 mijn broertje woont al maanden niet meer thuis
hij kreeg een mooie en een grote kamer
met heel veel beren in een ziekenhuis
ze vinden hem het liefst van allemaal
ik vind hem stom, want hij wil niet meer spelen
hij ligt daar maar op bed, z’n kop is kaal
m’n moeder zegt je broertje gaat op reis
vanuit de wolken zal hij naar ons zwaaien
hij…
Dansend in mijn huid te zingen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
501 Ik loop in een
warme roze wolk
dansend in mijn
huid te zingen
van het licht
dat op mij viel
niet buiten
mensendingen
of wetmatig gedril
maar krijg datgene
wat ik weten wil…
Metgezellen,
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
512 Zijn het mijn gezellen
of hun eerloosheid die
over mij heen buigen,
om zich te laven aan hun
oorlam, wat stram verdampt
in houten glazen, om in
het want de kwetsuren van
hun daden op te tuigen?
Langzaam welt dat woord in
duigen, waarna een scheepsbel
klinkt in dag en duister, om
de tijd af te tellen is om
het schip te verlaten, wat
in…
GEBOORTE
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
2.237 Wie is het naar wie je tracht in deze dagen,
voor wie je stralend witte lentes breit
van zuiver zilver, dragend als het ijs op de gelagen,
te dunne stiltes vol ongeduld verbijt?
Totdat verlangen langzaam slijt tot wachten,
zo hooggespannen broos als porselein,
wanneer de schalen splijten in barse nachten,
geen water zal onbreekbaar zijn.…