6196 resultaten.
Als je lach
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
898 zag je
de lamellen
langzaam sluiten
zo denk jij
de wereld buiten
maar ik ben
in je hart
voor samen uiten
geen zee
gaat ons te hoog
nooit buigen
we voor stormen
we dijken
onze normen
met stenen van
geloof en hoop
gooi je huis
weer open dan kan
ik binnenlopen als
je lach me weer ontvangt…
de gast
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
495 angst
ze is er
ze is thuis
bij iemand die de deur nu sluit
na de aangename reis
de laatste lampen uit
ze knarst
tot aan het open raam, het lege bos
en daalt
naast de eigenaar gelegen
in een bed van kraakbeen
stil als huid
ze barst
en koude lijm, een dringend gif
tast langs het schild, de blote hemel
als de doodsklaroen…
Verduisteren
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
517 de deur maar hoor je niet
laat steevast de zorgen op de mat vallen
die ik met een grote boog ontwijk
kijk de planten aan die smachten naar
water richt terstond mijn blik naar buiten
alwaar een vogel balanceert op de golven
van de muziek, groeit er jaloezie op zijn
verworven vrijheid, daar ik het heremietenkleed
heb aangetrokken, en sluit…
Rond
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
557 Terwijl zij langzaam
blad voor blad omslaat
en herinneringen traag,
zeer traag wees laat worden
verbergt een ezelsoor
een beetje krom gevouwen
schimmen van wazig zwart-wit
vloeipapier lijkt te dansen
maar kraakt plotseling
bij het laatste tafereel
ze staat op
schuift haar stoel achteruit
en sluit de gordijnen…
Een winterslaap verder
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
525 het was jouw adem
tegen de ruit
warmte van binnenuit
die tot kleine druppels bevroor
het uitzicht
onmogelijk maakte
door een kou
die ons beiden diep raakte
in confronteren
wist de vorst
ons buiten te sluiten
door het ijs op de ruiten
wij kenden onze plaats
maakten het warm
in huis en met haard
glimlachten een winterslaap verder…
Zijn jas
gedicht
3.7 met 3 stemmen
12.687 Daar stond ik dan en voelde
aan de mouwen en bij het sluiten
van de knopen hoe dood hij was
en hoe ver weg mijn jeugd. Oud
en zwak zou ik worden, in deze
plooien zou mijn huid gaan hangen
om mijn knoken.
-----------------------------------------
uit: 'Het orgeltje van yesterday', 1968.…
Schrijversziel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
583 De meeste mensen, mij bekend
geven niets om mijn zielenroerselen
zij lezen mijn gedichten niet
het zijn vreemdelingen
die het met mijn woorden doen
ontheemde lezers in het duister
en bij dageraad, de neus gesnoten
sluit ik soms mijn ogen in een droom
om ieder woord te conserveren
men hoort mijn stemgeluid niet
de mens die mijn…
Kleine details
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
454 ik heb de gordijnen
open gedaan
het raam haalt
de wereld naar binnen
caleidoscopisch
ontrollen zich
flitsen van het
panoramisch gebeuren
nog kan ik
ze sluiten
maar buiten barst
van emoties en kleuren
kleine details
weven samenhang
tussen de beelden
van het leven vandaag
ik open het raam
verlang naar delen
van lach en een traan…
Marylin
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
596 nog altijd vult haar schoonheid
het hart dat zo verlangt naar
hoop, naar uitverkoren zijn
nog klinkt in haar omfloerste stem
de zekerheid van het geloof
dat old soldiers
nooit verloren gaan
voor haar publiek
is zij een film die verbloemt
dat zelfs de daden van de macht
leeg zijn als een verlaten nacht
als de toneelgordijnen sluiten…
Het laatste beschavingsvernis
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
473 het laatste beschavingsvernis
sluit de kist terwijl
nieuwe raketten vertrekken
richting verderf en dood
gedrogeerd en gemanipuleerd
door strategen vechten bendes
en legers hun strijd om de macht
pionnen in het spel van kanonnen
weer raast de waanzin
van oorlog en verwoesting
aan de wereld voorbij en nog even
dan gaat het ook tussen jou…
Op de drempel van
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.060 In het verweesde huis
sta ik nog even stil
met de wijsheid van het kind
loop ik mijn jeugd nog eens voorbij
onvolwassen kijk ik terug
twee paar ogen zonder leden
kijken hoopvol
over mijn schouder mee
ik sluit de mijne …
en zie het achtergelaten leeg
gevuld met het gemis
van niet te vergeten dagen
vergeef me
om dát wat ik…
Ogen door een loep
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
510 Bij het sluiten van mijn ogen
met een diepgaand beeld
beleef ik jouw warme expressie.
De ontmoeting vervult passie
jouw aanwezige temperament
in een wereld van mijn illusie.…
Vrede
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
726 Wie vrede sticht sluit een verbond met de harmonie.
Vrede is een ontworsteling.
Vrede, diepste verlangen van een mens.
Geluid van alle tijden.
Tilt ons op en brengt ons thuis bij God .…
wensput
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
481 mocht je hem vinden
en munten dragen in een oude buil
werp ze, gooi ze kringen makend
in een roerloos oppervlak
en sta er stil voordat
het dak zijn spanten kraakt
de voordeur sluit
de mat zich naar een voetveeg buigt
met open handen
gericht naar de zon ontvangen
wat de waarheid weet
mijn zonnehoed draagt gaten…
op de wei
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
508 gele boterbloempjes
madeliefjes en wat rode klaprozen
blauwe korenbloemen
tezamen op een groene wei
een palet met vele kleuren
mijn hart wordt danig blij
een schilderijtje wordt geboren
aquarel in al zijn vormen
liefhebbers zullen dit bekoren
ja, op zo’n plaatsen wil ik komen
een rustig leventje in ongerepte natuur
mijn ogen sluiten…
Avondval
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
572 de kooplust
niet te temmen
Het gaat er
goed
niets nieuws
in het westen
Alleen fietsers
hoor je
remmen
wandelaars vogelvrij
Dolblij
met verkeersarme wegen
de Haagse trams
ondergronds
Licht
is het daar
snelheid paart
....met spoed
Dit
is ook den Haag
de rails, de trams
de deuren openen zich
en sluiten.…
Het dansante
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
401 onmerkbaar
speelt humor
in lach en ogen
zijn eigen spel
twinkels
in opslag
sluiten in volle
verbazing
de lach
in ontspanning
van woorden
die elkaar weten
hun komaf
nooit zijn vergeten
om het leven wat
dragelijker te maken
het te laten
smaken naar meer
door nog een keer
toe te tasten
speelsheid die
nog defileert in
het…
de tijdloze
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
507 luisteren naar de stilte van de nacht
liggend in mijn veel te grote bed
staren naar de maan die naar mij lacht
o, zalig...sterren dansen mijn ballet
hun witte schijnsels verlichten mijn geest
rustig sluit ik nu mijn bruine ogen
denkend aan al die vervlogen tijden
ik ben tevreden, ik kan niet anders
want een passage die ik nooit eerder heb gekend…
Deur
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
662 Elk moment is een deur
die openstaat of dicht valt
sommige deuren staan op een kier
daar is meestal iets mee
Draaideuren zwaaien
koude mensen naar binnen
schuifdeuren lopen op rolletjes
klapdeur in je gezicht
De ochtend opent haar deur
de middag duurt zo lang
de avond is voor liegfde
de nacht sluit haar dijen.…
ongekend
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
558 wie ben jij als je
de deuren sluit
de lasten als
een ezel draagt?
vang jij de vlinders
ontdooi jij de beelden
boetseer jij de liefde
blijf jij het raadsel?…
Veel liefde
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
876 Ik weet niet hoe lang nog te gaan,
Op d’voorliggende levensbaan,
Tot ik afscheid nemen moet,
En d’ogen sluit voorgoed.
Maar haar liefde in mijn hart,
Blijf ik koesteren,
Tot haar beeld gaat op zwart.
Ik zou haar dan weerzien,
Als ik gelovig was,
Of, toch als Orpheus misschien?…
verliezen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
3.011 toen de dag niet meer bestond
toekomst een verleden kreeg
stonden zij verloren
in het donker samen
bevroren in de tijd
zonder weg en zonder woorden
alleen in de verlatenheid
nu gaan zij de weg terug
niets heeft meer een vaste plek
in die eeuwigblije kamer
tussen bad en babybed
verliezen zij de tijd
tastend in het donker
raken zij zichzelf…
Hoogtevrees
gedicht
3.1 met 42 stemmen
18.537 Hooguit gromt het zachtjes, liggend
op de rug, zichzelf, waardig.
-------------------------------
uit: 'Waaigat' (1993)…
Vogel
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.091 Eenzame vogel
hoog in de lucht
vliegt hoger en hoger
voor zichzelf op de vlucht
Geen wolkje te zien
alles helder en zacht
maar voor zijn eenzame ziel
is het donker en zwart
Hij heeft alles gezien
vloog overal heen
maar waar hij ook kwam
hij was altijd alleen
Er komt geen einde
aan zijn eeuwige vlucht
want zijn vrijheid
ligt hoog…
stormen voorbij....
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.689 zal ik wolken raken
de eindeloze dreiging
van grijsgrauwe stormen
die vernieling zijn
verschijnen als schicht
die zichzelf weerkaatst
verwoesting scheppen
in schoonheid van licht
zal ik geraas ondergaan
gebulder beheersen
bedarend als briesje
het lot
weerstaan
bevend als riet
dat buigzaam gebleken
de stilte aanvaardt
waar stormen…
Mamma Mia
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.754 Hij vergeleek zichzelf vaak met een scooter.
Meisjes waren dol op hem, zaten achterop
te lachen. Ha, ha, ha, kijk mij eens
scheuren met zo'n grietje uit een liedje.
Het hele dorpsplein gierde mee.
O, campanile, de pizzabakker had smaak.
Deze pizza zag er lekker uit,
smaakte naar meer.
- En de scooter verdween in de verte.…
De leegte
netgedicht
4.1 met 248 stemmen
45.789 Ogen zo leeg
diep in zichzelf gekeerd
bang voor wat komen zal
de val
in het diepe
van het onbekende
zo ver weg
maar zo voorspelbaar
je mond die niets meer zegt
zo stil
een streepje
geen warmte meer
waar is je stem
je vriendelijke trekjes
waar ben jij
kan je me nog horen
de leegte zo sterk
het is nu beter
het lichaam blijft…
halsbandparkieten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
559 verankerd in gevederd bestaan,
dat waren ze, de kraai-achtigen,
de gevleugelde zwarte ratten,
ze pikten niets en alles
alles was voor niets,
de parkiet introduceerde zichzelf
weggevlogen uit gevangenschap
met een groene boodschap
ka, kraai, ekster, raaf en roek
en ook de vlaamse gaai
betreuren deze bio-overval
zo groen hadden ze het nog…
Verwachtte te vliegen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
572 Even leek het
een zomernacht
met volle maan
en nieuwe sterren
Maar de grond
was pijnlijk hard
bij elke landing
De sneeuwmeerman
blijkt nachtblind
door de zwarte sneeuw
Zweefde boven zichzelf
maar zag een ander
in het tegenlicht
van de verduisterde zon
Het is weer nacht
in zijn gedachten
met nieuwe maan
en lege sterren…
Zomerbeek 2005
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.157 De beek in verval
ontdiept zichzelf met kreukelig blad
en met zand van hogere lagen
ze kruipt weg in de schaduw
van verwilderend hout
fijnstof met het sijpelende water
zichtbaar waar de zon wat ruimte krijgt
het nazomerlicht breekt brokkelig
de schaduw die over haar stroomgebied hangt
stuiptrekkingen
van een lang gerekt bestaan…