6722 resultaten.
Bed van sneeuw
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.101 ik leg je neer in een bed van sneeuw
dat ons omarmen zal, verwarmen zal
vlei me lieflijk naast je neer
wrijf de haren uit jouw gezicht
kleuren ogen lichter, hou je dichter
vinden zachte lippen elkaar
drijven we op roze wolken
opgaand in elkaar, ons moment daar
zijn we voor even één…
lenteluik
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
682 alsof de aarde
zich deelt naar alle verten, lente nog luider klinkt
dan de oerknal
ogen vertellen: ik ben jouw geheel
in de ruimte van twee
gezichten
nemen wij het zwijgen
aan elkaars hand mee, nog verward door de kleur van de ochtend
de ongestoorde woorden tot aan onze voeten
totdat een van ons vraagt: was het gisteren of vandaag…
petit pas à petit pas( staccato)
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
561 letters
brieven
woordenwisseling
kennismaking
gezichten
glimlachend
aarzelend
doorbraak
overgave
goed gevoel
veilig gevoel
wegkruipen
tevoorschijn komen
zonder maskers
façades
met
openheid-klaarte
weg zwaarte
jij
ik
wij
zij aan zij
vrij…
Oude Liefde
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
721 Ik lig nu naast je
en jij verbaast je
dat wij na al die jaren
elkaar nog steeds de liefde verklaren
dat doen we niet meer dag in dag uit
maar als we het doen dan fluit
ik een hele dag
en op jouw gezicht verschijnt dan een lach
je hoeft je niet te verwonderen
onze liefde is één van de magische wonderen
op deze anders zo brute aarde
en…
Sneeuwvlokjes en bloesem
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
695 Terwijl een ochtendzon
nieuw leven schetst op jouw gezicht
duizelen woorden
als een wervelstorm
over een ontspoorde natuur.
Sneeuwvlokjes en bloesem
dromen en zinnen en tegengestelde dingen.
De aarde beweegt
onze grenzen voorbij
maar onderhuids zetelt
een intieme wens
in een inner aller oerstilte
zijn we pas vrij.…
Het donkert
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
431 het donkert
in handen die de wereld
met vrede omvatten
waar eens
muren water een
droge doortocht gaven
spoelt de tijd
met donderend geraas
herinneringen naar realiteit
weer leven zij met
bekende gezichten als vreemden
terwijl zij als kind samen speelden
nu als vijand die
elkaar het land betwisten
dat hun vaders ooit deelden…
Woordkruimels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
430 Soms voelt een gedicht
zich een verstekeling
met of zonder gezicht.
Zonder de poëzie
schept de ware kunst tot leven
kruimels doorgegeven.
Muze, is verleiden,
voelbaar aan beide zijden,
nooit ziet men het geheel.
Geschreven woorden
verkort en in de breedte
oneindig even.…
Terug in de tijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
583 Ik zou nog zo graag
met je samen willen zijn
terug in de tijd
genesteld in 't stro
met schetsblok en krijt
jouw geur in me opsnuivend
en die van teer en leder
je fluweel zachte neus
warm in mijn handen
En met mijn armen
om je heen
zou ik jou dan teder
vaarwel zeggen
mijn gezicht in je manen
die mijn tranen
zouden meenemen
iets van…
aurora
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
525 het wiegt en weegt haast niets
als meeuwen, langs hun kustlijn op thermiek,
de zonnewende nog in oorsprong
licht
een mooi gezicht tekent zich af,
langs Noordelijke lijnen breekt haar kleur
in golven, volle-manig rond haar aangevroren graf
haar haren en haar lach, vertekenen in rood
de stille dood
van oude winters…
Geen demasqué
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
502 je acteert volleerd op
het podium van leven
waar schijnwerperlicht
jouw gezicht laat stralen
speelt in een
zelfgekozen decor van
spiegels die kaatsen om je
volledig zichtbaar te maken
maar na het doek
is er geen demasqué
alleen wie aandacht heeft
leeft in jouw idee
het donker neemt
je naamloos mee
er is geen spiegel die
nog groet…
Primitieve liefde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
506 Bonte zinnen
fascinerende metaforen
ik kan ze niet beminnen
nee, ik wil er niet van horen
een eenvoudig liefdesgedicht
brengt een glimlach op mijn gezicht
maar met de liefde mag je niet spotten
die gaat nog terug naar een tijd
toen leefde heel de mensheid
nog in kille klamme grotten
ze krasten hun liefde in het kalksteen
simpel misschien…
Blijdschap
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
524 in jouw gezicht
kan ik mezelf lezen
uit lijnen van ontstaan
geen letters
maar geëtste stukjes leven
vallen wonderbaarlijk saam
momenten die
de tijd markeren in
tekens die niet overgaan
je lach slaat weer
een bladzij om
ogen stralen warme zon
in blijdschap
staat te lezen wat
wij elkaar ooit schreven…
(kanker 9) litteken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
447 de wond wat schuin dwarsover
heelt al goed, de restjes bloed zijn
weggeveegd, de snede lijkt niet groter
dan de breedte van mijn hand
mijn verstand rangschikt naarstig
wat mijn speurzin op zich neemt
niets vreemds zo lijkt het, niets is blauw
slechts deze vlugge ogen
en dit bewustzijn ordent gauw
hun waar gezicht dat is gewogen
in de…
Verzwegen
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
470 het lichaam was gebalsemd
voorzien van een afscheidswoord
ik vergat de morgen
hoorde de adem van een kind
we brachten haar naar de stenen
waar ze speelde bij wat wind
het gezicht plooide
voor een vreemdeling
van bloemen hield ze
en het huis
dat voorzien was
van haar handtekening
ik las een roman
kende de reuk en vertwijfeling
rood…
Verlies vindt
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
720 Nauwelijks nog het gezicht
herkennen, verschrompeld
in de dood, bleek en koud
als ijs, lange haren ingekort
Voorbij droefheid en pijn
het lichaam achtergelaten
de ziel vindt zijn plekje
wel tussen hemel en hel
Misschien even terugkomen
als een voor- of achternaam
valt in een gesprek, genoemd
in boek, tijdschrift of krant…
luchtruim
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 achter onze daagse
gezichten en zuinige woorden
net boven de aarde
kondigden naderende wolken
voor alles wat leeft en gist
de neerslag aan
met krijt trokken we
een onvaste streep
door onze kamer
wat over bleef tussen
hemel en aarde
was een fladderende vogel
die het luchtruim zocht
of remde hij af
voor de landing?…
Haar unieke licht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
495 er ging een galerie
aan mij voorbij
alleen zij was er niet bij
verdween in een
vluchtig beeld waarin
haar ziel heel even naar mij keek
zij tekent de
beladenheid van stilte
waar alleen expressie spreekt
uit een ijlte
die met kleuren
ingehouden warmte speelt
na een ontdooiend begin
openen ogen en gezicht
kom je binnen in haar unieke…
Sahara
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
471 achter schuilgewas weerklinkt soms
'n schaduw over hemeldiepe krochten
is kaalslag begaanbaar, het oneindige
verwantloos, zou dit haar gezicht zijn
engel die over mij waakte, mij bewaarde,
loodste langs boomloze bosgronden
gaat dit pad naar denkbeeldig dolen
zonder houvast aan touw of steen
om niet te staan met voeten in land
zonder…
vroeger
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
484 Als ik denk aan vroeger
denk ik aan
niet vervulde wensen
Gemiste kansen
Aan mensen
die door mijn leven dansen
en niet heb gekend
Aan gezichten waaraan ik
weinig part nog deel heb
Ze roepen niet te stellen
vragen op
Misschien had ik toch……..
Ervaar ik mijn falen?
Is dit gram halen?…
weerloos weerbaar
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Verliefd, elke keer
weer, op slag
weerloos
van jou, jouw gezicht
wie jij ook bent
wat jij ook ziet
niet mij
want dan zou ik geen tijd hebben
om dit te denken, benieuwd
hoe de spiegel werkt
en wat jij ziet
als je mij ziet
Woorden hebben we niet nodig
ik zou doof kunnen zijn
en evenzeer geraakt
opengaan van liefde
om jou te zien…
Maan
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
508 Kijk naar de maan
wat is zij weer vol
ver weg en toch dichtbij
afstand speelt geen rol
kijk in het water
grote en kleine gedachten
spiegelen het heldere schijnsel
duister is je gezicht
maar langs de omtrek
verlicht als een soort aura
de nacht is nog lang
het leeslampje de maan
in een aantekenschriftje
verschijnen alle gedachten…
Gedachten-wolk?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
389 De herfst trekt rimpels
op het gezicht van de wind
gefronst door regens.
Hurken naast een stronk ,
hunkering naar een woordtolk
vrij met een gedachten-wolk.
Zonder slapen maakt
pennenstreken langer,
waakt bij gedichten.
Verstilde vragen
van tranen in de nevels
de lotus troost ze.…
Op weg
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
400 Als schimmen uit het donker
van gebrande Siena tegen oker gele achtergrond
kwamen twee zielen samen
om te versmelten met hun ceruleum blauwe schaduw
toen de zon zijn gouden gloed liet vallen
en hen teder aanraakte
op hun donkere gezichten
als schittering, die hen veranderde in reizigers
in ruimte
met kleurschakeringen als goddelijk geheel.…
Eigentijds Probleem
snelsonnet
4.0 met 1 stemmen
617 Poeh, poeh, ik vind dat het maar lastig dicht,
Met zo’n mond-neusmasker op je gezicht.…
altijd om mij heen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 altijd om mij heen
voel ik jouw warmte
zo dichtbij ben jij
in afwezige aanwezigheid
mijn ogen verbeelden
in gedachten jouw gezicht
van toen je hier was
naar het hier en nu
ik beleef steeds de tijd
van de momenten samen
die opgeborgen in mijn hart
jou in mij altijd leven laten
in alles wat ik doe en laat
als schild van bescherming…
Streepjesbehang
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
558 In schaduwen op de muur herken ik vervlogen gezichten.
Zij veranderen steeds,
elke keer als ik mijn ogen wil oprichten.
Hoe langer ik kijk, hoe meer zij lijken te bewegen.
Levend geworden zijn zij,
in een stuwende herinnering aaneengeregen.
Muren en gordijnen draaien, niets blijft onbewogen.…
door niemand minder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
615 het was niet
dat ze zijn stem
niet hoorde
ze voelde alleen
de kilte die haar
lijf bekroop
het was niet
dat ze zijn gezicht
niet waarnam
ze kon slechts
staren naar een
pratende mond
het was niet
dat ze niet op
hem reageerde
ze glimlachte wat
knikte ja
knikte nee
het was niet dat
ze na het gesprek
bleef zitten…
Siësta
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
433 Ik lig zo lekker
in de zon, geborgen in het groene
veld, mijn gezicht bloost blauw
van de koninklijke kelk tussen mijn benen
De bloemen lachen en zingen maar
Het werk is gedaan, ja ik doezel
van heiligheid…
Nieuwe Mensen
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
404 en plots is er
een nieuwe wereld
met nieuwe mensen
ze worden weer compleet
nu de mondkapjes
zijn verdwenen
en gezichten worden
aangevuld en ingekleurd
moet me heroriënteren
mooie ogen suggereerden
een bepaald type mond
stemmen de kin en lippen
en nu – nu is zuster Mirjam
Mirjam niet meer
zo veranderd na de vorige keer
niet door…
Ouder dan ik ben
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
406 Ik weet wel dat ik het ben
die vrouw die ik niet ken
dat vriendelijke maar vreemde
gezicht dat ook op foto's staat
met een brede mond, met plooien
kraaienpoten en hoge slapen
die niet kloppen, niet met mij
niet met mijn handen die lustig
het leven betasten
Alleen de ogen van anderen
zijn gewend aan het masker
dat ik niet af kan zetten…