3936 resultaten.
Bolletje...
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
877 Als z'n vrouwtje er een rozenstruik laat groeien,
is Roos (ons vriendinnetje) toch een beetje bij hem.
Rust zacht lief katertje!…
De woorden worden plots gedragen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
667 De woorden worden plots gedragen
door tederheid van wenkend licht,
terwijl de koude winterdagen
de lente houden uit het zicht,
maar onweerstaanbaar zal toch komen,
het voorjaar met het nieuw bericht
dat blaadjes aan de zwarte bomen
gaan groeien als de winter zwicht.…
Vee
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
453 De stal uit, in de wei het gras zien groeien
Wij gaan voortaan ons éigen deuntje loeien.'
Twee PVV kamerleden zijn uit de fractie gestapt en gaven een onthullende persconferentie over hun ervaringen binnen de partij.…
Plassen vol regen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
528 kil waait de wind
schrijft onleesbare tekens
in plassen vol regen
mistroostig hangt nat
na het langdurige bad
aan de boom te versterven
hol klinkt de ziel
van de gloedvolle herfst
in het zompig bederf
zo lang dagen nog korten
zal overvloed rotten
naar een vruchtbaar begin
dat zal groeien
als winters vorstige tekens
in ijs en sneeuw…
Een pijnlijk raken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 zacht wiegen
de boompjes dicht
naast jouw stam
jij hebt ze
jarenlang
luwte gegeven
jonge spruiten
markeren de liefde
van samen leven
toch schuurt
af en toe nog hun bast
in een pijnlijk raken
is het licht
even zoek dat hen
gelukkig moet maken
hopelijk kan jouw steun
hun lente doen groeien
naar een warm zomers bloeien…
De slimme stad
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
496 Zij hebben er voor
Doorgeleerd, diploma's
Behaald op het allerhoogste
Plan - zij weten als geen ander
Hoe een stad groeien moet,
Zich op moet werken in de
Vaart der volkeren -
Big cities, en vooral:
Smart cities - een voorbeeld
Voor alles en allen,
Maar waar blijft de mens
Die erin wonen moet, zijn
Plek moet kunnen vinden…
Op zoek naar riet
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
477 Geen kerstboom te zien,
En toch lopen hier allemaal
Mensen voorbij met een kluit
In hun handen geklemd -
Langs de scheuren in
De aarde - hun aarde -
Zijn ze op zoek naar
Het riet dat hier onder
Ergens moet groeien,
Zo hadden de beleidsbepalers
Hen in vertrouwen gezegd;
Maar net zo min als de huizen
In hun luxe wijk verkoopbaar…
Het podium der stilte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
501 ik ben een der spelers
op het grote wereldtoneel
kijk naar mijn buren
ook zij spelen mee
ieder draagt bloemen
gerangschikt naar smaak
we delen lachen en groeien
in woordloze samenspraak
het voelt als eigen
in een decor zonder end
we raken en begrijpen
omdat ieder elkaar kent
in een massa zonder geluid
spreekt op het podium der stilte…
Demente vrouw
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
616 Blijf maar binnen, zeg ik,
blijf maar in jezelf, dan
kan je niets gebeuren, en
ze verbergt zich voor kille
blikken en boze buien
en blijft zitten waar ze zit
Een schrepele kat lijk je,
een verschrompelde roos,
een gekooide vogel vol
onrust, groei maar krom
naar binnen, naar jezelf
toe, je hoofd naar je hart,
je blik op…
Reikten hemel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
517 je hebt met
vormen gespeeld
bent opgemaakt
in tal van kleuren
wiegend op
de wind testte
jij in alle rust
speciale geuren
licht heeft
jou doen groeien
in warme zon
ben jij gaan bloeien
ik zag je
in de verte staan
volmaakt in een
pril groene oase
jouw ogen
lachten liefde
reikten hemel
in totale overgave…
Het stralende
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
482 ik pluk geen bloemen meer
om weg te geven ook zij
willen bloeien en leven
ik neem je mee naar
de plaats waar zij groeien
zacht door alle seizoenen vloeien
zij openen en wiegen
op de wind die wij voelen
kleuren in warme zon
vertellen in vruchten
hoe generaties vluchten voor
noodweer en onvruchtbare grond
zij overleven en willen…
moeder aarde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
531 Laat me weer even bloeien,
laat vergeet-mij-nietjes op mij groeien.
Ik word vruchtbaar door het zaad,
van duizenden gewassen,
gans mijn lijf is nu doorweekt,
laat mij jou toch verrassen.…
Hert
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.634 Voel mijn benen zich verdunnen en draaien
onmiddellijk volgen mijn armen het groeien van hoefjes
ik stap uit mijn jurk en mijn hemd inmiddels te groot en
voel mijn vacht in de wind
mijn oren richten zich zetten uit en ik
luister naar het kletteren van borden ver in de keuken
het waaien van gras
ik hoef inmiddels niets meer.…
dierendromen
hartenkreet
4.6 met 5 stemmen
471 maar door tijd en evolutie
werden dierendromen stil vermoord
wilde dieren moeten wijken
want hun habitat werd afgenomen
mede door de slimmen en de rijken
die hun bossen kolossaal onthoofdden
ik kan hier enkel maar wat hopen
dat industrie en bondgenoten
éérst wat denken alvorens zwaar te knoeien
opdat bomen opnieuw kans krijgen te groeien…
Reuzen op de daken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
396 Hoog in de bergen
slapen de reuzen op de daken
niemand die hen ziet
we dromen hen
wanneer we jong zijn
en opgevouwen in onszelf
grote plannen maken
voor de wereld die we kennen
we zijn al onderweg
hier alleen maar even
geland om te groeien
op ons hemelbed
tot we wakker worden
als helden die recht zetten
wat scheef gemaakt is
door…
De raaf kijkt mij aan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 Ik herinner mij
de Koningin Moeder, de glimlach
om haar vriendelijke woorden
dat tronen wankelen
door hun eigen groei
er komen treden bij
om met oudere knieën af te dalen
naar de bloemen en de bijen
het ploeteren van de mensen
hun onmacht en betere weten
en de raven overal…
Vleugel gevrij
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
371 ik heb
de bloemen
in je voetsporen
zien groeien
zij markeerden
in bloeien
het pad van wij
nog vaagjes
naastgelegen
wat wilde
vegen verwaaid
en ongebaand
in een naamloos
tegenstreven
waren ooit
een stel uit
chaos en obstakels
verbinding was
er wel maar nooit
iets van een door ons
gedragen perspectief
wij waren vrij
de wereld…
requiem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
612 het tocht in het oude huis
ik lig wit en stil
er staan kraaienpootjes
naast mijn ogen
hoor ik vleugels klapperen
het sneeuwt in het oude huis
het moet wel het is koud
er groeien sneeuwklokjes
hoor ze luiden
de wind zingt
hier leg ik mijn zakdoekje neer
en gaat de kring rond
het esdoornvleugeltje valt
in de tuin loopt een engel
ik…
LAIS CCCXIV
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
560 mijn zijn,
het artefact dat jij als mij aanschouwt,
terwijl ik nergens ben, ontsta in pijn
als sparteling, terwijl jij muren bouwt
rond het gras met de walg die mij vertrouwt,
in het matte zwart van jouw stalen as
waar alles is, en blijft, dat er nooit was,
in't git waar niemand nog mij raken kan,
waar niemand mij ziet alsof ik genas,
daar groei…
Rondedans
netgedicht
5.0 met 18 stemmen
814 langs woelige golven gekomen
zijn de dromen van het bestaan
dat zijn vruchten laat groeien
in het hart van de verbeelding
de geschiedenis wankelt
terwijl jij en ik willen geloven
in een beleving van beloften
bij onze liefde en beider hoop
gedragen aan zelfde ringen
doen ze wat wij niet weten
een rondedans om te bepalen
de bron op afstand…
LAIS CCCCXXVI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
441 groei gebeurt en stopt niet bij een woord.
er is geen enkele gebeurtenis
(een vraag is altijd beter als antwoord)
bespreekbaar, vòòr ze afgelopen is.…
Superlatieven.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
286 dankbaar genietend van je diep menselijke warmte en tederste gebaren, lichaamstaal
schoon wijs man gesierd door je eenvoud en onvoorwaardelijke trouw
grijze massa afgekruid en ook doorspekt met gevatte humor; delicatesse
geborgenheid verschaffend tot ver reikend na de dood
emotionele, schone ziel die bloedt
dat deze perfecte aanvulling nog groeien…
- De zachte traan in mij -
hartenkreet
4.8 met 43 stemmen
1.276 De stille traan welt verlogen in mijn ogen,
heeft gevoelige hartstoestanden verraden,
mijn innerlijk verachtelijk achtergelaten,
jammerlijk mijn zielservaringen gekraakt
die ik alles gegeven zou hebben als ik kon,
heb minnelijk vergelijkbaars meegemaakt.…
Draaikolk der illusie's.
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
792 Innerlijk diep verlangen naar ware éénheid,
niet een moment, geen fase van vluchtigheid,
passie kent geen ommekeer, tijdloos zweven,
ware liefde blijft achter, voelbare leegheid.…
Toren
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
10.005 Niet in de regen
-hij smaakt naar avond
vol appelroomtaart-
kwam ik je tegen
niet in de golvende zon
waar een zeiltje op vaart
niet
kon ik je vinden
waar sterretjes groeien
in wolken vol crème
noch waar de winden
buitelen en stoeien
om de eerste te zijn
maar
in mijn huilende nacht
- hij ruikt naar struiken
vol…
vrienden
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
4.680 een vriendschap omgeven
door liefde zonder vragen
is in het kluwen van dit leven
een parel in het hart
steun in sombere tijden
troosten bij verlies
samen in lachen verglijden
na tranen van verdriet
vriendschap zal pas groeien
de dag ze wordt gegeven
gevoelens meer dan liefde
omhullen dit hart met leven
want vriendschap zonder vragen…
Annick, ik hoor je
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
747 een boom, Annick, vier
duizenden, Annick, zoveel
als nodig zijn, een bos
voor wat groeien moet
nu jij dat niet meer kunt
of ik je gekend zou hebben
elke dag ontmoet ik je
in een lach, in het geloof
dat het allemaal mogelijk is
de wereld voor de jeugd
aan de jeugd ook
jij, de wereld, zeker wel
want je spreekt klaar, Annick
taal die iedereen…
vlindertje
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.686 zijn vleugels gevouwen
Niet wetend van de faam
Niet wetend hoe hij zijn leven zal opbouwen
Maar ondanks dat gaat hij de wereld tegemoet
En pompt zijn vleugels vol met bloed
Hij vliegt verzekerd over de heg
Zoekend naar zijn levensweg
Ik kijk met grote ogen naar zijn cocon
Die hij als rupsje om zich spon
Hij laat zijn verleden achter om te groeien…
Die winter schreef
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
868 ik zie bloemen
aan je vingers bloeien
maar voel je handen leeg
koud je armen die mij
deden groeien hoor je
stem die winter schreef
nog is de oogst gekleurd
in samen binnenhalen
vruchten zijn gekeurd
op houdbaarheid en in
ons hart voor noodgevallen
weggezet in eeuwigheid
een strenge kou
kan alles openbreken
maar geen vorst zal…
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…