3397 resultaten.
herfst
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
738 't Licht
dat terugkeert
in gevouwen handen
de diepe moederschoot
de aarde
die halfslag maakt
oerdromen die zuigen
de koestering
die elke dood geneest
even stil blijven liggen
in de kromming
het groeien en het rijpen
geboorte en het afsterven
het ongenaakbare ligt er
aan cirkels van naakte eenvoud
het kleedt zich met het leven…
ijle zielen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
647 Steeds minder
word ik
langs buiten
het dunne
een muur
waar ik langs leef
steeds meer kantlijnen
het werkvlak het zwijgen
alsof er een oude stiel is
bewaker van een leeg bed
op de rand met het sprekende
hoeven geen lakens meer uitgedeeld…
rivaliserende ogen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
525 Waarom
ligt de wereld
te wachten
in de strijd
van twee éénlingen
op de vlakte
van een gezicht
elke zijde
een ander venster
op hetzelfde licht
hoe
zou het klinken
in de ogen
van de dood…
ingeboren tweespalt
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
509 Te zwaar, te licht, het leven
een slecht script, op het randje
net nog tevreden en alleen maar
broekzakken vol weg te geven
met de kinderhand en echt klef
het is hier een tijdelijke doos
gegeven een paar koperen schellen
die de hand vult met een paar vingers
ingehouden spanning, woede of flauwte
het teveel aan zweet onder zwarte nagels
de…
heildronk
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
639 Vroeger ging alles van waarde
mijn mond rond, zomerse weiden
het lange tenen van de wilgen, het
stil zwijgende van plassen in de voren
mijn geboortegrond rees en alles zoog
verzengend, de hitte die het dampen
uit de koeien sloeg, blakende vlaaien
mijn handen fonkelende verbeelding
witte haren, Ernest Claes in de vingers
toen nog, het huis…
Modern bijgeloof
gedicht
2.0 met 108 stemmen
20.718 Men moet in het duister
geen uurwerk opwinden
en honden moeten niet
in spiegels kunnen zien
op vrijdagen geen nagels knippen
en (wie wijs is) mijdt ook
de zondagen, al verschillen
hier de rekkelijken van
de preciezen - en bij
afnemende maan geen mannenhaar
snijden, op straffe van
kaalheid (van gesnedene)
nimmer een hoed op een bed…
bezwaarlijk een gevoel
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
743 Er is zoiets als
schoenen op tafel
hoeden draagt men niet meer
het blikken uit het raam
de haag die steeds dichterbij komt
het hoeft allemaal zo snel niet meer
je ligt alles op te vouwen
boeken, deuren, kleren
het genezen van de ander
en het spreken
dat er steeds minder toe doet
steeds gestager komt het opzetten
gebonden aan een geloof…
iets van waarde op dag zeven
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.029 Er is bezwaarlijk nog iets van
waarde
ik lig op een wachten
dag twee
met weinig woorden iets zeggen
is een kunst
maar het laat geen indruk achter
op mij
dag drie
ik lees het over duimrollend
want het moet vloeien
ergens moet er nog iets volgen
anders strandt het in de vlakte
en het moet ook wel
een beetje van het Nederlands…
tastbaar
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
683 Van alle tastbare dingen
de eersteling
is hout me het liefst,
van vroeger, era's terug
de nerven en het ritme
het lengen tot in de toppen
strekt het kind in mij,
twijnen van draden
het maakbare in ranken
ben ik het twijgen op de koppen
kasten zijn eindig tot op de einder
op de lijn pakken ze zich samen
de bielzen ijskastelen
vastgeklonken…
tegen beter weten in
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
720 Met een sponde
aan tijd
lag hij haar
tegenwicht te wimpelen
(tegen de haren in)
de heldendaden tilde
hij naar haar ledenen
op het lemma in het splijten
van een paar seconden
en een weinig stuurmanskunst
zij telde zijn paar
gespleten borstharen
getuige van wat speelgoedgeluk
hier in zijn moestuin
het oeverloze emmeren
de glunder op zijn…
tegen beter weten in
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
983 Met een sponde
aan tijd
lag hij haar
tegenwicht te wimpelen
(tegen de haren in)
de heldendaden tilde
hij naar haar ledenen
op het lemma in het splijten
van een paar seconden
en een weinig stuurmanskunst
zij telde zijn paar
gespleten borstharen
getuige van wat speelgoedgeluk
hier in zijn moestuin
het oeverloze emmeren
de glunder op zijn…
terugkeer van de clichés
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
772 Het evidente is gegeven, de wereld een speeltuin
armen en benen afronden in het gesprek
al was het het verbeelden van een krekel
ijlend en een tekort aan ledematen
het uitmonden in de ander of er aanstranden
het is iets wat je kunt leren op de punt
van de tong en wat bereidwilligheid
of een zacht geloof in de oude parabels
het soort verhalen…
winter van ongenoegen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
708 Het is als een bleke
afspiegeling van mezelf
de einder staat bol wollig
uit het grijswit van zichzelf
collage van bevroren beelden
het huis komt er onder te krommen
ik zou het liefst reepjes trekken
de wilgen en de katten
die de achtertuinen door steken
de ramen betrekken in een damp
binnen ligt alles te tochten in wachtkamers
het ligt…
ontheiliging
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
686 De wereld
is obligaat
aan het andere
de ontheffing
geschiedt in een
een koppotigheid
en aan de maatstaf
meet het de
onsterfelijkheid af
het omgekeerde pralen
met ooievaarsbenen
grijpend in de hazelaar
de knieholtes lengend
richting het vertakken
het vraagt wat belichting
van boven af genomen
vanuit de onderloop
wordt een foto…
nog even
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
766 Nog even
nog even op de zij liggen
inhaleren en uit zwaar
eventjes nog gisteren
op toekomstige wijze
zoals het zegt, zoals
het je zou toekomen
straks is het weer
links rechts links
het bubbelt en ergens
is een loopplank van essentie
het troebelt van mensen
om je heen, heden
spat steeds weer open
rechts links rechts
en ontwijken
van…
geboortelandschap
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
2.566 Laag op laag
van sporen in de verte
evenwijdig aan een romp
loodrecht op een hoofd
dat scheef hangt van verbeelding
afgetekende bergen
op de vlakte van herkenning
als een gewei-van fractalen
vogels in V-formatie
bomen strekkend in lange latten
het Noorderlicht
de boodschapper van de zon
ergens het zuchten
van een mens op papier
schepsels…
overwinnen
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
1.027 Hoe de draagkracht
in het donker schrijft
uit het diep in de aarde
zich tot schollen verheft
het zwarte gat gapend
het begrijpen en de angst
op fragiele vleugels
met kunstig geduld
verworven uit de mens
hoe soms heel de wereld
aan je trekt met voeten
wortelend in het drijfzand
van schouders die naar
beneden hangen
de zucht het eeuwige…
de noodzaak
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
880 Uit zijn lippen
ligt de hongersnood
te barsten -vragend
uit een gekrompen spraak
hij vraagt zich af
de wereld
wat je daar van kan meenemen
slechts een doorprikte zijkant ervan
de lijdensweg
een opklopbare knapzak
tot een troostbal
het paar dode dingen
waar je van leeft
het snijden in het overleven
van alles wat
maar geen luchtkastelen…
weifelaar in het slakkenhuis
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
675 Hij heeft het leven
in de keel
van een hond gelegd
het huigt er
in een grommen
het onmenselijke
schurkt er aan de waarheid
al de rest
zijn dode huidcellen
onder zijn vel
woont een porceleinen pop
die het briesen
van de maskers schraapt
een boom
wordt omgelegd
in zijn oren
kreunt een mastodont
het reptiel in zijn aderen
ook…
sprekende delen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
637 Hoe hij levenloos
wordt met elke stap
dichter aan de mensenkant
en het zijwaarts blikken
alsof hij de huid draagt van het beest
hoe hij trekt om gezien te worden
slepend met gewicht
alsof hij boekdelen uitdeelt
en zij vluchtend
in een wegwimpelen
op haar bovenbalkon
het omfloersen
omringd met ijsgladiolen
haar glazen beschutting
het…
voorkeur en erfrecht
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
748 hoe de zinsdelen
klinkend ijsschotsen
in mijn hoofd
een klankschaal
het rumoer van 't stad
dat daalt naar het asfalt
het snedige klievend stukvalt
op het beton het lidwoord
het luchtgevecht de metafoor
die altijd op de buik landt
zich wentelt en rolt
en galmt in de maag
het trekt er aan
de oude bloedlijn
de krokodil en
haar lage…
uitgewit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
763 Het wit strekt zich
over de wereld der mensen
de meningsverschillen uitvlakkend
van het eigenste einde beginnend
tot over de daken van je vrienden heen
alsof de aarde haar mantel aantrekt
en zich op haar kinderen wil verlaten
nu ze nog eens van huis is
de adem onttrokken, verstoken van warmte
de bundels hout wachtend onder hun ijshutten…
Clint Eastwood
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
685 Ik ben een vreemdeling
dichter onder de mensen
het spreken het spekschieten
in een verdikking, het klontert
onder het eelt het spervuur
holle frasen breedspectrum pleister
op de wonden die afgeschoten worden
beleefdheidsverzoeken en handwapens
Ik schrijf liever voorbij de streep
van de dood waar het gezegde
geen naam meer heeft
ik leef…
zo spreekt de wind tot het droomhoofd
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
750 Hoe jij ter taal zwerft
in het zwerken
van een school woorden
met nieuwwassen vlerken
het schurkt er
aan de regen, het rijpen hijgt er
in een rijgen van kransen
en de windvlagen
die schudden
de woorden vallen er als pruimen
alsof je voorhoofd het stalen gebinte is
je gedachten metalen wind beslaat
en al het gesprokene als lood
platvalt…
uitgespannen, uitgevlochten en weer boom
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
1.572 vader toen
bleven we dicht bij je nerven
je was hoog opgeschoten
je kruin raakte de hemel
we speelden konijnepijpen
met je wortels en het teveel
aan oudemansbaard gaf je weg
wilgetenen die verwanten waren
het leek wel wildgroei
broers en zussen
de aarde vanonder je voeten
je was niet te ontrafelen
tot op het bot uitgevlochten
het…
vergankelijkheid
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
868 Het is in de grond, het raakt er
het wortelt er aan de beginselen
de kus van de dood, de Maan
die geboorte gaf aan een levenloze woestenij
de Aarde, kringloop van pril geweld en liefde
op een stormen en een blussen
tot het over gaat, in een versleten seizoen
iets houdt er de adem in
op de zijlijn van een woestijn
het wervelt er in een navelstaren…
vergankelijkheid 2
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
924 't ligt
op de lippen
van het onnoembare
't licht dat
de einder raakt
alles van goud maakt
zich purend op de dood
zogend aan de borsten
van de glorie, gezuiverd
in de mond van het leven
't ligt
er aan banden
in de palmen van de tijd
vergankelijkheid
het is een fluisteren
op de lijn waar een mens niet gaan kan
't is
als het blootvoets…
afwezig op de curve van wellevendheid
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
1.022 Vanuit de kant waar de mens opzij gelegd wordt
waar het licht liggen is
flinterdun geplooid
het oor hangend aan het firmanent
van het plat, het oog weerkaatst het schouwtoneel
al dat glinstert ligbankgewijs
het flikkert allemaal binnenkamers
tot in de donkere krochten van mijn schedel
waar de inspiratieloosheid heerst
de mens zittend van…
Beekzang aan Katharine
poëzie
3.6 met 26 stemmen
11.018 Onderkruip den Haas zijn nering,
En word dokter van de Wijk.
--------------------------------
Bijtje van Beverwijk
aan degene die te dichtbij uw honing komt
helder
bladeren
lekker mollig
goed gevormd
hoe kan het je zo goed gaan
terwijl
meisjes
schapenmelk
kook je een vruchtenmoes
lik je druivensap
hou je er een uitzonderlijke…
tot het kind weer spreekt
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
894 Zie je hier nu staan
naar adem happen
al het argeloze vastgeroest
op een hoop wijsheden
als een blok aan je been
het zien en zwijgen
gedachteloos geworden
op te rapen als een pagode
van verloren gelegde tanden
al het snedige stukgevallen
op je voetstuk van het geijkte gelijk
dat niet verder meer draagt
dan een geringe schaduw
van wat…