4280 resultaten.
Nazomer
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
539 De zon laat haar warme blik
over haveloze huizen
en verlaten land gaan
Ze zegeviert
Aan lege stranden
liggen eenzame handdoeken
felgekleurde resten
in een uitgeleefd land
Vertwijfeld roept een man
bebaard en gekleed in lang
Vrouwen schuifelen
onverstaanbaar mompelend
aan mij voorbij
Ik sluit mijn ogen
en voel de laatste zomerwarmte…
je riep je goden aan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
629 hij heeft je verlaten
een kus van zijn koude mond
en hij danste zijn vrijheid
weer tegemoet
jij? een klein oponthoud
je had het kunnen weten
maar wilde aandacht
en liefde.…
Massaal
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
502 te vroeg voor naweeën
mengen stemmen met de wind
te verstaanbaar voor ijlen
gekleed in afzondering
smoort een zucht
in het strooisel van verlatenheid
doch niemand vraagt hem de weg
aan de zoekende
in tastbare ommekeer
enige monden stuwen woorden
leunen langs gevels
naar ver, weg uit haperend zicht
waarom ook omarmen, beklemmen
als…
Krult liefdevol om
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
545 komende knoppen
streelt en koestert ze tegen
de koude wind die opgestoken meteen
zijn kleine kwetsbare slachtoffers vindt
het is geen spel van leven en dood
maar gaat om vertrouwen en geborgenheid
in het gescheiden nuttigen van dagelijks brood
nu openen zich twee werelden
die nieuw en moeilijk te betreden zijn
het eerste nest moeten verlaten…
De zevende hemel
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
572 jouw buitensporigheden
doen mij paden betreden
uit een mystiek verleden
tot aan het goddelijk raken
jij kunt de hemel open maken
met een lach en stralende ogen
mij wenken jou te volgen
als ik mijn lichaam heb verlaten
samen aan het rode koord
van hartstochtelijke passie
onszelf verliezen in het gaan
en komen in elkaar verstaan
ik…
Verkennen
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
454 Ga de poort
maar door
Ik volg jou toch wel
op de voet
Verken ze maar
de verlaten stegen
De gaten en kieren
in een vervallen huis
Loop maar langzaam
door de miezerregen,
ook al was het daar
voor jou niet pluis
Kleine stappen
Voel ze maar
Het rafelig gordijn
en de oude barsten
in de vochtige ramen
'n verweerd kapot kozijn…
Wekker
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 Wanneer het fluitenkruid niet meer fluit
straffe westenwinden sonoor kopergeluid
de wolken binnendragen
- wolken die als verlate kruisvaarders
oostwaarts de onschuldig lucht de rust ontnemen -
dan voel ik
dat onder het zomergras de herfst wordt gewekt
het dode hout zich op vallen voorbereidt
watervolk beeft en bidt
en scheepswrakken oude…
Smeekbede
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
801 Blijf nog bij me
Blijf nog even
Alsjeblieft, verlaat mij niet
Alleen jij herkent mijn sterke punten
Alleen jij bent het die dat nog ziet
Blijf nog bij me
Blijf nog even
Toe nou, ga niet weg
Alleen jij bent het die naar mij luistert
Alleen jij begrijpt het wat ik zeg
Blijf nog bij me
Blijf nog even
Ik smeek het je, ga niet heen
Samen…
O, dat ik ooit nog eens
gedicht
4.3 met 3 stemmen
3.292 Maar nee, wat bij mij ingaat moet bezinken,
verdicht zich tot een sprakeloos substraat
dat roerig wordt en uit wil breken
en soms vermomd de mond verlaat.
0, klonk het nog eens ongehinderd.…
Peultjes in een veel te ruime schil
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 steenworp
Afstand van de stad
Die gebukt ging onder
Een haast ondraaglijke last -
Onmetelijke ruimte met
Buiten, Binnen, Hout en Haven
Waarin mensenkinderen werden
Gestald als kiezels op het
Deense strand, als peultjes
In een veel te ruime schil,
Geteisterd door een onweerstaanbaar
Heimwee naar de vertrouwde haringen
In de pas verlaten…
uitgeschakeld
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
573 er is geen sprake meer
van stilte
al braakt het huis ruimte
en spert het spinrag monden
open
muizen hebben hun nest
verlaten
het geknaag blijft achter de wand
van een verstarde
glimlach
uitgeblust en tentoongesteld
in achterstallige vragen
de man zegt
jouw woorden brengen geen enkel verhaal
zij groeit vast in de regen
die…
Voor iedereen die zijn moeder heeft verloren
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
752 Mama is nu een engel ze kijkt naar je van boven
Al heeft ze deze aarde verlaten
ze houdt je voor altijd in de gaten
Je bent nog steeds met haar samen
In je hart zal ze altijd blijven wonen
Ze heeft daar een heel bijzonder plekje ingenomen
Je moeder is niet verdwenen
Kijk in de spiegel jij bent het wonder
dat zij het leven heeft gegeven
Jij…
Rechtsomkeert
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
568 De straat wacht onverlicht, verlaten.
Zij kent de weg met ogen dicht
weet waar de kuilen zijn
waar opgestoken tegels.
Een hond waakt over zijn domein.
Er komen stappen ongehoord zacht naderbij
omringd door langvervlogen rook
zwaar ademt ze zijn komst in.
Hij spreekt geen woord maar leidt haar losjes
rechtsomkeert.…
De lucht werd ouder
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
454 ben de trap opgegaan
heb de veilige koepel
van licht verlaten
tastte langs wanden
hoorde treden kraken
wist zo waar ik was
maar het benauwde
de lucht werd ouder
dikker en kouder
zweemde naar geuren
die raakten aan een
onherstelbaar gebeuren
nog had ik ruimte
moest wentelen in
steeds krappere draaien
op dat moment
scheurden…
Nummer 8
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
513 de lucht van de lege straat
kent een stadse geur
de stilte is vreemd
ik ga voorbij
de verlatenheid,
aan de linkerzij,
deur voor deur
doeken dienen als luiken
immers de hitte speelt op
het beklede raam
sluit de wereld buiten
de oude man op nummer 8
ontmoet alleen zijn naam
hij denkt in dromen
over de wens naar morgen
als zijn naasten…
de ziel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 Je kijkt nog uit
over verre velden
maar je herrinnert je
niets meer van die enkele blik
die zich steeds herhaalt
Ze zit aan bij het avondmaal
op de dag van het lijden van Christus
Ze heeft altijd gedacht
dat haar ziel naar de hemel ging
Misschien is dat wel zo maar
waarom heeft haar ziel haar nu al verlaten ?…
In ons Huis van Zen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
464 Hij leeft in een wereld,
die ik, zonder het te weten,
verlaten moest.
Mijn oude kater,
is een meester.
Wat hij doet,
doet hij met aandacht.
Hij kijkt, hij ruikt, hij proeft.
Hij keurt en wikt en weegt.
Mijn oude kater,
is een meester.
Hij betreedt ruimten,
die voor mij gesloten blijven.…
Dordrecht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.446 Is het leven daar net zo als elders – vuil dat de lichamen
van mens en dier verlaat, bestaan dat uitgezeten wordt –
of treft je het bijzondere,
een gevel als geen andere,
een onverwisselbare wolkencombinatie
of een individu – desnoods gespiegeld in een etalage.
----------------------------
uit: 'Hoogste zomer', 2015.…
Binnenwater
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 we komen in onze toekomst aan
treden buiten oevers
verkennen het land dat zich
altijd in vlakte verschool
dat zich binnendijks veilig waande
voor de bocht in de rivier
de stroming houdt voet bij stuk
van hoog naar laag
beneden wacht de zilte moederzee
oneindig gestaag
nu we de stal ruiken, horen we de
branding ruisen
we verlaten…
Bevrijding
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
910 Blij verlaat ik deze dronken poespas
met ronduit chic gedoe van niets,
ik eet nog liever gras
dan iets van zoiets.…
Waarom meeuwen lachen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
650 Geleerde astronauten denken zelfs,
dat ze onze aarde veilig kunnen verlaten,
wanneer die onbewoonbaar wordt.
Zo denken de meeste ornithologen,
dat vogels niet bewust kunnen weten,
wat humor is.
De boot naar Texel vertrekt!
Meeuwen vliegen lachend af en aan!
Waarom?
Mensen zijn te lui om te zwemmen,
of om lopend over het wad te gaan.…
Voorbeeldig leven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.089 Sinds hem ervaar ik innerlijke vrede,
die onze kater nooit verlaten heeft.
Verdrietig ben ik omdat hij sterven moest.
Dankbaar ben ik dat hij heeft geleefd.…
Leed
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
983 De herinneringen aan jou
Is wat mij nooit verlaat,
Het vult mijn hart met pijn,
Iets wat nooit meer overgaat.
Ik berg je in mijn hart
En daar blijf jij voorgoed
Tot eens die dag aanbreekt,
Dat ik je weer ontmoet.…
Elsje Christiaens (1646-1664)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
518 jouw korte leven kan
men niet in schrale
woorden vangen
de droeve schilder
vaart over het water
naar het galgenveld
inkt, riet- en verenpen
in zijn loden jas om
jouw lot te bewenen
bijl en wurgpaal
als pover raamwerk
hij zoekt slechts je gezicht
op kostbaar papier
dicht op je huid getekend
de verborgen verlatenheid
"de…
Naar de Maan met z'n allen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
609 Wat is de zin van ons bestaan,
als wij het aardse verlaten.
Als er mensen naar Mars zullen gaan,
of zwarte gaten?
Deze aarde heeft toch genoeg
om ons te geven wat wij wensen.
Laten wij een “Mars” houden
naar “Café de Maan”
daar is “de Ruimte” voor alle mensen.…
Kopland ( of het cadavre exquis )
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Of neem dan verlaten huizen,
een oog dat valt op behangpapier,
gekruld door tijd en tochtige kieren
een muur die fluistert van kindervertier.
Een bank onder een appelboom,
hoogzomer nu, we drinken wijn en stromen
langzaam leeg, in de schemering
zingt een late merel van opgeven.…
De kraai
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
671 Krijsende kraaien kraaien krijsend
In de zwarte grauwe lucht
Treur en angst weerklinkt verlaten
Verneemt de oudere met een zucht
Verscheurde veren, scherpe klauwen
Priemende ogen, een raar gebit
Een puntige bek, klaar om te krijsen
Nee, niemand zal hen missen, dat verzeker ik
Waarom zou een dier zo akelig zijn?…
Ontroerend
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
513 Wat is het ontroerend te mogen weten
Dat God de Heer ons nooit verlaat
Maar dat Hij altijd met ons gaat
Hij zal ons nooit ofte te nimmer vergeten.…
Afschuiven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
469 Een overtuiging waar ik mijn leven op heb gebouwd
Het zijn niet alleen de woorden uit een boek
Die ik na ’t lezen naast mij heb neergelegd
Het is voor elk het geluk wat ik zoek
Ik blijf het trouw wat er ook wordt gezegd
En al zegt men, ik heb er nooit iets van gezien
Je hebt het werkelijke zoeken van je afgelegd
En voelt je daarom zo verlaten…
Wereld van Weleer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
471 Hook hij heeft het
hoofd er niet bij
always straight on
wijst zijn ijzeren haak
Persoonlijk Assistent Vetje
staat hem zwijgend bij
het driebeninge
paard blind voor
obstakels slaat
over de kop
de Schippersvrouw
houdt zich laverend
staande tussen
man en paard
achter op de boot
staart de gestrande
Phoenix naar de
verlaten…