Alle inzendingen over afscheid

Hij trilde van verlangen Zo lang had hij gewacht Hij kon niet meer Ze was ten slotte de zijne Doe je jas uit : zijn stem klonk schor. Ze wist dat ze er deze keer niet onderuit kwam Krampachtig dacht ze aan haar geliefde. Haar gezicht verraadde haar gevoel niet . Het kleine meisje zwaaide Ze onderging haar lot , hij was immers…

( voor Jan-Jacob Slauerhoff ) Nog eenmaal varen op 'De Springfontein', de naam die zo mooi zijn leven dekt, een oud schip, maar gevuld met jonge wijn zodra de dichter voorgoed vertrekt. Voor de laatste keer kraakt de loopplank onder zijn vermoeide voeten, zoveel golven hebben zij overwonnen, zoveel leed als martelende sporen uitgewist.…

als het licht uitgaat als ik me verschuil en alles donker wordt Koud naar warm warm naar koud Antarctica Pretoria Niemandslandica als het gordijn valt alles opeens duidelijk wordt…

Heel even weg jouw handjes om mij heen nu bij de begraafplaats helemaal alleen..........…

Hier breekt een rots de golven waarin jij voorgoed verdween mijn evenbeeld eeuwig bedolven onder een hart van steen in vlokken schuim stromen wij samen naar het oneindig strand en de wind schrijft onze namen als onverbrekelijke band laat mij uit je schaduw treden en zie dat ik de zon weerkaats om de allerergste reden op de allerbeste…

Moet ik je laten gaan? Jou niet meer tot last zijn? Op mijn eigen benen leren staan? Een einde maken aan deze pijn? Of nog even doorgaan? Even nog een laatste keer? De strijd met mijn gevoelens nog één keer aangaan? Of wordt de pijn dan alleen maar meer? Zonder jou kan ik nog niet. Mijn gevoel, dat alles anders wou. Maar mijn geweten,…

Er is een gat geslagen in mijn ziel je bent er niet meer, terwijl ik niet eens wist dat je in mij zat, pas nu besef ik wat je deed met mijn leven, mijn gedrag, het laten niet laten alleen door je hypnotiserende stem, je woorden als fladderende vlinders dogma’s dodend … verpakt in levenswijsheden en onwijsheden wat moet ik nu verder lieve Ramses…

En daar in Gheops wacht een tombe de sarcofaag geduldig wacht op hem Hij de eens zo levensgenieter met de onnavolgbare mooie en unieke stem Onze Ramses zal ooit hier herrijzen rechtop de armen ten hemel gespreidt onder het applaus als bliksem en donder zingt hij, vecht, huil, bid, lach,werk en bewonder…

Onze liefde- een verkleedpartijtje met ranja en wat nootjes Telkens weer vroeg jij: Herken je me nog? Ik knikte maar hoopte dat jij de koffer met vermommingen eens aan de weg zou zetten.…

nog blijft de wind aan takken sleuren verbergt de aarde haar aangezicht onder 't vallend blad zieltogend hangen bloemen op half twaalf... en ik onrustig in mijn stoel als aan het sterfbed van een dierbare zoekend naar telkens weer verkeerde woorden de vergankelijkheid opgediend compleet met garnituur…

Bij het afscheid hebben we beiden een paar woorden gebruikt: “een fijne dag nog!” Al denkend: wat doe jij nou? En ik dacht nog: Nee, nee, niet praten, als je opnieuw gaat praten, gaat zij vragen stellen, een gesprek dat wordt alleen maar vervelend en ik ben een slechte luisteraar. Een gesprek: zij vindt het zogenaamd geweldig wat ik zeg, ik…

Gisteren viel er een blad omlaag. Er ontstond een gevoel. Dit is wat ze noemen “melancholiek”. Bladeren doen niet bepaald weinig moeite een melancholieke reactie uit te lokken.…

Als een junk met aanzien zocht jij naar de kick van een vrouw. Gevangen in leugens op de vlucht voor je hart. Ik wilde slechts liefde zien, jouw onschuld. En proostte het glas op ons samenzijn. Later sprak je over ontevredenheid – het groene gras bij de buren. Ik ontdekte dat jouw glas leeg genoeg was om de waarheid te omzeilen…

Zeg het dan maar niet als de waarheid je heeft vermeden zoekend naar het antwoord zeggend wat je niet laten kunt Proberend je terug te pakken kan niet zeggen wat ik zeggen wil Geef een kus op mijn hart zoals het jouwe verlangde.…

Wat ongezegd mijn mond in diepe voren open spert, die ene vraag aan jou, die in stille tonen valt en sijpelt, vorm en stemming zoekt, de lippen zwanger van het zwijgen.…

Zo klein, zo teer, zo mooi, Vol liefde, Ben jij gekomen en gegaan!…

steeds meer en meer schrijft ze de dingen aan elkaar het onmiddellijke voorbij weg van het donker de oude dichteres en al de rest is te zwaar voor het papier haar taal gaat steeds trager of ze zwijgt of legt liever haar kinderen dingen in de mond alsof haar herinneringen stranden in de vijver van haar jeugd het echoot daar als druppels…

Ik moet het onder ogen zien het is voorbij Nooit meer jij-bent-ik en nooit meer ik-ben-jij Zo vaak uit elkaar geweest maar iedere keer kwam jij terug Nooit had je genoeg aan mij alleen toch vond je jouw weg steeds terug Ik moet het durven voelen het is voorbij Nooit meer jij-bent-ik en nooit meer ik-ben-jij Zo vaak uit elkaar geweest…

De laatste druppel water verloste haar niet dorst hij te naderen zonder verlet nabij daar waar broos geluk een kringel gooide en kolkend vervloog zwijgend zag hij toe alleen, verloste niet…

Ik zie haar dansen in wateren van heimwee ik spreek haar aan met luidkeels verlangen. Ze staart me aan en reikt haar hand uit naar de mijne. Oh dame van de nacht, wat doet me het afscheid onnoemelijk veel pijn.…

Lief klein mensenkind, je werd zo blij verwacht. Lief klein mensenkind, je naam was al bedacht. Lief klein mensenkind, 't heeft niet zo mogen zijn. Lief klein mensenkind, het doet mijn hart zo'n pijn. Lief klein mensenkind, al ben je nu een ster, je blijft mijn lief klein mensenkind, ook al sta je nu zo ver!…

Alles wat ik voel Is zo zonder doel Bedoel het is zo voorbij en al lang niet meer van mij het duurt maar even een korte ontmoeting in je leven zo in het voorbijgaan kom je iemand tegen even en al lang niet meer van mij Voorbij...…

eenzaam zit ik hier denkend waar ik morgen ben afscheid nemen kan ik niet maar ik weet dat ik de dood straks ken zou nog even willen lachen om iets dat niemand begrijpen kan onder een stil rouwende hemel vraag ik me af: is dit het dan? hoor het huilen van de wind de stille zee doet ijzig koud ik sluit m'n ogen en op het strand verlaat ik…

‘k loop te wandelen over verlaten wegen. ‘t is hier leeg, kom niemand tegen. Ginds blaft een hond, mekkert een schaap of geit. M’n handen in de zakken... Ik ben iets kwijt, maar zoek niet meer. Het heeft geen zin. Plots een geluid, het haalt me in. Een auto passeert en als een licht in de nacht kijk jij me aan met een mond die lacht…

Hopeloos verlaten Doelloos in het rond Een traan van verdriet Medelijden, hoopvol Grote twijfel Laatste hoop Weggevaagd door de woorden Hij blijft niet bij ons Alles weg Leegte blijft Door verdriet vervuld Verscheurd, ontdaan Vind de kracht Houd moed Heb lief en vertrouw Ook al zal dit Nooit meer hetzelfde zijn Geen dag, geen…

Zeg het dan maar niet als de waarheid je heeft vermeden zoekend naar het antwoord zeggen wat je niet laten kunt Proberend je terug te pakken kan niet zeggen wat ik zeggen wil Geef een kus op mijn hart zoals het jouwe verlangde…

afscheid weer alleen en onbemind het zou toch moeten wennen... dit gevoel het zou toch moeten wennen... afscheid, weer alleen en onbemind nee het zal nooit wennen pijn, verdriet, verlies en spijt omdat ik verwaarloosde die ik zo liefkoosde die ik zo liefheb mijn allerliefste kind voel je door mij bemind ik zal je mijn liefde…

Hoelang, moet ik straks je praatjes missen de berichtjes, je grapjes, het is nu stil geen knikjes, geen liedjes die ik nu hoor; over dit alles heeft men kunnen beslissen het gebeurde immers tegen mijn eigen wil iets kostbaars, wat ik op deze manier verloor! Hoelang moet ik nog zoeken naar ander werk overal waar ik zocht hoorde ik alleen maar…

Ik mag het gevelde bos niet raken zoals de dij van een vrouw, de draken daar zijn sober en zoals het lijkt voor eeuwig ontrouw even dacht ik nog dat er hoop zou gloren een vluchtig verlichtend moment dat de liefde opnieuw werd geboren en dat ik alsnog word bemind nu gloort er slechts nog herfst in de sintel van mijn kruis en worden herinneringen…

Je stille stem klinkt in mijn hoofd De tastbare leegte vult mijn ogen met verdriet Herinneringen spoelen voorbij Mijn hart voelt warm De tijd staat even stil Ik lijk wel versteend Een brok in mijn keel verstokt mijn adem Mijn starende blik kijkt terug in de tijd Even lijk je weer hier Al zie ik je wat vaag Ik hou je voorzichtig…