4358 resultaten.
Stralende momenten
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
512 ik ken de storm
weet dat hij zal
groeien tot een orkaan in
het dragen van jouw naam
met beukend water
tegen basalt en graniet
brekende kades en dijken
een terug is er niet
toch kan jij ook
heel zacht en teder het
kleinste bloempje strelen
met de warmte van je hand
lachen je ogen
in stralende momenten
ben je gelukkig met zang en…
Weerbarstigheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
413 ik weet dat
water me zal dragen
als ik mee ga
met golvende slagen
geen gespartel
van ik worstel en kom
boven maar je overgeven
aan de stroom van leven
dat wind mij niet
gaat snijden op de hoek
als ik rustig laveer kust
hij mij met koude snoet
zacht koestert zomerzon
de nog winters witte huid
die zonder smeren en keren
al snel…
En schaduw ik
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
471 ik lijk langzaam
te vervagen
niet meer
in staat om
de lasten van
dagen te dragen
begroet nog
altijd het
opkomen van zon
laat me raken
door zijn warme
koesterende stralen
maar als wij
samen schijnen
is hij het licht
en schaduw ik
in dat decor
het kleine mijne
ik ben geen schim
uit vroeger tijden
die donker geeft
omdat hijzelf…
Barmhartigen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 Zij dragen de bouwstenen aan
voor een beter leven dat een kans biedt
door de ellende heen.
Door de neerslachtigheid heen jaagt
hen die andere werkelijkheid zorgen
aan. Klopt hun hart barmhartig voor
wat te geven menselijke waarde,
die zonder berekening de kilte oproept
op te houden te bestaan.…
Bakkie pleur
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
748 Elegant draag je een kopje.
Het liefst wit porselein, want dat steekt zo mooi af.
Geen suiker en geen melk, maar puur zoals bedoeld.
De warme aroma's, kamer vullend.
Zo wek je me 's morgens, ontwaken mijn zintuigen.
Niets terug verwachtend, laat je je nemen.
En ik heb je genomen, ontelbare keren.…
Echt alleen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
585 maan
In je dromen
Die niet konden bestaan
Het licht in jou
Kon niet uitgaan
Daar waar je steeds was
Omringd door vrienden van de geest
Die er in de eeuwenlange kosmos zijn geweest
Ontmoetingen in de spiritualiteit
Ontmoetingen in de verleden tijd
Trillend en bevend
Vaak in paniek
Het leven stukgeslagen
Om de zwaarte ervan te kunnen dragen…
Gods armen
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
479 Gods beschermende vaderarmen
Stevig om ons heen geslagen
Willen ons door dit leven dragen
God wil zich over ons erbarmen.
Hij zegt: “Kom maar bij mij
Met je vreugde, verdriet en pijn
Ik zal er steeds weer voor je zijn
En blijf je heel dicht nabij.”…
Januari (rondeel)
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
625 Hoe somber zijn die korte januaridagen
met een hemel van eentonig grijs
geef ons liever sneeuwvelden en ijs
dan al die rukwinden en regenvlagen
die ons brengen griep en winterplagen
terwijl wij dromen van ’n zonneparadijs -
hoe somber zijn die korte januaridagen
met een hemel van eentonig grijs
Ons humeur krijgt ‘t zwaar te dragen
daarvan…
Doorweekt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
474 over het land
het enige wat je ziet is water
verrotte gewassen en een krant
soms zijn er kinderen die spelen
of ploetert een hond in het zand
het weer oogt zeer mistroostig
zoals het huisje aan de waterkant
ik wil er wel door blijven lopen
maar het is modder die mij plaagt
die blijft zuigen aan mijn laarzen
en de broek vervuilt die ik draag…
God zij met u
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 God zij met u, al uw levensdagen
Hij zal u in Zijn goedheid bewaren
En wil u behoeden voor gevaren
In geval van nood zal Hij u dragen.
God zij met u in vreugde en verdriet
Hij zal uw leven leiden van dag tot dag
Zolang u hier op aarde vertoeven mag
Hij is het die de hele wereld overziet.…
In de lange avond
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
546 ook in de lente
van de ouderdom,
vol met babyboomers
uit de vorige eeuw,
rijpen nog zoete druiven
al dragen ze gerimpeld vlies
en lijken stram om nog tegen
vele winden in te wuiven
ze hebben vaak twinkelende ogen
en worden harten goudgerand
door zorg voor hun nageslacht;
de kinderen van de kinderen,
die nog niet in het moeten
van…
De dag schudt zijn veren...
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
596 De dag schudt zijn veren
en weegt zijn loden last
de middag scheurt haar kleren
en de nacht is breekbaar als glas
de hemel heeft buikpijn
de kots gaat over de nek
de geit rent achter de kool
en de schapen liggen uitgeteld
de apen gedragen zich vreemd
en dragen vissen naar de zee
de kippen krijgen tanden
en eten met de pot mee
de schaduwen…
Vloeiden uiteen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
446 hoofdletters
schuimden in wit
hun belangrijk bericht
doken en vloeiden
uiteen in vergeten
zand wiste
met kwistige hand
onbelangrijke details
alleen waar wind vat
op kreeg bleef in stand
hij joeg de
hotspots wat verder
het land op waar zij
uitwaaierden voor
een groter bereik
eenmaal ingegraven
kon silicium de
mooiste herinneringen
dragen…
LIEVEVROUWEBEDSTRO
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
492 Bij de eerste kreetjes van Jezus begonnen ze te bloeien en vanaf toen mochten de plantjes witte bloemetjes dragen en hun prachtige naam.…
HITTE
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
590 wie kan die hitte dragen
die morgen op ons drukt
die ons straks gaat belagen
waarschijnlijk slechts drie dagen
waar niemand door wordt verrukt
als ze ons schaduw en huis injagen
even denk ik geef nu maar regen
en als dat weer is geweest
denk ik wat toch een wens
had maar weer gezwegen
straks in de winterse kou
herinner ik me als menig…
De godin
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 gevoel
en liefste geluid
is het ritselen van
zomerbladeren op
mijn warme huid
waar statigheid
nog lange takken
lover genereert
heb ik mij neergelegd
ja tegen wind gezegd
zonder op te spelen
hoorde ik al de groene
melodie van velen
pas ontloken en nu al in
het zonnig koor gekropen
in warme vlagen
weten zij de muziek te
dragen…
Bloedvlag
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
393 Die last kan ik best wel dragen!…
Stof opwerpend
netgedicht
3.8 met 142 stemmen
405 nog is de tijd
niet opgeschud
als een kudde
kamelen stof
opwerpend het
rit aanneemt
een plaatje
is de uitloop
in het hitte
zinderend puin
dat zich al bijna
begraven weet
donkere ogen
in een gebronsd
gezicht beschouwen
deze vitaliteit in
evenwicht met de
saaie toeristen rit
woorden dragen
nooit venijn
als gebaren al
voldoende…
VLEUGELS VAN SATIJN (oorspronkelijk gedicht van Kerima Ellouise - muziek: Guido De Pelsmaeker - zanger: CROOM)
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
788 nu de lucht geklaard is,
laat ik d’aarde los
én... misschien ben ‘k morgen,
al voorbij de zon
mag ik jou nog even dragen,
voor ik gewichtloos word
of wil je nog wat praten,
over die mooiste nacht,
toen jij mij vleugels gaf
nu de lucht geklaard is,
laat ik alles los
jij tooide mij met vleugels,
hoog en wijd gespreid
zodat ik m’n…
IN DE BAN VAN EEN GODDELIJK LICHAAM
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
765 Zou hij zich door haar laten behagen,
of dat loodzware kruis blijven dragen?…
vleugels van satijn
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
784 nu de lucht geklaard is,
laat ik d’aarde los
én... misschien ben ‘k morgen,
al voorbij de zon
mag ik jou nog even dragen,
voor ik gewichtloos word
of wil je nog wat praten,
over die mooiste nacht,
toen jij mij vleugels gaf
nu de lucht geklaard is,
laat ik alles los
jij tooide mij met vleugels,
hoog en wijd gespreid
zodat ik m’n hele…
Lentelicht
netgedicht
4.9 met 26 stemmen
409 ik zag
witte handen
waarvan de
lange vingers
behoedzaam
gordijnen open
schoven langs
zingende rails
een been
dat steevast
gehuld was in
een onbestendige
kleur rok die nu
de gok waagde
om eindelijk
lentelicht te dragen
zo oplichtend
werd de scene
compleet die
in slow motion
bij half duister
zonder woorden
even bedreigend…
Natuurlijke omhelzing
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
598 Ik wil de natuur nog om mijn hals gaan dragen
iets anders behoef ik leven nu nog niet te vragen.
Kijk hoe mooi het gekleurde blad immers ooit
haar oorsprong ook uit goede grond had ontplooit.
Het is dus niet gepast voor mij dat ik al vertrek
zonder de schoonheid van ook natuur om mijn nek.…
Wat is achtergebleven
gedicht
3.3 met 3 stemmen
1.734 Ik draag je mee in mijn knoopsgat:
bloemenpracht, bloemenmacht
op mijn verraderlijk,
mijn vergeetachtig hart.…
Diffuus licht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
510 vrijblijvend
dragen geluiden
de wereld langs
tuinen en huizen
verliezen volumen
en vullen zich in
onderscheid met wat
hoorbaar overblijft
deze mêlee van
leven en bestaan kent
een vitaliteit die als
dag en nacht samengaat
waar donker en licht
geluiden met seizoenen
kleuren oogst warmte
het schaduw gebeuren
pas als de nacht…
Water van hogerop
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
462 een van jouw dromen
waar we altijd
riviertjes zomen
met hellingen die
glooien op zuid
overweldigend
is het veelvoud
aan kleur in een
natuurlijk palet
dat zonder ingreep
van de mens op
aarde is gelegd
bevriezend koud
heldert kabbelend
water van hogerop
dat door zonnewarmte
beroerd heel snel
zijn sneeuwkragen
niet meer zal dragen…
Keus in tienklank
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
606 niet uit
dat het leven al voor hen is bepaald
wat hun aandeel zal worden in de buit
en wie ooit het gulzig gelag betaalt
opgroeiend zullen ze kunnen kiezen
of ze binnen lijntjes kleuren blijven
zonder zichzelf daarbij te verliezen
in vermoedelijke vrij misdrijven
als hun regenboog vanbinnen verkleurt
alles blijft toch bij die enige keer
al draag…
Wrijvingsloos
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 met zacht
en rond had
jouw lach een
levenslang
verbond gesloten
zonder duwen
en stoten samen
naar de deal die
is afgesproken
in alle openheid
zo hebben ook
jouw ogen in
alle harmonie hun
eigen keuze voor
bepaalde kleuren
zij dragen in
weerkaatsen dezelfde
gloedvolle woorden
in alle emoties die
zij in contact laten zien…
Bouw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 Maak ruimte voor benen die lui zijn,
die het dragen beu zijn.
Overgelaten aan de zit
dat blijft zitten
desondanks dat de benen staan.
Vermoeiend.
Fundering dat splijt
onder de druk van gewandel.
Drijvend op het land zijn onze steden
die fundering vinden
in hete vloei.…
Arme dwaas
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
562 Dat zich door zijn vleugeltjes laat dragen,
naar alle plaatsen waar het graag heen wil gaan.
Hij kent niet het geluk,
dat dit vogeltje geniet.
Een traan blinkt in zijn ogen,
een traan die niemand ziet.
Waarom zit hij tussen deze verharde muren,
schreeuwend van verdriet?
Waarom zit hij in deze kooi,
en dat vogeltje niet?…