5913 resultaten.
Gesponnen draden
hartenkreet
3.3 met 18 stemmen
1.664 In zachte tederheid
gesponnen draden
warmte
door handen gedragen
ogen vertellen
wat de mond
niet zeggen kan
Een warme glimlach
krult lippen kersenrood
Zo is het goed
fluistert de wind
Twee paar donkere ogen
blikken
in iets
wat liefde lijkt
en heel warm voelt
als stoppelhaartjes kriebelen
op een tere huid
en hartstocht brandt…
Het drama van de zestien sneeuwkinderen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
862 Stilte naast het moment
Als de tijd zich splijt
Terugkeer in het verleden
Op weg naar de toekomst
Bevindt zich in het heden
Als de rust is bevrijd
De komst is uitgesloten
Niet na het ontvangen van de zege
Tijdens het momentum
Dan begint de tijd te wegen
Vaker dan niet is het nauwelijks
Aangegeven lijkt een feit
Tegen de schaduw van…
niet alleen
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.418 Ik smelt er mee samen
en reis door de kosmos
mijn ademhaling stopt haast
het lijkt of ik oplos.
Ik vind onontdekte gebieden
en reis er door heen
niemand is er bij me
en toch ben ik niet alleen.…
je lach van toen is nu voor mij
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
951 je knipt vreemde
bloemen uit het groen
laat bladeren bloeien
in de kleur van toen
het licht is al geweest
je speelt met schaduwen
handen puzzelen de dag
maar maken haar nooit af
je verglijdt in tijd
die haast vermijdt
verslaapt het onderscheid
in korte dromen
het is weer kinderlente
en je winter lijkt voorbij
in foto's zoek…
Verwachtingsvol
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
1.356 Het zachte schijnsel van de haard
bloost haar wangen rozerood
ze wiegt zich in een schommelstoel
en vouwt de handen teder
om het wonder in d’r schoot
ze heeft iets...een geheim
dat enkel door een vrouw
is te ervaren
haar ogen glanzen mysterieus
in glimlachend staren
ze lijkt gehuld in kopergloed
die vertedert en verblindt
voor…
ik wil aaien
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
2.652 laat mij dan maar blazen
hoog van de toren en
soms eens onverwacht
als een kille bries om
de hitte te verdrijven
van een etmaal vol gloed
zal ik de haartjes aaien
die mij fier rechtop begroeten
op je prachtig albasten armen
zo onwaarschijnlijk krachtig
in het vasthouden van wat
soms te vluchtig lijkt te zijn…
Enge stilte
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.970 De warme zomer van mijn leven
werd beëindigd met een enkele zin
je kon me niet meer je liefde geven
omdat het even niet meer ging
Toch is het gekke van dit alles
dat het me eigenlijk nauwelijks deert
het lijkt alsof mijn eerst nog lege hart
zich tot iemand anders heeft gekeerd
Ik geef toe: ik lijk je soms te missen
maar het is niet 'jou…
Recht-tegen-over
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
653 Elk woord dat wordt gesproken
keert weer geschreven terug
op papier lijkt alles anders
maar spreekt hetzelfde gevoel.
Gesproken woorden zijn zo vaal
daar ze worden wel verdraaid
de kleur van woorden zwart op wit
is de waarde van oneindigheid.…
toevallig
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
900 verrezen
ik draag een gele pruik - en sleep
me onhandig van scène tot scène
de hemel in een schuine helling
is mijn onderdak, mijn lot
trotserend in deze beschaving
zingend in het morgenlicht
ken ik geen regels van protocol
in de broze wereld omgeven door prikkeldraad
probeer ik aan de goede kant te komen
dat lijkt…
Besta ik
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.048 in de verte lijkt het op een vlucht
kan ik er komen
de ruimte schijnt er
onlosmakelijk
verbonden
met waarnaar ik op zoek ben
het is er licht en onverwacht is het bereik
een leegte, door mij opgevuld nu
hoort het zo te zijn, wezenloos staar ik in het rond
tuimel en verlicht
iets welt in mij op en
tilt mij over dat éne moment heen…
Mijn schaduwrijk verlangen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
500 Bont en blauw steen en gruis
de maan sprak zo even
maar er was niemand thuis
Ach, waarom dan thuisblijven
wanneer elders de vloed wordt gedronken
uit schelpen gevonden op het strand
De naakte zee helt naar voren
en lijkt te ejaculeren
tegen de blauwe bonte hemel daarboven
Doch gezichtsbedrog rijpt
mijn schaduwrijk verlangen
naar een…
Novemberdag
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
677 zo’n grijze dag die mijn kleumend lijf
voortdurend belaagt en bekruipt
naar warmte verlangen doet
zo’n dag waarop 't licht rond de bomen
brozer lijkt bij 't vallen van de avond
mee naar binnen sluipt
in het lege glas vervloeit bij 't doven
van de kaars vervaagt mij afweziger
achterlaat…
Schemerdagen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
672 visioen van eeuwigheid
laat mij jouw adem voelen
van jouw gedachten zwanger zijn
tover het licht in haar ogen
waar de muggen dansen
en de tijd lijkt stil te staan
dat onze aarde doet kleuren
met weemoed en treurnis
in haar amandel ogen van marsepijn
en de schemerdagen breken
voordat de goudplevieren
verdwenen zijn.…
pijnlijk
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.423 was dit wel een ander jaar
bij alle groei in de persoonlijke harmonie
geen uitnodiging voor een reunie
het lijkt toch over met mijn acuut gevaar
toen al was ik in mijn aanwezigheid
overal echt hoogst tijdelijk
hoe vaak word ik op de mailing list
misschien niet pijnlijk gemist
het is om nu van te verzuren
met mijn drang tot mobiliteit
liep…
Zellef doen!
netgedicht
2.2 met 11 stemmen
986 flieder, fladder, faldera
weg met die zwarte bril
daar word ik toch zo somber van
ik breek hem nu in twee
tiepie, tappie, tokolo
ik kijk door roze glazen
alles lijkt veel vrolijker
de dag krijgt opeens kleur
dikkie, dakkie, doremi
voortaan ga ik kiezen
voor groen, geel, goud of paars
dat doe ik lekker zellef…
SPIEGELBEELD
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
715 Lente
kijkt zichzelve
in de spiegel
Winter lijkt
me nu wel
achterhaald
Groen schijnt
te aarzelen,wil
herfstbruin
met 'r kille adem verjagen
Zonneschijn
is wel op til
maar zonder
enige overtuiging
Wolken
hebben de overhand
beteugelen
het koude blauw van lente
Akkers leeg
weiland zonder
enig kleur van vee
slechts…
MIST
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
458 zó snel gaan soms de woorden
die ik zou willen vangen
als we met meerderen samen zijn
klanken
een enkel woord
waar is de zin nu gebleven
ik grijp hier en daar
plak het aan elkaar
voeg er wat bij
en er ontstaat iets
wat er op lijkt
de woorden
ze blijven stromen
ik zie ze vóór me verdwijnen
naar een plaats
waar ik nog niet ben
en zo…
het oog van de storm
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
500 loodzwaar de stilte rondom
ergens zweeft de weergalm
van een dichtgeslagen deur
de storm lijkt voorbij
maar dreigend de lucht
in haar roerloosheid
gevangen in het vacuüm
van verwachting
gerommel in de verte
als snelle stappen op de trap
nadert de ontknoping
in natuurgeweld
met bonkend hart
gewapend voor de confrontatie
wars…
uur nul
gedicht
3.1 met 8 stemmen
8.185 wie hier voorbij is
dan zie
al wat overblijft is ruis
al wat overblijft is gruis vermalen
tot een grijs tapijt
je gooit het puntlood uit en zakt
ermee tot in wat eens schacht vier was
daar rommelt het
niet langer speelt een showorkest ten dans
de hapering lijkt permanent
op hoogspanning gesteld
dat dit blijft duren
zou dat een soort van…
de zwerver
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
637 de drankorgel die is draaiende,
hij draagt ( naast de in zijn
aangetaste, verouderde brein
geleegde flessen) ook nog 's
een aantal kilo's in z'n rugzak
mee -door de kille binnenstad-
en het lijkt hem ook allemaal
om het even te zijn (schijn?)…
verklaring
netgedicht
3.3 met 30 stemmen
969 de wereld is beslissend verklaard
er welt een grote rust in ons op
voor alles is een verbintenis
we voelen elk een handvol liefde
en drukken het zachtjes samen
in vredigheid en met een glimlach
samenvloeiend in onze zielen
een goddelijk gevoel lijkt ons nu
onze wegen groeien met elkaar
armen als rivieren die samenstromen
en belanden in…
achter zijn ogen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
706 achter zijn ogen vermoed ik
de wereld waar hij woonde
zijn naar binnen gekeerde blik
lijkt te luisteren naar
geluiden van toen
rinkelende melkbussen op een kar
roepende stemmen tijdens het hooien
koeien, bijeengedreven in de zon
de wereld waar zijn leven stopte
en waar het ooit begon
hij zit in de stoel
en kijkt naar niets
ik streel…
oud en nieuw
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.182 Het lijkt een oud gevoel.
Je kent het wel -
niks bijzonders, ik raak je aan,
en jij mij, huid op huid.
Zo vaak deden we hetzelfde
als nu deze keer.
Toch – steeds maar weer -
en dat is onverklaarbaar,
dat zinderend gebaar
blijft tintelend, prikkelend.…
Boomgaard
netgedicht
2.0 met 8 stemmen
566 In dichters boomgaard is
de nacht vangzeil voor
voedzame woorden, in
de morgenstroom van nog
te vinden eigenwaarden,
lijkt kern en daad te zijn
vergeten, denkt waan en
waarheid te benaderen, wat
overblijft zijn alleen de
korsten van het avondbrood,
waarin de tijd bakzeil heeft
moeten halen, verloot de
kruimels op papier uit de…
b om
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
492 aan b
omdat zij meekijkt
niets is
zoals het lijkt
geen blik zo rijk
zo diep en lang
zo slim maar o zo bang
jij begrijpt het
blake enzo
pope en dood
steeg en het rood
de zon en jeugd
mijn lichaam en ziel
staan bloot
maar nooit meer jong
zoals het ooit was
nooit meer terug
jij en ik kijken
soms even
om…
Wezen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
483 pigment ontnomen
evenals je onschuld
sinds 'n worgengel
aan je bed verscheen
angst realiteit werd
toen je zus is vermoord
in het zwart van de nacht
bleef de hemel sterrenloos
overdag verstoten
uitgekotst paria
totdat de avond valt
het donker vreest
brandende zon
verzengt de huid
het gat in de ziel
lijkt onheelbaar…
pendule
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
797 Wanneer zij slaat, mijn kindertijd
zo nu en dan aanwezig lijkt.
Wat en wie ik gaandeweg verloor
in wazige beelden en klanken
weer zie en hoor.
Een zweem van heimwee zich af
en toe nog koesteren laat.…
Hoort ge die vogel...
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.786 De ziel der dingen lijkt binnen te dringen
Met bomengeruis...
Hoort ge die vogel daar buiten niet fluiten
Zijn liedeke klein?
Lieve wil nu nog de ruiten niet sluiten
Voor wonderen fijn...
1910…
als ik omkijk
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
817 waarom
als ik omkijk
zie ik geen open deur
of is het een spiegel
die niet is maar lijkt
op elk beeld dat jij graag ziet
jij die ik lief
mijn hart verscheurd
door een hand die alles biedt
in al het verdriet
dat jij verstoort
is dus toch die spiegel
daarnet gebroken
weer mijn hart
met ijs doorboord…
Breekbaar kostbaar
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
507 spiegel
begint de onbewuste realiteit
als fantasie en werkelijkheid
zich geleidelijk vermengen
tot een nieuwe werkelijkheid
die warm blijft hangen
tot het ochtendgloren
genieten is geen niet zeggen
tegen breekbare dromen
breekbaar is vaak kostbaar
al te licht ontvlambaar
om de spiegel niet te breken
spiegelbeeld niet te verbranden
lijkt…