3936 resultaten.
Door de tijd voortgedreven.
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
543 Met alle aanwezige
innerlijke energie het beste
van jezelf aan de wereld te geven.
Langs de wijzers van de klok
worstelt ieder mens tegen de
wekelijkse stormdrang op.
Een stormdrang onder het licht
iets te betekenen in het leven.
In betekenis aanwezig te zijn;
door de tijd voortgedreven.…
Inspiratie
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
787 Toch kan de avond best gezellig zijn
je vindt een gedicht dat je inspireert
en je opnieuw aan het schrijven zet -
de innerlijke bloei is alvast teruggekeerd.…
Zelfgenoegzaamheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
462 De zelfgenoegzame
lijkt slechts in de innerlijke
wereld geïnteresseerd.
Het leven lijkt van buiten soms
meer naar binnen toe gekeerd.
Van hoogmoedigheid tot autisme
lijken buitenstaanders te beweren.
Doch het leven kan een mens onthechten
en hartgrondig bezeren.…
Ons hart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
505 Laat geen hart koud zijn als gure winterdag
Kleurloos, hard, grauw bedekt door wolken
Alsof er nooit geen warmte meer wezen mag
Slechts afgunst ons innerlijk kan bevolken
Laat elk hart warmer zijn dan een zomerdag
In stralende zonneschijn geboren
In glans die men aan de horizon ooit zag
Met vogelzang die elk mens kan bekoren
Laat elk hart…
Horloge
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
524 Jij bent voor mij als een horloge, altijd bij de tijd
van slechts puur goud; geen blad-, geen nep-, maar voldoende karaats
jouw goede hart, innerlijk, uit 100% puur goud gegoten
laat het niet misbruiken, zoals weer gebeurt
Jij verdient echt beter
een oprecht hart met ware
liefde, overstromend van gevoelens
van intense intimiteit met jou…
Het doet er altijd weer toe.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
371 Het raakt het hart van
de innerlijke wetenschap
zonder dat je dat wordt
verweten, beheersing van
geweld en twijfel, wat niet
lijkt te zijn, toch tastbaar is
gebleken als de overstijgende trap
en alles er nog steeds toe doet,
wel onmeetbaar,
in voor - en tegen spoed
op het resultaat
raak je nooit uitgekeken.…
Gaia (3)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 Moeder Aarde
waar alle leven geboren wordt
maar ook
de buik
in ieder van ons
waar onze aderen
als rivieren
onze vitale organen voeden
in verbinding met
ons hart
dat als een regenwoud
het ritme van ons leven regelt
aangestuurd door
ons brein
dat als de korstlagen van de Aarde
onze levensbronnen herbergt
en onze innerlijke…
bellenblaas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
504 een helm berooft zijn hoofd
van licht en wapperend haren
moeder neemt hem mee
voor de eenden in de vijver
heeft hij geen oog voor
vogels en bomen evenmin
zijn hand omklemt een flesje
met de andere houdt hij
de blaastuit vast
dit is zijn heilige Graal
de onvaste stappen van een
onwillig lichaam zijn vergeten
het innerlijke kind…
Nieuwe sterfelijkheid
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
554 Ons bedrijf
Is mijn innerlijke zelf.
Voor haar was het zeer belangrijk
Representatief te zijn,
Maar de modezaak is dicht.
Prozaïsch misschien, maar ik zeg
Nog een keer, mensen zijn het
Beroofd van hun gezondheid.
Dat is de wet van de natuur,
Wij eisen slechts beschaving,
Een festival doet ons pas goed.…
HUMANISME
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
558 woede
verontwaardiging
ga mij dan maar
uit de weg
dan kan ik briezen
snauwen, schelden
dan komt het
donkerste in mij
naar boven tot
een kwalijk leven
alleen de nacht
rust kan mij redden
en mij bedaren
en mij verklaren tot spijt
want hoe gelijk
ik ook kan hebben
een onhebbelijk gedrag
draagt niet, geenszins bij
aan mijn innerlijke…
beperkt houdbaar
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
594 Mijn gebed heb ik aan de kerk verpand
die haar uit mijn innerlijk wou stelen
de inhoud is rein en gaat nooit vervelen
ook als wat er gepredikt wordt niet landt
Ik heb haar woorden graag berekenbaar
zodat ze onder mijn huid kan kruipen
tergend traag naar de handen kan sluipen
en me laat denken aan een oud gebaar
ze oogt fragiel en eenvoudig…
RUIGOORD: 'N FIJN OORD, voor een plaatje van een man!
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
439 DE MAN; 'T PLAATJE
zijn gezicht zakt langzaam, slaap overMANd hem
in de kracht van zijn aantrekkelijk uiterlijk
zo meesterlijk te aanschouwen
voor mij innerlijk, zo beminnelijk
zo echt, zo puur, zo mooi te zien
RUIGOORD, 'N FIJN OORD…
Overgave
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
142 terwijl zij en ik
uitzien naar het ochtendgloren
waar in ons hart en geopende hand ,
ons innerlijke weer landt
.
het neemt zijn tijd
als ware het een eeuwigheid
doch geduldig is onze liefde
die reeds verwachtingsvol
is neergevlijd
.
ik open alvast mijn ogen,
tot overgave bereid…
zee
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
686 toornhoog slaan de golven
wat een immense kracht
mijn hebben spieren getracht
maar het zijn glazen wolven
de tanden schuimen honger bloot
in een wegstervende zon
ik wou dat mijn hand groeien kon
de greep is nog geen zeepstuk groot
de zeilen ach, ze scheuren
het is maar menselijk zaad
zonder regen kan niets gebeuren
toch is…
Eendagsvlieg
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.241 Vroeg in de ochtend geboren
Geen ouders
om hem te begroeten
Meteen al zijn jeugd verloren
alsof hij
voor het leven moet boeten
De tijd gaat snel, is beperkt
Geen ruimte
om volwassen te groeien
De tegenslag is niet verwerkt
als zomaar
een romance op gaat bloeien
Hij schrikt van de aanblik
'dag leven'
en wordt steeds maar banger…
maanziek
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
852 de kale man kijkt naar de maan
met zijn handen in zijn zakken
hij heeft zijn ochtendplicht gedaan
want het brood is bruin gebakken
en boven langs de hemelbaan
daar groeien de sterrentakken
het lijkt of ze heel langzaam gaan
net als glinsterende slakken
de kale man lacht heel voldaan
maar laat zich niet verlakken
al gaat hij op zijn tenen…
Bloemen
hartenkreet
2.5 met 15 stemmen
2.813 Bloemen
groeien en geuren
eindeloos mooi
ontelbare kleuren
harmonieuze tooi
Bloemen
water om te leven
meer hoeven ze niet
ze bloeien zo even
einde in`t verschiet
Bloemen
die langzaam sterven
hun geur die verdwijnt
bruine bladernerven
de knop die verkwijnt
Bloemen en Mensen
overeenkomst is daar
hun korte levenscyclus…
zon
hartenkreet
2.0 met 13 stemmen
1.525 Ze laat ons stralen en groeien.
Ze laat ons al het moois zien
dat door haar zo mooi kan bloeien
Haar romantische zonsondergang,
haar betoverend noorderlicht,
haar schaduw om in af te koelen
als ik voor haar hitte zwicht
De wereld draait om de zon
En jij bent mijn zon…
'Een klein beetje sterven...'
hartenkreet
4.0 met 21 stemmen
2.128 Afstand blijft groeien,
zoals nieuw leven, zeer gestaag,
maar nieuw leven blijft boeien,
en de afstand blijft zo vaag
Ik kon altijd controleren,
de staat van jouw gedachten,
nu blijft het domweg gissen,
en niemand om dit te ontkrachten.…
Geef me een tuin!
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
3.741 Met mijn hark hark ik
de blaren bij elkaar
die op elke beknelde gedachte groeien
en in de avond zit ik
in de schaduw van mijn moederboom
en kijk hoe de bloemen bloeden.…
madeliefje
netgedicht
4.3 met 18 stemmen
678 in tere tinten en gebogen lijnen
groeien witte blaadjes in een krans
om het gouden hartje van het madeliefje
ze bloeit in het buiten schijnen
het zonlicht schijnt op haar
in zacht gebogen twijgen
in het liefelijke ochtendlicht
van blank goud golvend pronken
kleinmoedig sluimer jij door de wind
glimlachend in een woest spel
onuitputbaar…
je geld of...
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
1.166 ik zie opnieuw de bloemen groeien
plastieken stapels liefde
voor een leven veel te kort
om nu reeds weg
grijze vegen door het patroon
recht op recht, de tegels hullen zich
quenast in donkerbruin
zo gewonnen, snel geronnen
leven weggevloeid
dit is geen grijns, mijn vriend
maar het laatste staal
voor jou speciaal gevat
in mijn koude hand…
Kindprostituee
netgedicht
4.6 met 25 stemmen
1.112 bij me blijven bambi-ogen
uitvergroot bij neonlicht
en jouw iele meisjeslijfje
in de groei ontwricht
bij de drank geschonken
aan het drek
dat na zessen zonder gêne
bovenborrelt
nog onthullen wimpers hunker
maar de lege maag ontkent
je raakt hier snel vertrouwd
met afkoopgeld
dat wist en went
Cambodja, november 2007
Opgenomen…
Zoeken, twijfelen en vragen...
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
1.100 Zoeken, twijfelen en vragen,
door de liefde toch gedragen
durf ik weer op pad te gaan;
ook al blijft er duister staan,
ook al blijft er duister staan,
en het vragen onvoldaan;
leven moet bestendig groeien,
in de lente weer ontbloeien
in de lente weer ontbloeien,
als het water verder vloeien
door nabijheid warmte geven
en zó zin en hoop…
Zie ze razen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
730 mag ik bloeien
in de nacht
door jouw licht
even groeien als
je langs me rijdt
ik berm nog altijd
zie ze razen
de dwazen van
klokken en tijd
maakt niet uit
wie het laatst
komt die snijdt
jij bent gestopt
streelde me even
voelde jouw handen
mij warmte geven je
lachte zei je bent lief
jou vergeet ik echt niet…
O stadje mijn plaats,
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
1.483 weet, in jou niet geboren
weet, in jou niet getogen
maar me aan je verloren
en me honkvastgezogen
want in jou mocht ik geven
al wat ik had
mijn liefde, een leven,
o plaats van mijn hart
waar mijn kindlief mocht groeien
van mensje tot mens
nergens mooiers zien bloeien
ik, homo sapiens
weet in jou me geboren
weet in jou…
stengelde iets hoger
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
683 ik bloeide
in het groen
naast jou mijn
kleine korenbloem
stengelde
iets hoger
maar ontnam je
nooit het licht
in samen wiegen
op een warme wind
hadden wij
voldoende zicht
wij plukten zon
uit sombere dagen
waarin de uren
leken te vertragen
kom groei met mij
in blauw en groen
jij weet in bloei
wat er samen is te…
Achteloos machteloos
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.031 Gedreven in een verdomhoek
De tegenactie die ik beraam
De ring, de handdoek
Tref ik blaam
Ben ik zwak als ik me schaam
Is de situatie op eigen verzoek
Ben ik zelf degene die ik vervloek
Er is zoveel meer dat ik beaam
De droom anderen te doen groeien
Zelf groot zijn in het klein
De ongewenste medemens weer doen opbloeien
Is de grijze…
Koers
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
3.040 Dit veel te vroege einde
doet zoveel
pijn
niet langer dromen
van de toekomst
steeds groter groeien
van kind tot man
wat rest zijn slechts
herinneringen
aan jouw
zijn
en later,
later is zomaar
voorbij
troosteloos zoeken
naar een nieuwe weg
wijs jij ons de richting
krachtig als een ster
want soms Jesper
zijn wij de…
Samen
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
835 als we dan een bankje vinden
met de zon op onze rug
denkend aan de jaren terug
wat is geweest maar toch tevreden
zoekt jouw oude hand de mijne
blijven wij zo uren zitten
zonder kijven zonder vitten
geheel apart ineen geweven
dan zullen er bloemen groeien
eentje voor elk grijze haar
een voor het verleden jaar
en middenin daar bloeien wij…