6781 resultaten.
Ontruiming
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
739 Veilig weggestopt:
het keurslijf en de gulden bril
de handdoeken voor later
de troep die niemand hebben wil
door moeder nagelaten.
Een zolder vol geschiedenis
geschreven zonder platen
het zijn de dingen die het doen,
de spullen die hier praten.
De schoenpoets en de zemen lap
voor schoenen lang versleten
een fotoboek van iemands jeugd…
ademtocht
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
504 blaas een luchtkussentje vol
met het oog op morgen voor
wanneer jij er niet meer bent
uit voorzorg zodat straks je
nabestaanden postuum over je
laatste adem kunnen beschikken
als troost of is dit erg naïef…
Je perkamenten huid
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
592 pas als de woestijn
zijn vlammen uitstoot
oases in de zinderende
hitte trillend breken
kom ik spelen met je geest
wordt zand
het vloeibaar goud
waarop herinneringen
weer tot het leven komen
dat zij hadden in je dromen
ik goochel met je zinnen
als woorden watervlug
toch sterven van de dorst
en het verhaal van droogte op je
perkamenten…
Waterweide
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
636 We waren jong als veulens
onze staarten nog verschroeid
zo pril in Januari
half doof van knallend vuurwerk
ruiste schemerig de rivier
onder ons het verdronken gras
de oevers in een eenzame kleur
de trage stroom een slagader
in het lichaam van het lage land
waar stilstand tegen stroming vecht
aan de waterbomen de toverballen
met de kleuren…
mijn mooiste goal
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.291 niet moeilijk
de late jaren vijftig
in het zuiderpark
op het hoofdveld
tijdens een wedstrijdje
voor aanvang ado-rapid j.c.
we stonden 0-1 achter
doch ergens in de 2e helft
kreeg ik de bal opspringend
bij toeval op mijn scheenbeen
met een boog ging het leer
over de keeper 1-1
en gejuich alom
wat had ik die goal
graag in de herhaling…
VOORBIJ
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.334 De alom geliefde kerst
glanst warm en verdwijnt dan ras
gelijk oranje avondgloed
omringd door blauwgrijze lucht
moge dit feest ieder jaar
in elke mensengeest
een kleine spijker laten
die zich somtijds laat voelen
als aangename pijn
van beschouwend voelen.…
Het album dat jij leven gaf
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
621 ik kende de lach
die jij de buitenwereld gaf
hoog gehakt joyeus gekleed
schoonheid die niet
onder welbespraaktheid leed
jij droeg glamour en
wat glitters op de blote huid
wist ingetogen dat de hoge heren
bogen als een knipmes
voor jou en het kruis
maar kende ook
de lach die ik weer vond
in het album dat jij leven gaf
met een elan…
afscheid van mijn ouderlijk huis
hartenkreet
1.7 met 9 stemmen
6.231 Het huis is nu leeg en kaal
Einde van een familieverhaal
Klaar weer voor een nieuw begin
Ik vraag mij even af: wie komen er in
De herinneringen die neemt niemand mij af
Die neem ik mee tot in mijn graf
En later durf ik vast een keer de staat in te rijden
Om weer even terug te denken aan vroegere tijden…
Het museum
gedicht
3.6 met 11 stemmen
9.245 In het museum der Huiselijke Gezelligheid
zag ik de beroemde scherven.
Maar toen ik naar de Moeder vroeg
keek de suppoost mij ernstig aan.
Die is tijdelijk uitgeleend, zei hij.
Ik kwam in de zaal
van Steeds Dezelfde Dromen.
Ik rook daar de geur van een vergeten soep
in een vitrine voor het raam,
en op een rotan bank zat het bezoek
dat even…
Driehoog
gedicht
3.4 met 9 stemmen
6.517 Driehoog in de Amsterdamse
binnenstad denk ik terug
aan de rots van Gibraltar,
een flonkerend speldenkussen
door de zee omhoog getild
naar laag hangende sterren
terwijl ik terug dacht aan
het plaatje van een bult
die opstak uit een blauwe vlakte,
dikwijls bekeken door een kind
vol vage gedachten aan later
dat nu vroeger is.
-----------…
Het boek van mijn leven
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
638 heb een takje
met knoppen bewaard
gebroken in de eerste lentestorm
de bloesem gezien
wat bloemen vergaard
in de zon van de zomer
veel zware buien
verkleinden de oogst
warm herfstrood bood troost
fier staat mijn boom
de winter te wachten
in rust toch op krachten
zij heeft al
haar jaarring geschreven
in het boek van mijn leven…
Een slakkenspoor
gedicht
2.2 met 39 stemmen
28.524 Een slakkenspoor. Meer is er niet om te vertellen
dan dat ik langs gekomen ben, een woensdag.
Je hoeft jezelf niet te vergeten,
men vergeet voor jou.
En toch: zo donker als het in mijn varens was,
zo wit als ik ooit de zee heb gezien,
zo laf als ik stierf en zo vaak
kan er niet een geweest zijn.
Zag je mij dan niet?
Wie hoest? Het is mijn…
Op vleugels van de wind
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.242 Door de entering der tijden
vlogen veel zwakke beelden weg
naar de einder der verbeelding
Maar verzwakten niet het lijden
door de linken die het legt
tussen heden en herinnering
Geen antwoord kregen ooit de vragen
naar het hoe noch het waarom.
En ook heden nog ten dage,
bleef dat antwoord doof en stom.…
IK MOET JOU NIET MEER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.065 Sterren schitterden in deze nacht
en het donker deed mij zo’n zeer
Deelnemend had zij geglimlacht
vertrek nu, ik moet jou niet meer
Bladeren ritselden de stilte weg
edoch waarom ontbrak de stem
Die mij vrede gaf door een uitleg
waarom ik vast zat in haar klem
Regen druppelde op mijn hoofd
ach, wat deed die nacht mij pijn
Mij voelde het…
Parijsliedje
gedicht
2.2 met 59 stemmen
12.124 Het is koud en oud,
als een park in Parijs,
de hoofdstad van Frankrijk.
Ik wil in bed liggen
met iemand die lange tijd
over hetzelfde na kan denken.
Wat er bijna is,
de maan boven een veld,
een liedje ver weg.
Tegenovergesteld
aan wat beloftes terugneemt
die niet gedaan zijn.
Waarom ik vraag,
wat te veel is laten zijn
alsof het…
Een stroom van woorden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
617 Een stroom van woorden
herbergt
wat onderhuids
leeft
frustratie
om wat niet
angst
en onbehagen
niet vatbaar
voor rede
eerder redeloos
en niet te stuiten
Een stroom van herinneringen
voedt
wat binnenskamers
blijft
ondeelbaar
om wat wel
heimwee
en broosheid
niet vatbaar
voor herhaling
eerder onmogelijk
en verleden tijd…
Het vrije veld
gedicht
3.8 met 5 stemmen
4.863 elkaar afstoten
Dit wat men noemt 'het vrije veld'
het kent horizon noch grenzen
Uit de hemel hangen draden, slordig afgehecht
bewegend in de wind (want altijd waait het daar)
Verder beweegt er niets Een paar losse stenen
slurpen zich vol licht (alle schaduwen verdwenen)
Toch moet het hier ergens zijn, beginnen
wat men later zijn herinneringen…
Wintersouvenir in sepia
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
770 Het wit van oude strenge vorsten
uit die jaren van lang gelee.
Oh, wat kan ik daar naar dorsten,
houten schaatsen en een arreslee.
Het krakend riet rondom de plas
draagt z'n dik berijpte kragen.
De lucht gevuld met ijl gekras.
‘k Hoor de ijzers ritmisch klagen.
Oude vrouwen sprokkelen hout.
Takkenbossen krommen hun rug
en baaien rokken…
kerstgemis
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
2.233 jaar in jaar uit
de geur van groen
de dozen van zolder
ballen, slingers en lichtjes
talloze ornamentjes
ieder een betekenis
jaar in jaar uit
het samenzijn
opa, jij en ik
heel het huis versieren
gezelligste tijd van het jaar
toen kerst nog magisch was
jaar in jaar uit
de dag van het jaar
die zoveel betekenis had
gezelligheid, vrolijkheid…
AAN EEN JONGGESTORVEN DICHTER
poëzie
2.2 met 4 stemmen
1.452 O, jeugdig beeld, verheerlijkt beeld eens doden,
Zo vaak aanschouwd in zaalge weemoedsdromen,
U blijf ik trouw, hoewel de jaren vloden,
De vluggewiekte, die niet wederkomen.
Nog voel 'k een tranenvloed mijn ziel doorstromen,
Wanneer ik peins aan u, en hoe de goden
U, ach! zo vroeg, een koele wijkplaats boden,
Melodisch door de wiegezang der…
Ik had gedacht
gedicht
2.4 met 16 stemmen
16.860 Ik had gedacht dat ik je kon vergeten,
en in de zachte nacht alleen kon slapen,
maar in mijn onschuld heb ik niet geweten
dat ik bij elke windvlaag zou ontwaken:
Dat ik de lichte trilling van je hand
weer langs mijn sluimerende hals zou voelen -
Ik dacht dat het vuur dat in me brandde
als de witte sterrenbaan zou zijn afgekoeld.
Nu weet…
ZWERVEND HONKVAST
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
461 In de dichte nacht hangen boze wolken
over het meer vol rustig wachtend zwart.
Geruis, kabbelklank, zacht door elkaar verward,
willen reeds het komende uur vertolken.
Plots gaat de zware lucht lichtend kolken.
Bolbliksems boven het water schreeuwen hard:
brandende kraanvogels, roepend van smart.
die moeten vluchten, naar vreemde volken.…
ONZE PRILLE LIEFDE OOIT
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
860 Een knipoog en haar glimlach
ze spraken boekdelen voor mij
Op deze prachtig, zonnige dag
was ‘Dag’ het enige wat ze zei
Een glimlach en haar knipoog
ze maakten mij ‘t innerlijk blij
Zij was hèt, hoeft geen betoog
en wat zij zei, maakte mij blij
Een knipoog en haar glimlach
ze maakten mij erg van streek
Ik keek haar aan en dacht, ach
wijl…
Vertrek van dochters
gedicht
2.3 met 234 stemmen
42.075 Er was in ons huis een wereld van verlangen,
geluk, pijn en verdriet gegroeid, in hun
kamers waarin ze verzamelden wat ze mee
zouden nemen, hun herinneringen.
Nu ze weg zijn kijk ik uit hun ramen en zie
precies dat zelfde uitzicht, precies die
zelfde wereld van twintig jaar her,
toen ik hier kwam wonen.…
Zo is het goed
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
1.254 (In memoriam S. G.)
Mijn leven voltooid
zoals de huizen die ik bouwde.
Klaar voor de laatste reis,
benieuwd wat komen zal.
Mijn vrouw en kinderen aan mijn zij,
dicht bij mij,
hun warme blik en groet,
zo is het goed.
Ik draag hen allen mee in eeuwigheid.…
HET BRIEFJE
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.034 Hand in hand, zo stapten wij
in de vroege, povere junizon
Nu nòg weet ik al wat jij zei,
toen, op weg naar het station
Een lachje hing om je mond
alsof je een geheim feit wist
Van iets dat allang vaststond
dat ik achter ’t net had gevist
Een klein briefje gaf jij mij
met ‘Iets voor strakjes thuis’
‘Nu tot ziens’ was wat jij zei
jij ging…
HOOR HOE MIJN HART HUILT
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.166 Ik houd de hoorn aan mij gedrukt
dikwijls als ik jou bereiken tracht
Onder smart om jou ga ik gebukt
altijd als ik vergeefs op jou wacht
Ik hoor de telefoon dan overgaan
en ik veronderstel ‘t ook van jou
Ik heb duidelijk voor je afgedaan
mijn ogen zijn daarom vol dauw
Ik wou dat je thans luisteren zou
bij ‘t nachtelijk stil van mijn hart…
onzegbaar en onuitspreekbaar
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
816 Ja, je legt je hoofd tegen mijn schouder,
wiegt ogenschijnlijk gedachteloos
in het ritme van het tikken van de klok,
nauwelijks hoorbaar boven het druppelen
van de zondagregen tegen het raam.
Nee, er zijn geen woorden op je tong
noch in je hoofd, vermoed ik; je ogen
staan hol, hoewel niet wezenloos,
eerder berustend, aanvaardend omdat
wat…
Keukenprinses
gedicht
2.0 met 47 stemmen
23.345 Dat is het ergste, als je soms dacht dat je leuk
was, dat je mij met terugwerkende kracht laat
stampvoeten op de vloer in de keuken bij je
moeder waar de afwas voor mij stond en jij
me hielp de dingen op hun plaats te zetten
en op de hare. Met de toegift van je lach mij,
aangedaan om nooit meer te vergeten, mini-
maal onbereikbaar maakt…
Asscheid
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
1.537 As verzandt langzaam tot sediment
Als hij wegzakt in het sentiment
Van een golvende herinnering
Onderweg naar de Noordpierbranding
In het deinen op duinen van woelig water
Valt het nu samen met later
En spiegelt de zon zich als zilver aan de oppervlak
Waaronder een zee van stilte zich stelt op zijn gemak.…