2616 resultaten.
VOOR DE TREIN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
737 Voor de trein speelde een kind
zijn haren door elkaar gewaaid
Voor ’t gevaar scheen hij blind
hij had naar die trein gezwaaid
Het gevaarte naderde gezwind
iedereen hield ontsteld adem in
want ze zagen ‘t spelende kind
geen echter, verroerde een vin
Het jochie speelde lekker door
toen ‘t schril geluid weerklonk
Keek zelfs niet op van ’t spoor…
Boot vluchtelingen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
599 Ze waren uitverkocht en lagen als steile
doden op de levende have van het schip, drenkelingen
die het nog niet weten, voer voor de vissen, mest
voor de bodem van de zee
namen die vertekend op het dek liggen te verbleken
met ogen waarin de aarde niet bestaat, de geur van
een manke diesel markeert het spoor waar ze de wind
hadden geraapt uit…
Handencyclus
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
460 Kind van de sterren
toon me je gladde handen
die nog moeten jongleren
met leven, liefde en verdriet
nog zonder littekens van de tijd
Vrouw van de maan
geef me je warme handen
waarmee je nu zo volop leeft
liefde grijpt waar nodig is
loslaat wat je kunt
Vrouw van de zon
toon me je oude handen
waarmee je hebt geleefd
laat me de sporen…
De val der woorden
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.478 Ook fladderde er een woord
achteraan (met een botte,
afgeknotte klank) dat ik niet
goed kon thuisbrengen maar
waarvan ik vermoed dat het
diepe sporen achterlaat in iets
dat zich aan het oog onttrekt.
Als dor blad dwarrelden zij op
uit, en sloegen weer neer
in een vreugdeloos groepje
oude mannen dat op een
verhoogd grasveld stond.…
Elf steden
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
590 Opgewonden toeschouwers op de kant
sporen luid roepend aan, kwaad of verblijd.
Het voortjagende ijzer hakt en snijdt
lange gleuven, houdt onverstoorbaar stand.
Eens schalt door de koude lucht: "van Buren!"
Deze klank omhelst lang vervlogen faam,
die bij ons vorstenhuis steeds mag duren.…
Geschiedenis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
538 als cijfers
Zo interessant dat de tijd vergeten wordt
Een belevenis zonder einde
Een ontdekkingsreis naar de toekomst
De klok tikt door
Een verleden met scherven en trofeeën
Vormt ons heden
Dat de toekomst in koers houdt
Een koers houden over ons pad
Het pad dat leeft
De vlinder vliegt voorbij
Maar stopt af en toe om zijn kleurrijke sporen…
Euforisch
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
446 in dwarrelende sneeuw
nam ik je mee naar
de maagdelijke witte wereld
zoals de eerste mensen
het paradijs betraden
werden onze sporen paden
stil pluisden kristallen
spelend om ons heen
lichtten op en werden een
in een lieflijk kraken
hoorden wij de melodie
van voortgang maken
links van ons het bos
waarvan het groene mos
de scene…
Vossen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
528 Vossen snellen zich over de besneeuwde velden
het vliedende landschap zuigt zich onder de buiken
de vossen zijn slijpende slijpen hun oren
spits wrijven de ogen wrijven de streek
in de ogen
straks zal er het bloed zijn, bloed dat kuilen maakt
tot de bodem ‘d aarde en sporen van
sluikse silhouetten benevens de
indrukken van prooien, contouren…
In de tuinen van Tjaarda bij Oranjewoud
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
654 Of ik in mijmeringen deze ochtend iets verloor
en belopen ook zij in leven meer dan een spoor,
zijn ook zij niet tijdelijk hier dat wat eens zal wijken.
Ik zwijg en beëindig die gedachtestroom maar.
Ik sluit mijn ogen,vele minuten zitten naast elkaar,
seconden lang tikken door de een na de ander.…
Bij de deur naast de mat
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
516 bij de deur naast de mat
staat een paar schoenen dat
met stil staan beloond
sporen op zolen toont
bij de deur naast de mat
die de zolen verschoont
bij de deur naast de mat
staat het paar schoenen dat
een droef symbool is
van veranderde mode
de stellige voorbode
van nutteloosheid
bij de deur naast de mat
bij de deur naast de mat…
een ordinaire morgen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
461 na een uurtje rustig sporen
met wat lezen en iets snoezen,
in het Brusselse aangekomen
dan roep ik...
leve het werk en de volle bloezen!…
De zegeningen van de misantropie
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
668 Zuster moet je kijken, mijn dijken breken door,
de varens en de distels overwoekeren het spoor.
Waarheen nu nog te lopen,ik dreig gauw te vergaan,
er is geen ander baken dan het schijnen van de maan.
Broeder kom me hoeden, de sneeuw bedekt mijn daken.
Het tocht in mijn vertrekken en de zoldering gaat kraken.…
Het manifest
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
509 het manifest
gestalte krijgen in
oplaaiende hitte
golvend nam
geestdrift bezit
van alle mensen
hoger dan ooit
wakkerden emoties als
liefde en vertrouwen aan
om toch de aarde
nog klaar te maken voor
zijn nieuwe ijstijdenloop
de gevolgen van
vervuiling en brandschatting
zoveel mogelijk te wissen
natuur weer de juiste
sporen…
Dilemma
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
483 Laat me gaan
blijf bij mij
laat me los
kom dichterbij
Ga naar huis
ga naar bed
laat me alleen
ga niet weg
Spin me in
rol me uit
hou van mij
met haar en huid
Wis me uit
kleur mij in
laat ons waaien
in de wind
Gevoel & verstand
lopen uit de hand
wissel van spoor
ga ervandoor
Breek mijn baan
laat een traan
geef wat lucht…
Kleine dwaler?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 Ze heeft overwogen of ik haar spoor kan
blijven volgen of heb ik dat mijzelf verbeeld
of voorgelogen, mijn leugens verbleken
meestal in het eerste morgenlicht,
daarvoor is zij voorlopig niet gezwicht,
op haar horizon is zij nog niet uitgekeken.
Voor mijn jongste kleinkind.…
Die ene mooie ster
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 Ik snap wel waarom vogels daarom in zwermen vliegen
sporen zijn dan moeilijker te ontdekken ook op de grond
als je als deel van een vlucht in de lucht over de landerijen gaat
natuurlijk ook in deze grote groep de dood soms even toeslaat.
Als ik een vogel was zou ik samen willen zijn als glas en wijn.…
Weeffout?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 Zaai mijn loten in de wind
van een naderende storm
mijn onrustig hart als ik naar
onbekende oorden reis,
verstrooi mij in de sporen
van de golven van een
oceaan, om daar te ontwaken
leer mij van de vruchtbare
grond te eten indien ik de
aardse armen ontstegen
in het oog van een argeloze
orkaan, die mij zwijgend aan
de blinde…
Torum
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
436 ten westen van Pogum
waar de Eems
de Dollard in wil stromen
diep onder het slib gekomen
bij vloed nog altijd
met zeewater bedekt
het stadje Torum
niet uitgestrekt
lange tijd waren de resten
de grondvesten
bij eb nog te zien
de opslibbing ging door
nu is er geen spoor
ook niet op Google Maps
van Torum te vinden
Emden legde
over het slib…
Laatste quote?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
590 Dichters gunnen
elkaar het laatste woord
uiteindelijk een toekomst,
achter hun begrenzing
buiten de
dictionaire en de
taalgrens om,
een eigen punt te
maken als inktmop
voor hij werd gemorst
inkt gedoopt in korsten brood
de kruimels waarmee het
spoor van licht verduisterd
waaraan de papegaaien zijn verwend
wat de ruimte van…
Veraf of dichterbij?
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
513 Bereisd van horizon tot horizon
als ik daar achter komen kan, ben
ik verdwaald in de kwetsbaarheid
van een eierschaal, verlangend
uitgekomen in de realiteit van
alle zoetste dromen, de directe
en de kortste weg tussen beider
polen, bleek een dwalend spoor
tussen beide oren, in elke stap of
verloren print werd ik zwaarder
uitgelicht…
Wissels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 een mooie jongeman
in opzichtige kleren
die van zich liet horen
op hoge hakken
net getrouwd, niet streng
de man van plichten
die ik heb gekend, in werkkleren
bezig met belangrijke zaken
toegeeflijk kijkend
naar mama die zich tooit
in ongemak, 's ochtends
op hun koperen bruiloft
beiden de wissels voorbij
en verder op elkaars spoor…
Onzekerheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
535 de horizon lijkt steeds verder
gedachten raken in de war,
het spoor bijster,
uitzichtloosheid versmalt zich
en wordt zogezegd star
.
geen mens ontkomt aan overgave
immers zijn zelfredzaamheid
vertoeft doorgaans in ijle lucht
doch om zich weer aan
enig zelfvertrouwen te laven
is saamhorigheid vereist
als een helende vrucht…
Koud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
527 Leven was ooit
zonder kompas mooi,
zonnewarmte ook in de winter,
bloemen juichten
vogels zongen
in jouw spoor.
Jij ging heen,
onsterfelijk gedacht.
deuren gingen dicht,
een hele wereld werd afgestoten,
ruw van de mijne.…
Nachttrein
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
563 Verwezen en onwezenlijk zo vroeg
Zijn nachtelijke sporen uitgewist
Van stortbad en van echtelijke sponde
Mijn nachtgoed in valiezen zonder dromen
In een speciaal voor twee bestemd couchette
Voor nummers ritsloos in een snelle vlucht
Razend door de alpencatacomben
Een lichtflits door graniet en ijzermerg
Door ruggen van het oude bergmassief…
ZIJN HAND OP MIJN SCHOUDER
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
545 Ik ging en ging maar verder door
toen ik plots iemand vermoedde
In mijn spoor
en toen ik verzeild zat in het zand
voelde ik op mijn schouder,
een hand , een stem die zei:
vlucht niet voor uw kruis
zoek de weg terug naar het Vaderhuis
het staat heel dichtbij, -
Hij houdt u staande aan Zijn zij
en het was of ik plots stond
weer op mijn eigen…
de trein blijft rijden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
434 ukrzalinytsia
in tijden van vrede en oorlog
zijn de oekraïense ruggengraat
ze brengen van hier naar daar
vluchtelingen en de soldaten
pendelen de regeringsleiders
van polen tsjechië en slovenië
waar het front zich verschuift
langs tot de bodem platgeslagen
dorpen en steden verpulverend
blijft ukrzalinytsia onaantastbaar
hoe dan ook het spoor…
Bom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Onder mijn voeten licht te wachten
Een gillend spoor van moord en brand.
Zwarte pluimen aan de einder
Daar is ooit een stad geweest
Grijze fabrieken en een haven
Huurkazernes nog het meest.
Als een god die kan beslissen
Door een enkel klein gebaar
Suis ik hier tussen de wolken
EEN met mijn geweldsaltaar.…
De oude stenen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
511 ik liet mijn
handen over de
oude stenen gaan
die met zwart
glimmende
rondingen
de strelingen
van passanten
al eeuwenlang
patineren
heb stukjes
verweerd mee
naar huis genomen
voor wat nader
onderzoek
de tijd gaf erosie en
ook sporen dna vrij
van aanrakingen in
vroeger tijd en vroeg
specialistische aanpak
tekeningen en prenten…
Het glazen leven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
513 het glazen leven
spiegelt en
brengt mij terug
zonder beweging
niet geautoriseerd
het kan zomaar
een ander zijn
ik moet de barst
voelen die
iedereen heeft
op een bekende
plaats me desnoods
daar snijden waar
bloed zichtbaar
in beschadiging raakt
eigenlijk ben ik
zelf nog gewond
toen ik de sporen
bloed buiten
stollend vond…
Onverharde weg
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
464 lukt
om met handen en heupen
onze onmacht met elkaar
in liefdesliedjes weg
te dansen en mee te zingen
met het geluk en het verlangen
Dan samen met ogen en lippen
te dansen en mee te zingen
om het verdriet van het ongewenste
afscheid dat we nemen
zonder afscheid te nemen
te overstemmen
De appels smaken naar olie
de wind wist onze sporen…